pesters weten vaak niet wat ze aanrichten ...
'Boek geeft portret van jongen die vroeger vaak werd gepest @ nu topmodel is: 'n levendige illustratie v/h verborgen pestslachtoffersleed'
...
Iedereen hoeft niet elke dag blij te zijn, maar langdurig pesten leidt tot een afgebroken ego: daar is eigenlijk helemaal niks positiefs aan.
Voor Julian vD., als topmodel doorgebroken dankzij Giorgio Armani, is dit boek 'n 'coming out' die 'm moeite kost: "Daarom gebruik ik nu ook m'n echte naam niet, wil ik alleen met zonnebril op de foto: ik schaam me, maar weet ook dat dit onterecht is. 'n Slachtofferrol is niet prettig: mensen willen geen zwakkeling i/d buurt. Maar toch werkte ik mee aan "Het lekkere van pesten", i/d hoop dat zijn verhaal nu nieuwe sxhoolkinderen helpt: tijdens mijn hele schooljeugd wilde ik al iets tegen pesten doen; en nu kan dat eindelijk pas goed?!" ...
Twee pubers duwen een derde naar 'n vijver: zo'n 200 schop genoten bekijken dit tafereel, met ogen waaruit genot, zelfs geilheid spreekt & zij verlekkeren zich aan wat 'r ongetwijfeld weer komen gaat ~ de jongen gaat 't water in & is daarmee tot op het bot vernederd ......
Dat vijverslachtoffer van toen is nu 'n mooie jonge man van 29 jaar, met 'n internationale carrière als fotomodel! 't Is dus goed met hem gekomen, maar daaraan vooraf gingen jaren waarin hij aanhoudend werd getreiterd. Welke invloed dat o hem had & heeft, beschrijft au-teur Edward v/d Vendel in 'Het lekkere van pesten'. Dit boek verschijnt vandaag: op de 'Dag tegen Pesten'! 't Fotomodel Julian van Dalen bestaat echt, al heet hij in werkelijkheid anders. Zeer bijzonder is ook dat deze schrijver voor z'n non-fictieboek alle betrokkenen opzocht als 'pesters van toen', Julians ouders, 'n leerkracht v/d basisschool waarop zoveel gevochten werd dat Julian 't over "OORLOG" heeft ......
Alle verhalen samen bieden vooral 'n volkomen ontluisterend beeld van wat Van de Vendel 'de rechteloze jaren' noemt: de periode van 12 tot 16 jaar. Pubers van die leeftijd verzwijgen meestal nogal veel voor hun ouders, & ook de leraren staan op afstand. ZO kan 't ge-beuren dat 'n jongen als Julian keer op keer slachtoffer werd van kinderlijke wreedheid, maar dat zijn leed onzichtbaar blijft v/d massa.
De gevolgen zijn al bekend uit de 'pestliterartuur', maar door VdV & Julian zelf nog eens indringend beschreven: 'n negatief zelfbeeld, de paniekaanvallen, slechte cijfers op school ... De sociale strijd op school kent 'barbaarse excessen', zegt de schrijver. En vaak is er dan ook nog eens helemaal niemand die er ook maar wat aan probeert te doen, alle pestprotocollen ten spijt. 'n Ieder zou zich dus (vandaag spe-duaal!) eens even wat dieper kunnen indenken wat zoiets met daders & speciaal hun slachtoffers kan doen voor de hele rest van 't leven.
