Positiviteit

Gister was het toppunt van het dieptepunt..

We kregen weer woorden.. Geen ruzie maar woorden en tranen..

Het enige wat ik momenteel hoor is, ik weet het niet en ik snap het..

Ik snap het niet.. Echt oprecht ik snap het niet..
Ja we hebben niet zoveel gelachen en gepraat.. Maar tropenjaren zijn toch gewoon kut en mooi tegelijk? Eerlijk? Normaal gezien geniet ik écht iedere dag van ons kleintje..

Ze is fantastisch..

Nu kost ze energie omdat ze mijn energie en negativiteit voelt.. Ik wil dat niet..

We hebben gepraat.. gepraat en gepraat.. Respectvol en liefdevol..
Gisteravond heb ik haar omwille van mezelf bij mn schoonouders gelaten..
Verdomme zondag, maandag, dinsdag zie ik haar amper.. Maar ik moet mn energie behouden..

Ik heb vannacht heerlijk geslapen.. 9,5 uur zonder onderbreking gaf mn fitbit aan..
Toch voelde ik me alsof er een vrachtwagen over me heen is gereden..

Wallen.. echte wallen en ik zie doffe ogen als ik mezelf aan kijk in de spiegel..

We hebben ons gesprek afgesproken met een doel voor deze week..

Positiviteit..

Dat was mn doel en ik voel me ook stukken beter..

Kleintje kwam vrolijk thuis en heeft zo lief gespeeld en gelachen ondanks dat ze ziekjes was..

Ik genoot van hun samen, buiten spelen bij het kleine glijbaantje..

Zo wil ik mijn leven.. Ik koken en hun spelen in de zon..

Misschien kan dit weer voor altijd..

Maar voor nu is het vandaag.. Ik genoot van dit moment..

Positiviteit.. Hou dat vast..


Liefs,

Polaris*