Hoe?

Ik schrijf veel, in mijn privé dagboek(en). Over dingen wat mij interesseren, wat mij dwars zit, waar ik tegen aan loop en wat mij gelukkig maakt. Vandaag voor de eerste keer probeer ik het eens online. Misschien vind ik "lotgenoten" of een bepaalde vorm van steun maar misschien ook niet. Het fijne is wel, dat het anoniem is. Niemand die weet wie ik ben, wat ik doe in het dagelijks leven of vanaf welke plek of ruimte ik dit typ. Dit geeft mij een bepaalde vorm van vrijheid. Ik kan vertellen wat ik denk aan mensen die mij niet kennen en mij daarom niet direct kunnen veroordelen. Het voelt goed.

Het is één van de weinige dingen, op dit moment, in mijn leven waar ik mij goed bij voel. Ik ben de laatste tijd lusteloos, energieloos, interesseloos en gewoon moe. Ik ben klaar met alle mensen die verwachtingen van mij hebben. Studie, Stage, School, Werk, Familie, Sociaal. Ik maak dagen van 06.00 tot 21.30. De hele dag door verwachten mensen dat ik mij inzet, dat ik gemotiveerd ben, dat ik vrolijk en enthousiast ben, dat ik presteer en productief ben. Vervolgens kom ik na een lange dag thuis met appjes waarom ik niet reageer, of met "leef je nog?". Mensen waarvan ik al honderd keer heb uitgelegd dat ik amper thuis ben en het druk heb die appen "Ben je thuis?". Of mensen die gewoon willen afspreken omdat ze vinden dat ik ze verwaarloos. De afgelopen maanden heb ik daarom nog amper tijd gehad voor mezelf. Dat is precies de reden waarom ik mij nu zo voel. Ik heb het opgezocht op Google. Ik kwam uit op overspannen, burn out en, als ik maar lang genoeg door zoek eindig ik met een levensbedreigende ziekte. Nee, zoiets 'googelen' heeft weinig zin. Misschien dan toch een keer naar de huisarts... ik weet het niet. Want ik wil het allemaal zo graag zelf doen. Ik wil mensen niet teleurstellen of een beeld geven van dat ik een aansteller ben. Ik wil me niet moeten ziek melden met "ik ben te moe". Ik wil doorzetten, mezelf niet laten kennen en mij inzetten om alles op rolletjes te laten lopen. Maar ik begin steeds minder te functioneren en alles wordt mij te zwaar. Ik heb al weken hoofdpijn omdat mijn schouders, nek en rug helemaal vast zitten en ik slaap slecht. Ben ik gelukkig vraag ik mijzelf af. Op dit moment kan ik die vraag met een 'nee' beantwoorden. Ik heb het gevoel dat ik word geleefd. Ik kan geen eigen keuzes maken omdat iedereen van alles van mij verwacht. Wanneer ik deze verwachtingen niet kan naleven, krijg ik kritiek. Ik ben het zat. Ik wil kunnen doen wat IK wil, Ik wil beslissingen maken over mijn eigen leven zonder dat iemand daar ook maar iets over heeft te zeggen. Maar de vraag is..hoe?