Op 'n klein stationnetje ...

Maatschappelijke stage vergroot zelfvertrouwen.

De maatschappelijke stage is een succes.

In
de jaren
zestig v/d vorige eeuw
had men 't nog over "diakonale dienstplicht" naast de militaire.
Pas over 'n tijdje zijn nu alle scholieren officieel verplicht zo'n stage te gaan lopen,
maar 't overgrote deel v/d scholen werkt er nu al aan mee.
Vandaag komt er 'n brief naar de Kamer waarin
de resultaten worden bekendgemaakt van
twee onderzoeken naar 't
effect v/d
stages
...

Bij aanvang,
twee jaar geleden,
werden ze met enige scepsis bezien,
maar de onderzoekers melden bijna niets negatiefs.
Of 't moet zijn dat relatief weinig jongeren kiezen voor 'n zogenaamde groene stage,
terwijl die zoveel begrip teweegbrengt: van stedelingen voor de natuur,
van plattelanders voor 't belang
van groen i/d stad.

De hoogleraren
concluderen dat jongeren
die stage hebben gelopen meer zelfvertrouwen hebben,
meer respect voor anderen & zich ietwat bewuster zijn van hun omgeving.
Wie nog niets wist van vrijwilligerswerk,
die weet dat wel
na een stage.

't Blijkt
't meest effectief
om jongeren zelf te laten kiezen
waar zij hun eigen stage willen lopen:
maar dan moet er wel wat te kiezen zijn,
daarom wil men 't aantal stageplaatsen gaan vergroten
binnen afzienbare tijd. Vooral de stages waarin scholieren veel leren,
helpen hun ontwikkeling
tot actiever burgers.

Sinds vorig jaar
lopen leerlingen in 't voortgezet onderwijs
'n maatschappelijke stage van acht, tot tien & twaalf dagen van zes uur;
er is meer aandacht nodig voor de begeleiding van leerlingen
zodat voortaan de mogelijkheden onderzocht worden
of gepensioneerde leerkrachten die begeleiding
op zich kunnen nemen. Onderwijs kan dus
makkelijk [veel] beter, scholen zijn nog
niet kritisch genoeg
over zichzelf.

De kwaliteit
van 't onderwijs
kan binnenkort omhoog:
als scholen zich duidelijker doelen stellen
& stelselmatig nagaan of ze die ook halen,
dan gaan de prestaties van de leerlingen
veel sneller flink omhoog.

Scholen kunnen er meteen
mee beginnen: ook zonder extra geld & nieuwe regels!
Scholen zijn nu nog vaak verrast als ze de boodschap krijgen
dat ze zwak zijn, of ze zoeken de oorzaak - ten onrechte -
bij de specifieke kenmerken van hun leerlingen.
Dat bewijst dat ze nog te weinig kritisch
naar zichzelf kijken.

In 't speciaal
& regulier onderwijs
krijgen leerlingen nog lang niet altijd
de begeleiding die ze nodig hebben: meer dan de helft
van de scholen in 't voortgezet onderwijs voldoet niet eens
aan de wettelijke eisen voor de zorg aan deze groep.
Onderwijs aan kwetsbare leerlingen is dan ook
een van de belangrijkste thema's voor
de komende jaren. Zij zijn 't minst
in staat om voor zichzelf op
te komen, terwijl juiist zij
goed onderwijs heel
hard nodig hebben.

'n Leraar
moet voor zichzelf
duidelijker doelen stellen:
'opbrengstgericht werken' ~ doelen voor ogen hebben met leerlingen,
zorgen dat leraren weten wat ze hun klas moeten leren
& nagaan of die doelen gehaald worden.
Als elke school dat doet, dan gaat
de onderwijskwaliteit
flink omhoog.

Natuurlijk
weten leraren wel wat ze doen:
ze hebben 'n leerplan & 'n lesmethode & die voren ze uit.
Maar dat is nog niet genoeg, zo is gebleken. We willen nu dat leraren
ook zelf doelen stellen. Waar wil ik met Kerst zijn, hoe stem ik m'n lessen af
op de verschillen in de klas, hoe zorg ik
dat ook die ene leerling
met 'n taalachterstand
kan meekomen?

Vervolgens
moet er danig nagedacht worden over de resultaten:
leg ik het wel goed genoeg uit, haal ik m'n doelen, hoe komt het
dat de ene leerling hogere cijfers haalt dan de andere & wat zegt dat
over mijn lessen & wijze van lesgeven,
moet ik misschien bijsturen
& doelen bijstellen.

Die cirkel moet rond!

Sommige scholen werken zo,
maar de meeste nog niet: er moet dus meer aan gedaan worden om doelen
te stellen en ook niet vergeten om zo nu en dan terug te kijken.
Het werkt pas goed als je die hele cirkel afmaakt: hoe beter
scholen dat doen, des te minder groot het risico
dat 't onderwijs zwakker gaat worden
inplaats van sterker?

Sommige leraren
leggen niet duidelijk genoeg uit,
meer dan de helft slaagt er nog niet in om de lessen af te stemmen
op de behoeften van hun leerlingen. Waarom begrijpt uitgerekend
die ene leerling het een en ander juist niet
en is die ander allang aan moeilijker
opgaven toe?

Daarin
zijn leraren vaak nog niet sterk genoeg
& dat zou je dus een belangrijk
knelpunt kunnen noemen.

Die zwartepiet ligt niet alleen bij de individuele leraren,
want die kunnen 't vaak nog niet allen, die moeten
ook gegevens krijgen van de schoolleiding
om hun resultaten
in beeld te krijgen
EN
gelegenheid
om zich te kunnen
bijscholen net als doktoren
& verplegend/verzorgend
personeel!

Je merkt
bij scholen die als
zeer zwak te boek kwamen te staan
hoe snel het wel kan gaan: als die eenmaal
van de schok zijn bekomen,
dan komt de vraag
"HOE
WILLEN WE NU
VERDER"?

Het
begint met
een nieuw bewustzijn,
met het besef
dat het nu
{WEL!}
beter kan
...