verliefd zijn sucks.

Het was de jaarwisseling van 2011 naar 2012, Ik was samen met een vriendin van mij uitgenodigd bij een goede vriend. Gezellig, oud en nieuw vieren. Eenmaal daar aangekomen, zat het hele huis vol met visite. Ik stelde me netjes aan iedereen voor. Ook aan E. Die ik op dat moment voor het eerst ontmoette. Was ik onder de indruk? Nee. Hadden we die avond veel contact? Behalve dan wat beleefdheidsgesprekken, niets. Ik was haar dan ook snel weer vergeten. In Mei 2012 was diezelfde vriend jarig. Wij gingen op verjaardagsvisite en weer zat het hele huis vol visite. Echt gezellig vond ik het niet, dus ik ben begonnen met drinken. Waardoor ik op een gegeven moment toch wat te diep in het glaasje had gekeken. E was ook aanwezig, maar ik heb aan haar, tijdens die verjaardag, niet gesproken. Een aantal weken later begreep ik van die vriend van mij, dat zij mij helemaal geen leuk mens vond, ik vond het prima. Ik kon haar tenslotte helemaal niet dus waar zij haar oordeel op had gebaseerd begreep ik niet zo goed. Of misschien ook wel.. want sja, zijn de meesten van ons niet een tikkeltje vervelend na wat te veel gedronken te hebben?

Het was inmiddels augustus 2012 en wij gingen met een grote groep lasergamen. Super gezellig! E. was er ook, ik wou haar niet te veel aandacht geven, aangezien zij mij toch niet aardig vond. Op een gegeven moment begon zij enigszins contact met mij te zoeken, ik vond dit gek. Waarom contact zoeken met iemand die je niet aardig vindt. Ik dacht er verder niet te veel over na. Het was een gezellige zomerse middag en zo wou ik het ook graag houden.

September 2012, ik ging met een vriendin naar een Gaybar. Daar kwamen wij toevallig diezelfde vriend en E tegen. Die vriend van mij ging zich voorstellen aan het meisje met wie ik opstap was. E kwam bij mij zitten, ik had er niet veel zin in want ik was ook geen groot fan van haar. Maar toen we eenmaal aan het kletsen waren, was het eigenlijk heel gezellig. Zij vertelde mij op dat moment dat zij op vrouwen viel.. ik had dit NOOIT verwacht. Maar prima, ieder zijn ding. De vriendin met wie ik die avond opstap was viel ook op vrouwen, vandaar dat wij naar de gaybar waren gegaan. Ik werd er niet veel anders van. E en ik hebben de hele avond een beetje gedanst en gekletst, op een gegeven moment begonnen we wat te stoeien en te klieren. Waarop de vriendin met wie ik opstap was een opmerking plaatste over "hoe gezellig" wij het wel niet hadden met elkaar. Ik heb de keuze gemaakt hier niet op te reageren. Deze avond had E wel een behoorlijke indruk bij mij achter gelaten...

Het klikte wel met elkaar en we besloten dan ook om met z'n allen naar een feest te gaan die een paar weken later werd georganiseerd. Het was een hele leuke avond maar tot mijn grote verbazing waren E en ik niet bij elkaar weg te slaan. Uiteindelijk zaten we samen op een bankje te knuffelen, het viel mij op dat veel mensen naar ons keken. Ik vroeg dan ook waarom zij dacht dat dit was. Zij zei omdat iedereen waarschijnlijk dacht dat wij een stel waren. Ik reageerde niet echt en we bleven zo zitten tot het einde van de avond. E vroeg mij een aantal keer of ik bij haar wou slapen, zodat ze met me kon blijven knuffelen. ik merkte dat ik dit wel wilde, maar dit was geen optie aangezien zij buiten de stad woonde. Toen we naar huis gingen, gaf ze mij een kus. Hier schrok ik wel van, want wat betekende dit? Viel ik ook op vrouwen? tuurlijk had ik hier wel eerder over getwijfeld, maar ik heb altijd gedacht dat ik gewoon nieuwsgierig was. Dit was anders, maar ik kon nog niet plaatsen. Een dag later had E mij toegevoegd op facebook.

Ik wou haar telefoonnummer, maar dit wou ik niet vragen. Ik vond het gek en ongepast. Ik ben er toen voor gaan zorgen dat er een groepsapp op poten zou worden gezet. Met alle mensen met wie we naar het feest waren geweest. Hier zat E dus ook tussen. Op die manier ben ik aan haar telefoonnummer gekomen. De eerste dagen waren we alleen actief op de groepsapp. We hadden nog een aantal keren met de groep afgesproken om te gaan poolen en naar de bioscoop te gaan. Alle keren gingen die avonden alleen om E en mij. In de bioscoop zat ze telkens met me te ouwehoeren en tijdens het poolen waren wij elkaar ook telkens aan het uitdagen.

Zij nam op een gegeven moment de stap nam om mij privé te appen. We merkten al snel een klik en voor dat we het wisten waren we bijna 24/7 met elkaar aan het whats appen. Zij appte met mij wanneer ze opstap was, wanneer ze met haar vriendinnen had afgesproken en terwijl ze werkte. Op een gegeven moment had ze geen wifi verbinding meer en toen stuurde ze een sms met de vraag wat mijn email adres was. Deze had ik gegeven. zij begon mij toen te mailen vanaf haar werk account. Ik leerde haar steeds beter kennen.

Zo kwam ik er achter dat ik een van de eerste mensen ben geweest bij wie zij uit de kast is gekomen. Zelfs haar ouders wisten nog van niks. Ze vertelde dat zij bang was voor de reactie van haar ouders en dat zij ontzettend veel moeite had om zichzelf te accepteren. We kwamen er achter dat we allebei hetzelfde liedje luisteren wanneer wij niet goed in ons vel zitten en dat we met heel veel punten op een lijn zaten. Voor mijn gevoel was er echt een klik. een klik die ik werkelijk nog nooit met iemand anders heb gevoeld.

Op een gegeven moment belde onze gezamenlijke vriend mij huilend op. Hij had er grote moeite mee dat E en ik elkaar zo vaak spraken en zagen en hij voelde zich in de steek gelaten door zijn "beste vriendinnen". Omdat wij, in zijn ogen, hem vergaten en alleen nog maar interesse hadden in elkaar. Ik vond dit de grootste onzin. E was er gevoeliger voor. Wel vond E dat wij niks verkeerds deden en wij zagen daarvoor ook geen reden om te stoppen met ons contact.

Hoe meer ik met haar in gesprek was, hoe leuker ik haar begon te vinden. Ik heb uiteindelijk de stap genomen om bij haar uit de kast te komen. Zij was de allereerste bij wie ik deze stap heb durven nemen. Ze reageerde heel lief en we hebben hier tot diep in de nacht over gekletst. Kort daarna heb ik het ook aan andere vrienden en vriendinnen verteld. Ook al had en heb ik nog veel moeite om het te accepteren.

Ik merkte dat ik haar op een gegeven moment echt veel te leuk begon te vinden. Ik vond dit eng en ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest. Ik heb toen de keuze gemaakt om haar dit te vertellen en gevraagd hoe zij daar in stond . Ook heb ik haar gevraagd om een beetje afstand van elkaar te nemen. Zo dat ik rustig kon na denken. De enige reactie die ik daar op heb ontvangen was, dat zij er veel moeite mee zou hebben als er afstand kwam tussen ons. Ze heeft nooit haar eigen "gevoelens" hierbij benoemd. Wel had ik het idee dat het contact vanaf dat moment nog intenser werd. Ze begon met bellen en wij gingen met elkaar afspreken. We zijn een aantal keer de stad in geweest om te winkelen, naar de bioscoop en samen wezen poolen. Ook kwamen we af en toe bij elkaar over de vloer.

Het voelde voor mij op een gegeven moment zo goed, dat ik de keuze heb gemaakt om uit de kast te komen bij mijn ouders. Zij reageerden voorzichtig, eerlijk gezegd weet ik nu nog steeds niet wat ze er nou "echt" van vinden. Maar ik vond dat ze het moesten weten omdat ik het idee had dat er zich echt iets zou gaan ontwikkelen tussen E en mij. Op een gegeven moment heb ik alle moed bij elkaar geraapt en haar een mail gestuurd waarin ik mezelf helemaal bloot heb gegeven. Ik heb al mijn gevoelens op geschreven en hoe ik over haar dacht. Ik heb haar verteld dat ik ontzetten verliefd op haar was en dat ik graag wou weten wat zij hier van vond. Ik had (pas) na een week een reactie. Volgens haar had ik het mij allemaal verbeeld en vond zij mij gewoon aardig als een vriendin. Maar verder niks en ze wou ook liever geen contact meer. Dit brak mijn hart, maar ik hield me groot en heb aangegeven dat ik haar keuze respecteer en dat ik haar met rust zou laten. Dit heb ik dan, met veel moeite, gedaan. Ik heb in mijn hele leven nog nooit zoveel liefdesverdriet gehad. Ik heb een dikke week op bed gelegen en alleen maar kunnen huilen, geen eetlust en in totaal bijna 9 kilo afgevallen. En nog steeds, tot op de dag van vandaag kan ik er af en toe nog om huilen.

Onze gezamenlijke vriend had ons uitgenodigd om in juni 2013 mee te gaan naar een stapavond in Zwolle. Het "standaard"groepje ging mee. Ik werd hier ontzettend zenuwachtig van want dit betekende dat ik haar weer zou gaan zien. Die avond was zij all over me. Ze heeft twee keer gevraagd of we gingen zoenen en we hebben de hele avond staan knuffelen, kletsen en stoeien. Ik wist niet goed wat ik hiervan moest denken, ik dacht speelt ze een spelletje met me? ik ga daar niet in mee, ik heb haar daarom ook nooit gezoend, terwijl ik daar prima (die avond en vaker) de mogelijkheden toe had. De dag erna hadden we nog weer even geappt, ik kreeg weer een beetje hoop tot dat zij op een gegeven moment niet meer reageerde. Op dat moment heb ik het los gelaten.

Halverwege september begon zij weer met contact zoeken. sochtends om 5.30 begon zij ineens te appen. Dit kwam een aantal keren voor tot dat zij op een gegeven moment weer niet reageerde. Halverwege september gingen we weer opstap met hetzelfde groepje. Ik merkte aan mezelf dat ik nog steeds bloednerveus werd van het feit dat ik E weer ging zien. Erg vervelend na zo'n lange periode. Na het stappen belde zij mij op haar weg naar huis. Uiteindelijk hebben we ruim twee uur aan de telefoon gehangen en hebben we een heel leuk gesprek gevoerd. Zij was bang dat wanneer zij met een vriendin "thuis" zou komen dat haar ouders daar negatief op zouden reageren. Omdat uitspreken dat je lesbisch is anders is dan wanneer je ook echt met een vrouw "thuis" komt. Ik begreep haar daar in wel, het is toch een bepaalde drempel die je over moet. Stiekem dacht ik dat dit misschien de reden was dat ze mij heeft afgewezen, maar hier moest ik niet vanuit gaan.

Na dat gesprek hebben we weer een hele periode geen contact gehad. Dit deed mij wel goed, een moment dacht ik over haar heen te zijn. Tot dat in mei 2014 onze gezamenlijke vriend zijn verjaardag ging vieren en wij beide waren uitgenodigd. Zij zocht de hele tijd contact met mij, uiteindelijk is het haar gelukt om mij "voor zichzelf" te hebben in de keuken. Waar we uiteindelijk bijna 2,5 uur gezeten hebben, afgezonderd van de visite. Ik hoorde van mensen om me heen dat zij mij ook de hele avond extreem in de gaten hielt. En dat ze zelfs midden in een gesprek met iemand anders is opgestaan om mij te "achtervolgen" naar de keuken. Vervolgens deed ik een poging om weer contact te zoeken op whats app, wat zij vervolgens weer volledig af houdt. Ik heb haar nu voor het laatst gezien op iemand haar verjaardag in augustus 2014. Ze probeerde me toen wel telkens aan het lachen te krijgen en ze heeft me praktisch gesmeekt om samen met haar op stap te gaan. Dit wilde ik niet, ik vond het toch vrij awkward om na een verjaardag "gezellig" met haar alleen opstap te gaan na onze "geschiedenis".

Inmiddels is ons contact bijna verbroken. Ik kon het niet aan om nog langer dat spelletje met haar te spelen. Ik had het idee dat ik over haar heen was. Maar nu ik weet dat ik haar 7 maart weer ga zien, spelen de gevoelens weer helemaal op. Ik ben nu al zenuwachtig en ik maak me druk over wat ik aan moet. Het is verschrikkelijk vermoeiend en irritant vooral. We zijn inmiddels bijna drie jaar verder en ik voel me nog steeds een verliefde puber wanneer ik bij haar in de buurt ben. Ik heb nooit geloofd dat zij eerlijk is geweest tegen mij omdat naar mijn mening alle signalen er op wezen dat zij op zn minst enige interesse in mij had. Misschien niet tot over haar oren verliefd, zoals ik. Maar ik heb wel altijd het gevoel gehad dat zij op mij "jaagt" ipv andersom.

Ik praat me telkens in dat ik het los moet laten en dat het niet uit maakt wat de uiteindelijke reden van haar afwijzing is geweest. Het feit blijft dat zij mij niet wil en dat ik op de een of andere manier NOOIT over haar heen kom.