ongehoord

Het is al laat, 00:04 zie ik op mijn klok staan.
Mijn wekker gaat om 05:00 want ik moet werken.
Dit word een korte nacht voor mij.
Mijn hoofd zit vol, ik bespreek het met een vriendin op whats app.
Ik merk dat ze er klaar mee is aangezien ze flauwe grapjes begint te maken, ik besluit er maar in mee te gaan.
Dit is precies waar ik op het moment tegen aanloop. Mensen in mijn omgeving verwachten allemaal van mij dat ik klaar sta wanneer ze bellen. Een vriendin heeft ruzie met haar vriend en belt mij, ik bied een luisterend oor, wetende dat het diezelfde avond wel weer goed komt met hun. Vervolgens hoor ik amper nog iets van haar, zoals dat telkens weer opnieuw gebeurt. Ik voel me ellendig en besluit haar te bellen, zoals altijd krijg ik de voicemail, een dag later belt ze terug omdat ze zich op dat moment verveeld. Ik vertel mijn verhaal niet, zij begint te vertellen over haar leven zonder enige interesse in mij.

Ik besluit te stoppen met mijn opleiding, ook al moet ik nog 'maar' anderhalf jaar. Ik kan mij er niet meer op concentreren. Ik ben mezelf niet en ik weet niet of ik de opleiding die ik volg nog wel leuk vind. Ik vertel mijn ouders over mijn situatie. ' Ik zit niet lekker in mijn vel, ik ben op en dood ongelukkig op het moment vandaar mijn besluit te stoppen met de opleiding'. Mijn ouders zijn alleen geïnteresseerd in het schoolgeld. Kunnen zij dit nog terug krijgen? Ik voel me niet gehoord. Het feit dat ik aangeef dat ik mij dood ongelukkig voel, wordt niks mee gedaan. Ik laat het rusten. Een week later krijg ik een appje van mijn vader, of ik mij al heb uitgeschreven via studielink want ze hebben via google gezien dat zij dan het schoolgeld kunnen terug krijgen. Als ik vervolgens reageer met nee, dat doe ik morgen. word er gereageerd met: oke, z.s.m. doen. Einde gesprek. Geen interesse in hoe het met mij gaat na alles wat ik heb verteld.

Het zelfde geld voor het verhaal van afgelopen zomer. Ik ben lesbisch en ik heb op mijn 26ste besloten dit aan mijn ouders te vertellen. Met veel moeite want mezelf hier in accepteren vind ik erg moeilijk. Vandaar dat ik ook relatief laat 'uit de kast' ben gekomen. Ik had de dag dat ik het ging vertellen aan mijn ouders een tatoeage laten zetten. Om de aandacht van mijn ouders te verleggen. Ik was de hele dag ontzettend zenuwachtig omdat ik het die avond ging vertellen. Toen ik binnen kwam liet ik mijn tatoeage zien in de hoop dat zij zouden vragen wat die tatoeage betekende. Want zo had ik het bedacht, wanneer zij deze vraag zouden stellen zou ik er op inhaken met het feit dat ik op vrouwen val en dat ik die tatoeage heb laten zetten omdat ik het vandaag aan hun ging vertellen. Deze tatoeage zou dan als symbool staan voor een nieuw leven. Gelukkig verliep het precies zoals ik het verwacht. Aangezien ik een echte 'girly- girl' ben had niemand het van mij verwacht. Mijn moeder reageerde meteen met (misplaatste en ongemakkelijke) flauwe grapjes en mijn vader zei 'oké' en liep weer naar boven om verder te gaan met zijn werk. Ik had dit nooit zo verwacht, ik loop hier al mee sinds ik 13 ben, ik heb ontzettend veel moeite met het feit dat ik op vrouwen val en de reactie van mijn ouders maakte het er niet beter op. Ik had graag gewild dat ze interesse in mij hadden getoond of een bevestiging hadden gegeven dat het oké is en dat ze het niet erg zouden vinden mocht ik ooit met een vrouw thuis komen. Ik voelde me niet serieus genomen en vond het heel vervelend dat zij niet zagen hoe veel moeite het mij heeft gekost om het daadwerkelijk uit te spreken. Na deze dag hebben wij het er nooit meer over gehad. Ik heb nog een keer een poging gedaan om mijn ouders aan te spreken op het feit dat ik mij vaak niet serieus voel genomen door ze, maar ook hier maken zij een grapje van.

Vaak voel ik mij hier door erg eenzaam. Voor mijn gevoel sta ik voor iedereen klaar, maar andersom ervaar ik dat niet. Ik heb daarom de afgelopen maanden de keuze gemaakt om van alle mensen afstand te nemen en van daar uit wel te zien wie er nog moeite voor mij wil doen. Het resultaat is duidelijk, ik heb van alle mensen met wie ik omga, nog drie mensen over. En deze drie mensen zijn mijn collega's met wie ik iedere dag werk. Ik betwijfel of het contact zou blijven wanneer ik een andere baan zou vinden.

Dit alles bij elkaar maakt dat ik best eenzaam ben. Ik verlang naar iemand die er echt voor mij is en oprechte interesse in mij toont. Bij wie ik vrolijk, chagrijnig, gezellig en verschrikkelijk kan zijn maar dat die persoon mij niet zou laten vallen.

Het liedje van Beyonce - save the hero omschrijft mijn gevoel perfect.

Beyonce - Save the hero

I lay alone awake at night
Sorrow fills my eyes
But I'm not strong enough to cry
Despite of my disguise
I'm left with no shoulder
But everybody wants to lean on me
I guess I'm their soldier
But who's gonna be mine

Who's there to save the hero
When she's left all alone
And she's crying out for help
Who's there to save the hero
Who's there to save the girl
after she saves the world
After she saves the world

I bottle all my hurt inside
I guess I'm living a lie
Inside my mind each day I die
What can bring me back to life
A simple word, a gesture
Someone to say you're beautiful
Come find this buried treasure
Rainbows lead to a pot of gold

Who's there to save the hero
When she's left all alone
And she's crying out for help
Who's there to save the hero
Who's there to save the girl
after she saves the world
after she saves the world
. . .

I've given to much of myself
and now it's driving me crazy
I'm crying out for help
Sometimes I wish someone would just come here and save me
Save me from myself

Who's there to save the hero
When she's left all alone
And she's crying out for help
Who's there to save the hero
Who's there to save the girl
after she saves the world
after she saves the world
. . .
After she saves the world