Ik zit weer in mn hoofd

Hele gesprekken voer ik met mezelf, met hem..

Ik word weer boos..
Ik word weer zo boos..

Ik ben te lief.. Ik zorg voor alles en iedereen behalve voor mezelf..
Is het slecht dat ik voor mn kind en man wil zorgen?!

Zijn die niet het allerbelangrijkste in mijn leven?

Ik ben te lief..
Op het werk ben ik de bitch van de firma.. WTF..

Ik snap het niet.. Ik kan het gewoon niet begrijpen..

Het is geen verplichting om bij me te zijn..
Je hoeft het niet te doen..

Zo ben ik liever alleen..

Fuck zeg geef me alsjeblieft een sigaretje, ik wil kalmte in mn hoofd.. Ik moet rustig worden..
Ik moet alles weer op een rijtje krijgen.. Ik moet blijven staan..

Voor mn kleine meisje..
Voor mn alles..

Ik heb alleen jou nodig..
Jij hebt mij nodig, maar ik nog meer jou..

Ik moet relativeren..

Maar ik wil alleen maar huilen..

Het doet zo ongelofelijk veel pijn.. Zelfs bij mn ouders overlijden heb ik minder gehuild..
Misschien omdat ik dit voel en omdat ik niet kon voelen bij mn ouders..

Gisteren wilde je knuffelen, je zette de radio aan en begon te huilen..
Te huilen dat je ons zoveel pijn hebt gedaan..

Ja het doet écht pijn..

Zeker als je vandaag weer zo koeltjes doet..

Ik kan je gewoon ff niet luchten of zien.. Ik wil weg.. Weg van jou.. Weg van verdriet.. Weg van de pijn..

Als iets gebroken is wordt het nooit meer zo mooi..

Vertrouwen is weg..
Eerlijkheid? Ja je bent eerlijk als ik het 20 keer vraag..

Het is gewoon vermoeiend..

Ik ben moe van alle ballen omhoog houden..

Ik wil gewoon even rust.. even alleen zijn..

Dikke doei..

Liefs,

Polaris*