Q&A
Louise Fresco:
Aalt Dijkhuizen gooide zèlf olie op 't vuur
door 'n tegenstelling te scheppen tussen intensieve landbouw & honger.
Als we nu niet gaan intensiveren, DÀN is straks hongersnood onvermijdelijk, zo dreigde hij.
Over die inschatting valt te praten, maar 't is 'n niet falsifieerbare claim die onmiddellijk leidt tot 'n welles-nietes discussie.
Misschien was 't 'n tactisch weloverwogen zet
om aandacht te krijgen.
Dat is gelukt
...
Maar 't heeft de discussie wel gepolariseerd op 'n manier die nú tot 'n nare patstelling leidt.
Wat AD overkwam was wat ik 't omgekeerde Cassandra~effect zou willen noemen. Cassandra, dochter van Priamus, koning van Troje, was de zieneres wier onheilsvoorspellingen op last van Apollo nooit geloofd zouden worden. Met 't omgekeerde Cassandra~effect bedoel ik de (té

opti-mistische voorspelling die niet geloofd wordt & in diskrediet wordt gebracht: doemdenkers zien in ieder optimisme slechts 'n bevestiging van hùn gelijk. De brenger van dit 'goede nieuws' móet gedémoniseerd worden, want zijn/haar boodschap pàst niet in gevestigde meningen & belangen.
En 't demoniseren gebeurt dan ook 't meest effectief door 't woordgebruik onderuit te halen.
Waar 't me híer echter om gaat is hoe woorden tot etiketten verworden, 'n 'eigen' gewicht krijgen & daarmee 't debat verder blijven bevriezen
...
Neem 't verwijt aan Dijkhuizen,
dat zijn definitie van duurzaamheid te eenzijdig is.
Ook dit is 'n bekende techniek i/d retorica: als iemand niet in-gaat op aspecten die JÍJ belangrijk vindt,
DÀN val je zíjn gebruik van definities aan. En dúúrzaamheid is wat dàt betreft misschien wel één v/d meest vervuilende & beladen etiketten
van onze 'moderne' tijden, 'n projectiescherm voor alle aspiraties. Niemand is TÉGEN duurzaamheid,
maar er bestaat geen enkele consensus over de concrete ìnvulling ervan?!
Zèlfs als je 't begrip uitkleedt tot 'n 'groene economie', zoals gebeurde tijdens de Rio+20-top afgelopen juni:
duurzaamheid is 'n nieuwe 'godsbeeld', mystiek,
ongrijpbaar & 'alomvattend'
...
