Qua@guku31b we zwierven rond over de wereld en het


WANDELEND LEVEN WAS HÀRD. IK LEERDE JAGEN EN TEMDE WAT SCHAPEN EN GEITEN, TERWIJL EVA ZICH NIJVER TOELEGDE OP 'T opgraven van eetbare wortels en knollen. G d liet niets van zich horen, waardoor ik me soms afvroeg òf hij nog wel bestond als hij ooit al 'ècht bestaan' hàd? We leden hònger en dòrst, dàn weer rìlden we van de kou of schroeide onze huid kapot onder de brandende zon, maar voor verveling hadden we nú hélemáál géén tijd meer! We wisten nooit wàt òns te wàchten stònd: de éne dag trokken we over de Hóge bèrgen, de àndere dag vòlgden we rivieren met vijvers, meren & zeeën die al slìngerend hùn wèg zòchten door diepe ravijnen: de éne dàg lééfden we ìn óvervloed, de vòlgende stierven we bijna van úitpùtting èn dòrst! We kregen kinderen. De eerste jongen noemde ik Kayien, de tweede Abel! We hielden ze met moeite in leven, maar onze inspanning WÈRD belóónd: 't wèrden àllebéi STÈRKE jongens, die mééhíelpen als Éva & ik weer eens handen tekort kwamen? Toen Kaïn tien jaar oud was en Abel negen, begonnen we Zèlfs Tíjd óver te gaan houden: 's avonds als 't kampvuur brandde & duizenden sterren aan de hemel stonden zaten we gezellig bij elkaar èn staarden er naar de helder lichtgevende maan & al die veranderende sterren & wonderlijke verschijnselen binnenìn èn ròndòm ons; ik weet nú al niet meer precies hóe Hèt Begòn òf oorspronkelijk zó úitkwam, maar ik begòn helemaal als vanzelf m'n verhalen te vertellen zolang het vuur nog bleef branden & nagloeien voordat we uiteindelijk allen voldaan & tevreden in slaap sukkelden om er nog 'ns over te dromen?!

ÓVER hóe de aarde gemáákt wàs: hoe Éva & ÌK ter Wéreld GEKÓMEN wàren èn wááròm we uiteindelijk ook samen verdreven waren uit onze paradijselijke jeugd, vroeger, toen alles nòg véél béter èn móóier geweest was!? 't Is dus eigenlijk ook best wel vreemd dat 't zelf-de Verháál bij twéé Verschillende Mènsen zó Totáál Verschìllend terècht kàn kómen. Kayien was met àlles tevreden van jongsaf aan: híj vond het gó(e)d dàt we van die "boom van de kènnis" gegéten hàdden, 't kòn 'm totaal níet schelen dàt Gòd in geen velden of wegen te bekènnen wàs; híj genóót van ons leven, hóe HÀRD het sòms óók wàs? Maar Ábèl werd dáár juist bóós om! Toen híj nòg Kléin Wàs, zàg ÌK zíjn bóósheid àlléén aan z'n GEZÌCHT, maar tóen hij gróter werd, vònd óók híj er meer gebaren met geluiden èn WÓÓRDEN voor & 'r ontstònden vaker vervelende discùssies, die ongeveer als volgt verlíepen i/d loop v/d jaren die erop volgden. We komen er dus vast wel weer vroeger of later op terug, eerst even m'n handjevol pillen slikken vanwege al die ouderdomsverschijnselen van ogen, huid, brein & pijnlijke spieren: zo'n zwerversbestaan gaat je niet i/d kouwe kleren zitten terwijl de dromen steeds heviger & heftiger lijken te worden ~~~


29 okt 2014 - bewerkt op 30 okt 2014 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende