op je mydibloterham

DIE
woede en
pijn/ontkenning van
leven gaat heel diep
en dus is werkelijk allesdoordringend:
elke dag weer opnieuw maken ogenschijnlijk
verder normale gezonde mensen 'zomaar' een eind
aan hun eigen leven [of dat van een
ander]!

We
kunnen en
mogen aanvankelijk dus
geen al te hoge eisen stellen?
We moeten aan de basis beginnen,
want anders lukt
het niet.

Iedereen
kan op een bepaald moment door het lint gaan,
alle hoop verliezen, ziek worden & dood willen.
We moeten de lat van het bestaan om te beginnen
dus behoorlijk dicht bij
de grond leggen.

Een kind
van een meter lengte
kan nu eenmaal niet
over een lat springen die te hoog ligt:
dat moet wel
mislukken?

Maar leg je
de lat aanvankelijk laag genoeg
en steeds wat hoger naarmate het kind groter wordt en meer geoefend raakt,
dan duurt het niet lang of we kunnen die 'hogere horden'
WEL nemen!

Zonder uitdagingen
komen we geen stap verder
en met uitdagingen is het een kweste
van oefening?

Ieder mens is
in principe in staat tot vooruitgang,
waar er ook geboren zijn op aarde met wat voor ras,
achtergrond, volk of cultuur dan ook:
ook 'mislukkelingen',
lichamelijk en/of
geestelijk gehandicapten en invaliden kunnen
'gelukkiger'/voorkomender, meedogender/verantwoordelijker,
eerlijker/liefdevoller gaan worden
onder de juiste [hoopvolle{r}]
omstandigheden!

Zelfs
voormalige volksmenners,
dictatoren, misdadigers en zij die aanvankelijk helemaal 'niet wilden deugen'
of 'niet mee konden doen'?

Ik noem
maar geen namen,
maar in landen die b.v. onder apartheid,
links/rechtse fascistische gestapo/kgd/cia burgeroorlogen, wrede
kolonisaties en allerlei andere vormen van uitbuiting van de ene door de andere mens
hebben geleefd moeten ook wel een proces van bezinning en hernieuwing ondergaan
wil de ellende van vroeger niet ondergronds blijven voorwoekeren
met alle hopeloze gevolgen
vandien!

We kunnen
dus ons al of niet
bestaande gevoel van minderwaardigheid,
hopeloosheid, verdriet en schuld onder ogen leren zien:
en wat zou een willekeurige bajesklant, misdadiger,
slachtoffer of 'zielige puber' [o.i.d.]
ook eigenlijk anders moeten?

Je hebt niet
zo bar veel keus:
of je laat iets voorwoekeren en erger worden, of je probeert er iets
aan te doen!

Dat geldt voor alle
ziekten/gebreken, mankementen en mentale afwijkingen en dergelijke?!
Dat zal lang niet altijd makkelijk zijn & ook vaak niet snel gaan,
maar met geduld en volharding is het wel meestal mogelijk: 'de verlossing' is het doel,
maar we komen er slechts met heel kleine stapjes & heel veel grote en kleine grapjes &
we moeten per dag leren aanpakken wat ons te doen staat, zonder dat meteen
maar weer krampachtig te gaan afzetten tegen wat we in de toekomst
'het liefst zouden doen' ...

Hoe dan ook:
het blijft je eigen persoonlijke keuze
[als je geluk hebt]! En alles staat of valt natuurlijk
meestal wel met jouw eigen
voorafgaande ervaringen
en mogelijkheden?

Wat je ligt
krijgt 'n voorkeursbehandeling en wat
of waar je geen of weinig waardering voor hebt
krijgt minder of helemaal
geen aandacht!

Genoeg
voor nu
tijd om wat
te eten en te drinken:
have a nice evening, sleep well,
dream sweet & tell us all
about 'it' if you
want to
...

blozen
engel
cool!
knipoog
10 aug 2007 - bewerkt op 23 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende