~*~
"HET
Koninkrijk Gods.
Verbeelding als Ontwerp &
de Laatste Dingen"
~@~~@~
DE
myditijd ligt
alweer een tijdje achter ons
dat het Koninkrijk Gods een vast thema was
in bijna alle West-Europese kerkelijke
groeperingen.
NIET
zozeer
op de manier van het zogenaamde Social Gospel,
een beweging in de Verenigde Staten van Noord-Amerika
["Gods Own Country, mind you!"],
die al in de eerste helft van de vorige eeuw van start ging,
en eenvoudigweg alle noties van een nieuwe wereld die je maar uit het evangelie kon halen,
toepaste op de inrichting
van de samenleving.
DAT
vond men
in Europa over het algemeen TE binnenwerelds, zoals het later zou heten,
en bovenal te platvloers, wat
menselijk-al-te-menselijk.
NEE,
wat zich - we
zijn dan alweer in de tweede helft van de vorige eeuw -
breed maakte in de Europese kerken, met als brandpunt de Wereldraad van kerken,
was de idee van een Toekomst met een Hoofdletter:
Toekomst als Werk
van God.
MAAR
dat dan op zo'n manier,
dat zij ons wel mocht, kon, en moest inspireren om heden te doen wat in onze macht lag:
onrecht, uitbuiting en armoede buiten de deur zetten.
Toekomst als Visioen van Hogerhand:
aan deze opbloei van de toekomstverwachting als centraal thema
was het marxisme niet helemaal onschuldig.
Maar pas nadat het zich van het communisme had losgezongen in, bij voorbeeld, de filosofie van Ernst Bloch, kreeg het pas goed vat op de kerken.
De theologie van de hoop [Juergen Moltmann] is een vertaling van Ernst Bloch
in termen van christelijk geloof.
DIE
hausse
aan toekomstverwachting{en} is alweer voorbij,
maar je vraagt je toch nog af: hoe kon ze ineens miljoenen gelovigen in haar ban krijgen?
Eeuwenlang had de christelijke kerk onder de zogenaamde Laatste Dingen
sterven, dood, laatste oordeel, hemel en hel verstaan.
En ineens, in de tijdspanne van enkele tientallen jaren wist niemand beter
of het Koninkrijk Gods lag niet ACHTER de tijd, maar was bedoelt VOOR DE TIJD,
voor DEZE WERELD.
DE
oplossing van dit raadsel
is te vinden in het thema waar we nu alweer een paar jaar mee bezig zijn: in de verbeelding.
Koninkrijk Gods, in de uitmonstering van een 'heile Welt', een nieuwe wereld, waar armoede en uitbuiting waren uitgebannen, DAT was een visioen dat aansloot bij wat christenen als een roeping in de wereld konden zien: een bekrompen vorm van kerkzijn achter zich laten, en het geloof creatief maken
voor de wereld.
IS
Koninkrijk niet een politieke vorm,
in elk geval iets dat op onze aarde, ONZE wereld & ONS LEVEN, onze samenleving betrekking heeft?
NOU DAN, hoe was het dan [in 's hemelsnaam of in godsnaam] mogelijk dat de christelijke kerk nog nooit serieus wat met DIE notie had ondernomen, en alles wat met 'het einde' te maken had,
had onderdergebracht in doodgaan en
'in de hemel komen'?
DAT
was een optimistische tijd in Europa,
de tijd van de maakbare wereld: want wat kon de kerk beter op de kaart van de wereld zetten
dan haar vermogen om de kar van de verandering te trekken door middel van de prediking van het
Komende Koninkrijk van God? Theologie dus als actietheorie, politieke actietheorie,
daarop liep het uit!
WAT
Yehosjoea haNatsri/haMasjiach met het komen van Gods [hemels] Koninkrijk bedoelde was wat minder wijds: "G D" en "Zijn gerechtigheid" zoeken, zei hij, en al die maatschappelijke problemen van eten & drinken, zouden DAN vanzelf wel in orde komen.
De spoedige [en onverhoedse] komst van het Rijk was meer een soort van stok achter de deur om HAAST te maken met jouw bekering dan een voorzegging van een 'heile Welt'.
Ook daar hebben we het in die afgelopen jaren al wel vaker over gehad en komen er ongetwijfeld telkens weer op terug: voor een visioen van een nieuwe wereld konden gelovigen beter terecht in het allerlaatste bijbelboek Openbaringen/Apocalyps, en dat plunderden ze dan ook voor dat doel naar hartelust, door alle mydieeuwen heen.
Want in DAT bijbelboek, [het laatste tot nu toe], eindigt de geschiedenis met een God die alle tranen van de ogen zal afwissen: en in een wereld die een tranendal is, kan men zich geen betere afloop
wensen?