papachai en loven & klagen tot mydi{b}oerknal ....


~*~

IK
BEN TEGEN
al dat militaire machtsvertoon.
Ik heb mijn buik ook vol
van de oorlog.

OM
allerlei
onduidelijke redenen
werd het vert
rek minstens tweemaal
uitgesteld: de gekste geruchten
deden de ronde,
het gedonderjaag in Ons Indie
zou al afgelopen zijn.
De Engelse regering
probeerde roet in het eten te gooien,
ze dreigden de Nederlandse troepen
niet toe te laten,
ze waren van plan om daarginds
zelf het heft
in eigen handen
te houden.

BIJNA
een maand lang
hingen de manschappen doelloos rond,
kankerden en wilden weer naar huis.
Maar er kwamen ook andere berichten
druppelsgewijs binnen.
Over de jappenkampen waarin nog steeds
ontelbare vrouwen en kinderen
werden vastgehouden.
En in Soerabaja werden 150 vrouwen en kinderen
tijdens een transport op gruwelijke manier
vermoord.
Toen de jongens dat hoorden,
verbeten ze hun onvrede
en wilden niets liever dan zo snel mogelijk erheen,
om die meedogenloze bende
een kopje kleiner
te maken.

INTUSSEN
was hun tijd gevuld
met het kijken naar Amerikaanse films.
Johnny Weissmuller als Tarzan,
Bing Crosby als pastoor in The Balls of Saint Mary
of de onbedaarlijke nonsens
van Stan Laurel &
Oliver Hardy ...

ZE
kregen ook
andere films voorgeschoteld.
Voorlichtingsfilms over oorlogsvoering, over Indie.
Ze vergaapten zich aan de pracht
van de Nederlandse kolonie,
die vanaf het witte doek lokte als
een heerlijke vakantiebestemming.
Ze ondergingen ook een hele reeks injecties
tegen allerlei tropische ziekten,
en ze werden weer eens voor de zoveelste keer gekeurd.
Sommigen hadden geluk en werden
op het allerlaatste moment
naar huis gestuurd:
ONGESCHIKT voor
de tropen.

ZE
maakten
een hobby
van het kankeren en lanterfanten:
ze waren geconsigneerd, mochten dus niet de stad in.
Een maatregel die voor een aantal
ondraaglijk was:
"DIT was TEVEEL!
Ze mogen me alles afnemen,
maar niet het contact met de vrouwtjes.
Ik ben optimaal in conditie,
maar op deze manier ben ik afgepeigerd
voor ik zo'n bruin schatje te grazen kan nemen.
Als wij de poort niet uit mogen,
waarom laten ze dan niet een bataljon
Limburgse schonen aanrukken?
De commandant mag erbij komen staan,
het zal MIJ niet deren!
Ik MOET zo nu en dan een keer kunnen stoeien, anders
ga ik er
onderdoor!"

"IK
MAG BARSTEN
als ze geen kamfer
doorheen het vreten doen
om onze zinnelijke lusten
de kop in te drukken:
dat doen ze in kloosters ook,
hoe kunnen de paters het anders
hun leven lang volhouden zonder een vrouw?
En wie zegt DAT ze dat kunnen?
IS dat dan niet ZO?
En wat doen zij daar dan mee?
Uitzweten of heel veel bidden tot De Grote Baas?
Maar ik waarschuw je: verbeeld je maar niets;
het zijn rotzakken, allemaal!
Als ze je een loer kunnen draaien,
dan zullen ze dat niet laten?
Ik kan daar wel mee omgaan,
heb ervaring, weet er de wind onder te houden;
want DAT is een EERSTE vereiste;
hou ze KORT en geef ze op hun donder.
PEPER ZE ONTZAG IN:
doe je dat NIET vanaf het eerste moment,
DAN vegenb ze de vloer met je aan?!
En verwacht vooral geen waardering:
DIE krijg je niet,
kijk maar naar mij, ik heb mijn hele leven
helemaal in dienst gesteld
van het leger, heb in Spanje en bij Stalingrad gevochten,
ik heb gewerkt als een paard,
maar waardering,
HO maar!"

JE hebt
nu eenmaal
werkpaarden en raspaarden?
DAAR is niets aan
te doen!

VOOR
DE BUITENWERELD
berustten
sommigen
in het onvermijdelijke.
Een mislukte poging om
te deserteren was een ingeving geweest,
voortgekomen uit wanhoop en verdriet.
HIJ wist vanaf het begin dat het niet zou lukken,
dat hij EENS tegen de lamp zou lopen.
En achteraf was hij blij geweest,
dat erger had kunnen worden voorkomen.
Hij had een daad gesteld,
een signaal gegeven en DAAR moest het mee
gedaan zijn: dag aan dag
hield hij zichzelf voor
dat er een streep
was gezet onder die gelukkig periode.
Ze was er niet meer
en het leven
ging
verder ...

MAAR
haar portret
droeg hij nog steeds bij zich ...
Een vrolijke broer was hij nog steeds niet, DAT wist hij zelf ook wel!
Maar hij sloot zich niet meer zo af als voorheen?
Hij schoof aan als er een kaartje werd gelegd en er een vierde man
nodig was; hij was weer EEN van de maten:
onopvallend deed hij zijn dienst,
marcheerde mee op het exercitieterrein,
liep wacht als dat van hem werd verlangd en
lachte met de anderen mee
als er een goede mop
werd verteld ...

MAAR
zijn hart bleef kil,
zijn hart lachte niet mee:
er waren momenten dat hij zichzelf een oude,
afgeleefde man voelde; DAN kwam alles weer terug?
In zijn fantasie beleefde hij gruwelijke taferelen,
ZAG was er met haar was gebeurd, alsof hij er zelf bij had gestaan!
DAN staken het wanhopige verdriet en de woede
weer de kop op en trok hij
zich terug tot het
over was ...

SOMS
ging hij met
de aalmoezenier praten en DAT hielp;
HIJ was een verstandige man met veel levenswijsheid;
HIJ probeerde hem niet te genezen van zijn somberheid,
zijn zwartgallige gedachten;
HIJ sprak niet over bidden of steun zoeken
bij G D of de Heilige Maagd:
DAT had immers op zulke momenten helemaal geen zin?
Hij luisterde alleen maar, toonde begrip en hij was
hem er dankbaar voor ...

NA ZO'N
"EENZIJDIG GESPREK"
ging hij verkwikt weg en kon hij
het leven weer even aan.
En EINDELIJK gingen ze op transport:
het was een massale expeditie!
Ruim drieduizend manschappen en ontelbare voertuigen
van allerlei soort zouden de grote oversteek maken.
In de vroege morgen stonden de manschappen
van het bataljon aangetreden op het
exercitieterrein.

GEPAKT
en bezakt,
met de zware, bultige plunjezak aan hun voeten. Geen geweer.
DAT bleef achter in de kazerne: aan boord zouden ze
nieuwe krijgen.

DE COMMANDANT
verscheen in het gezelschap van een aantal hoge pieten,
die ze nog nooit eerder hadden gezien:
indrukwekkende mannen van
middelbare leeftijd met grijze slapen,
met ontelbare onderscheidingen
op hun borst en veel goud op hun schouders en
platte pet.

HET
leken wel
kerels uit een
operette!

KOP DICHT!

EEN van die
operettemannen
hield een ronkende toespraak
over vaderlandsliefde en het Grote Onrecht
dat momenteel in de Oost
plaatsgreep.

ONS
mooie Insulinde
wordt bedreigd door onverantwoordelijke, niets ontziende rebellen!
Aan JULLIE de mooie, maar verantwoordelijke taak om DIE lieden
een duidelijk halt
toe te roepen!

DOE DAT
zoals het een plichtsgetrouwe Nederlandsche soldaat
betaamd!
[wit]
ONVERZETTELIJK,
moedig en met de gedachte aan ons dierbare koningshuis
in het achterhoofd!
[/wit]
HEEL Nederland is TROTS op JULLIE!

Jullie achterblijvende verwanten kijken toe van verre!

ZIJ,
en WIJ MET HEN,
vertrouwen erop dat JULLIE wat gedaan MOET worden,
met inzet van jullie HELE wezen
ook zullen VOLBRENGEN!

Het ga jullie goed!
VAARWEL:
LEVE DE KONINGIN!

DE
'geschiedenis'
is bekend:
'schud het maar
in m'n pet' ~
het klonk ook allemaal
zo leeg en bombastisch
en het viel dan ook wel te begrijpen
dat de jongens op DIT moment
geen zin meer hadden in
de lege prietpraat van
een brigadegeneraal?

Zij
waren
met hun gedachten thuis,
bij hun familie, hun verloofde ...
Daar hadden ze afscheid van genomen:
DIT was een gratis voorstelling voor de mensen van de persmedia
die erbij stonden en ernaar keken, foto's namen en
haastig aantekeningen
maakten ...

Er
klonken
wat commando's,
iedereen sprong stram in de houding en 't
harmoniefanfaremuziekkorps speelde
het Wilhelmus ...

Daarna vertrokken de 'hooge' heren!

Rij achter rij
marcheerden ze weg:
bij de poort stonden de achterblijvende soldaten, ze riepen stoer klinkende kreten en adviezen naar de maten
die vertrokken, schudden in de gauwigheid nog wat handen,
klopten op schouders.

De stad
was niet uitgelopen
om de dapperen
een laatste vaarwel
toe te roepen,
maar er stonden toch nog
groepjes menschen langs de straten
die klapten
als ze voorbij
kwamen.

WAT
was 'het militaire geheim
van "king" David'?

DAT
zien we misschien later wel
weer eens!

Duizenden jaren
tussen Yeroesjalayim
Bag dad, Lon don, Par ijs, Was hing ton,
Ber lin, Mos cow, New York [Nieuw Amsterdam], Lis boa,
RO MA, Ar ar at, An ka ra, Constantinopolis & Athinai, Nieuw Babylon en
Tehran, Kaboel, Batavia, Kaapstad, SUEZ, Mekka, Cairo, New Delhi,
Kerala, Ceylon, Madras, Soerabaja, Hirosjima, Nagasaki &
Lutjebroek op Langedijk e.d.
vliegen in razende vaart
VOORBIJ.

engel

11 jan 2006 - bewerkt op 28 apr 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende