* ongeschikt en nutteloos

Als iemand die al meer dan een jaar grotendeels niet meer meedraait met de maatschappij is zingeving een behoorlijk ding.

Voor mij is (was) werk mijn primaire bron van zingeving. Aangezien mijn vaardigheden om sociale relaties op te bouwen en te behouden nogal beperkt zijn kan ik daar onvoldoende mijn gevoel van zelfwaardering en zingeving uithalen. Dus privé.. ja, ik heb m’n kat en m’n familie.. maar het is niet afdoende om mijn leven zinvol te doen voelen.
Misschien voelde ik ook al voor mijn ziekte (wat dat ook moge zijn, want psychisch ziek worden doe je ook eigenlijk niet van de ene op de andere dag en is ook moeilijk uit te leggen) dat de balans niet goed lag tussen werk en privé. De nadruk ligt zwaar op werk. Mijn waardering, mijn zingeving, ligt bij mijn werk. Als persoon hang ik daar een groot deel van mijn identiteit en eigenwaarde aan.

Op dit moment niet heel gunstig, met maar een beperkte capaciteit, beperkte mogelijkheden en energie en onduidelijke prognose en perspectieven.

Dus zingeving? Hoe vind je zoiets? De energie voor vrijwilligerswerk is er niet, want als de energie er zou zijn dan zou ik wel weer meer mijn eigen werk gaan doen. En mijn poging om iets nieuws aan zingeving op te bouwen afgelopen week is op een teleurstelling uitgedraaid: ik ben er psychisch op het moment niet stabiel genoeg voor.. en hoewel begrijpelijk is ook dat balen. Iedere tegenslag voelt als een falen en brengt me opnieuw uit balans. Ongeschikt dus. Voor nu. Probeer het over een jaar nog eens… en dan heb ik weer een duistere gedachte: wat als er geen volgend jaar is?

Ik haal nog wel plezier uit dingen. Lezen, mijn kat, schrijven, soms lukt het me om te genieten van muziek maken en muziek luisteren. De natuur.
Tegelijk is het zo ongrijpbaar. Er komen veel dingen op me af waar ik schijnbaar zo weinig controle over heb. Het spoor 2 traject. Een manager die ineens benoemt dat documenten bijeengeraapt moeten worden zodat alles in orde is voor een WIA aanvraag (want dat is waar het in haar ogen naartoe gaat, zo zonder mogelijkheid voor opbouw).

De zon schijnt buiten en alle prikkels zijn me te veel. Wat zou ik willen dat het toch maar weer 2 jaar geleden was, ik nog volop en middenin verhuizing zat (hoewel.. dat was ook te hectisch en te naar om opnieuw te moeten beleven, dat heeft juist ook geleid tot deze huidige situatie), ik zou het gewoonweg anders willen.
Nu voel ik me vaak zo ongeschikt, falen. Zo nutteloos.

Wat geeft het leven zin?


*LilAngel
04 jun 2024 - bewerkt op 16 jun 2024 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van LilAngel
LilAngel, vrouw, 31 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende