Het lukt me niet..

Het lukt me niet om een positieve draai hieraan te vinden..

Jij zit met je hoofd bij haar..
Je hebt haar niet meer gesproken en ondanks dat ik het wil geloven en t misschien geloof word ik gek als je telefoon af gaat..

Onze kleine meid reageert enorm op de situatie waarin mama het steeds minder trekt.. Huilen.. Hangen en alleen maar bij me willen zijn.. Ik kan het niet lieverd..

Mama is moe en verdrietig..
Kleintje dus ook..

Kutzooi ik moet weer gaan gek doen lachen zingen.. Voor kleintje voor mezelf en ook voor hem.. Als ik in t negatieve blijf hangen dan istie sowieso zo weg..

Gvd jij hebt deze shit veroorzaakt niet ik..

Maar we gaan allebei kapot van binnen..

Moet ik er zelf een punt achter zetten? Maar ik wilde voor jou verhuizen.. mn ouderlijk huis opzeggen.. het enige stukje thuis wat ik over had.. Ik wilde alles met jou..

Nu ben ik bang voor alles..

Slaap jij maar een beetje uit.. Ik hoor de kleine niets anders dan huilen.. omdat ze bij me wil zijn..

Ik wil stilte.. Ik wil nadenken.. Ik wil mn leven van 4 weken geleden terug.. toen alles nog normaal leek..

Ja het ging niet zo lekker maar kom aan een paar maanden slapeloze nachten een te drukke periode.. sleur.. dat moeten we toch wel overleven?

Nee. Het is een ander. En ondanks dat er niks gebeurd is, is het gewoon kut..

Ze zal best aardig zijn maar zij is alles wat jij niet wil aan een vrouw..

Ik snap het niet ik snap het niet ik snap het niet..

Waar ging dit mis? Waar raakten we elkaar kwijt..

Eigenlijk weet ik wel dat het niet goed komt..

Ik heb hetzelfde mee gemaakt..

Maar we hebben er niet alles aan gedaan nog..

We doen het voor het kleine meisje..

Maar heb me nog nooit zo verdrietig en eenzaam gevoeld als nu..

Zelfs niet toen papa en mama..


Pfff kut leven..


Liefs,

Polaris*