Q185b 'Dùs ik zei in mezelf: "Hére Gòd, dìt kàn ~~
HÁÁR TOCH NIET ZÍJN? Déze is lelijk èn dìk!"'
Ik barstte in lachen uit: 'n erfenis van mijn moeder! De làch hàd bij mij lange tijd aan de ketting gelegen, maar nú hàd zíj zich tòch nog precies op tíjd lòsgerukt èn hùppelen bevrijd rònd ìn MÍJN géést!
Eliëzer schrok ervan & zei: 'Jíj làcht, maar de Wéreld màg híer níet van HÓREN hóór! Èn Rivka óók niet!'
Ik schùdde hèftig mijn hoofd en zei: 'Ik zwíjg als het gràf!'
'Er kwam 'n tweede meisje,' vertelde Eliëzer verlegen, 'maar óók díe èh ...'
'Níet zo geschìkt?' vroeg ik.
Ik hield mijn gezicht in de plooi! Eliëzer knikte.
'Maar LÚISTER nú naar Gòds wònderlijke wegen: 't dèrde meisje wàs ònthùtsend móói èn ÌK DÀCHT:
"DÍE ZÀL WÈL TÉ VÈRWÁÁND ZIJN OM MÍJ TE DRÌNKEN TE GEVEN ÈN ZÍJ ZAL ZEKER GÉÉN WÁTER PÙTTEN VOOR DE KAMÉLEN!"
Maar ze glìmlàchte líef èn gàf me te drinken èn pùtte wàter voor de kamelen. Èn dàt ìs nòg níet àlles!
Nú kòmt pàs Hèt Èchte Wònder: zíj bléék de kleindochter te zijn
van jouw jouw óóm NÁCHÒR!'
Ik vertèl u dit veháál
òmdàt het mij léérde dàt de god van mijn vader erop vertrouwt dàt wíj òns VERSTÀND gebruiken, dàt we níet zó-maar GELÓVEN dàt 't "toevallig" vanzèlf wel góedkomt, dàt we níet geloven dat wíjzèlf géén beslissingen hoeven te nemen! ÌK hàd dùs Rívkàh te dànken a/h ÓÓRDEEL van Eliëzer, díe mèt Gòds HÙLP òp de JÚISTE wijze zíjn VERSTÀND gebruikt had! Ik mòcht dit m'n Vá niet vertellen, omdat híj er níet zeker van zou zijn dàt Rivka de vrouw was die Gòd voor míj bestèmd hàd. Dùs zwéég ik. Maar nú ~~~
nú ben ook ik 'n oude man, m'n vader ìs lànggeléden gestòrven & óók Eliëzer ìs er níet méér! 't Ìs voor míj géén vráág òf Rivka Gòds "keuze" wàs, ze wàs Hèt, want zíj hééft míj LÉVEN ìngeblazen! Wàt ìs LÉVEN? Ráden náár wàt GÓ(E)D ìs èn wàt SLÈCHT,
raden wèlk pàd JÍJ 't Bèste Kùnt Vòlgen èn ráden naar Gòds WÌL! Ik bràcht Rivka naar de tent
van mijn moeder, die vanaf dàt moment de háre ìs: &
nádàt we getróuwd waren zàg ik háár
zònder slúier! Eliëzer hàd gelíjk:
ze wàs [ís & blíjft]
WÒNDERSCHÓÓN!
Ik barstte in lachen uit: 'n erfenis van mijn moeder! De làch hàd bij mij lange tijd aan de ketting gelegen, maar nú hàd zíj zich tòch nog precies op tíjd lòsgerukt èn hùppelen bevrijd rònd ìn MÍJN géést!
Eliëzer schrok ervan & zei: 'Jíj làcht, maar de Wéreld màg híer níet van HÓREN hóór! Èn Rivka óók niet!'
Ik schùdde hèftig mijn hoofd en zei: 'Ik zwíjg als het gràf!'
'Er kwam 'n tweede meisje,' vertelde Eliëzer verlegen, 'maar óók díe èh ...'
'Níet zo geschìkt?' vroeg ik.
Ik hield mijn gezicht in de plooi! Eliëzer knikte.
'Maar LÚISTER nú naar Gòds wònderlijke wegen: 't dèrde meisje wàs ònthùtsend móói èn ÌK DÀCHT:
"DÍE ZÀL WÈL TÉ VÈRWÁÁND ZIJN OM MÍJ TE DRÌNKEN TE GEVEN ÈN ZÍJ ZAL ZEKER GÉÉN WÁTER PÙTTEN VOOR DE KAMÉLEN!"
Maar ze glìmlàchte líef èn gàf me te drinken èn pùtte wàter voor de kamelen. Èn dàt ìs nòg níet àlles!
Nú kòmt pàs Hèt Èchte Wònder: zíj bléék de kleindochter te zijn
van jouw jouw óóm NÁCHÒR!'
Ik vertèl u dit veháál
òmdàt het mij léérde dàt de god van mijn vader erop vertrouwt dàt wíj òns VERSTÀND gebruiken, dàt we níet zó-maar GELÓVEN dàt 't "toevallig" vanzèlf wel góedkomt, dàt we níet geloven dat wíjzèlf géén beslissingen hoeven te nemen! ÌK hàd dùs Rívkàh te dànken a/h ÓÓRDEEL van Eliëzer, díe mèt Gòds HÙLP òp de JÚISTE wijze zíjn VERSTÀND gebruikt had! Ik mòcht dit m'n Vá niet vertellen, omdat híj er níet zeker van zou zijn dàt Rivka de vrouw was die Gòd voor míj bestèmd hàd. Dùs zwéég ik. Maar nú ~~~
nú ben ook ik 'n oude man, m'n vader ìs lànggeléden gestòrven & óók Eliëzer ìs er níet méér! 't Ìs voor míj géén vráág òf Rivka Gòds "keuze" wàs, ze wàs Hèt, want zíj hééft míj LÉVEN ìngeblazen! Wàt ìs LÉVEN? Ráden náár wàt GÓ(E)D ìs èn wàt SLÈCHT,
raden wèlk pàd JÍJ 't Bèste Kùnt Vòlgen èn ráden naar Gòds WÌL! Ik bràcht Rivka naar de tent
van mijn moeder, die vanaf dàt moment de háre ìs: &
nádàt we getróuwd waren zàg ik háár
zònder slúier! Eliëzer hàd gelíjk:
ze wàs [ís & blíjft]
WÒNDERSCHÓÓN!
09 dec 2014 - bewerkt op 10 dec 2014
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 24 dec 2025 50301 Zo accepteert Yesj hier nu zo net als elders
- O 24 dec 2025 50300 De Paradox van YESJ’ Breuk met de toenmaals
- O 23 dec 2025 50299 86 Van Esseense Randgroepsekten nam Yesjoea
- O 23 dec 2025 50298/85 Volgens ‘t Testament van Benyamin mag men
- O 23 dec 2025 50297 In plaats van ‘als uzelf’ staat er bij Mataï
- O 23 dec 2025 50296 Yesj laat zich uit in dezelfde geest als hij
- O 23 dec 2025 50295 Een goed mènsch…
- O 22 dec 2025 50294 De geschiedenis liet zien dat een vijand kan
- O 22 dec 2025 50293 Deze essenen geloofden dat hun uiteindelijke
- O 22 dec 2025 50292 Nu we dit alles gezegd hebben over de
- O 22 dec 2025 50291 Parallellen met zaligsprekingen uit de Dode~
- O 22 dec 2025 50290 Nòg belàngrijker parallellen met Yesj’ zgn.
- O 21 dec 2025 50289 Hij is voorbestemd om aan deze zachtmoedigen
- O 21 dec 2025 50288 Het lag zeker niet in Yesj’ bedoeling dat we
- O 21 dec 2025 50287 Tussen goed & kwaad bestaat ‘n eeuwigdurende