Nieuw begin

Zo sterk ben ik dus niet, dat ik niet eens tien minuten later weer aan het schrijven ben... Misschien moet ik de ware verhaal gewoon kwijt.


Het begon allemaal paar jaar terug.. van enig kind naar ineens naar de oudste van de drie. Ik voelde me op dat moment niet klote, niet raar, alleen blij dat ik grote zus mocht zijn.
Kort erna begon de zoektocht naar de middelbare ik was anders dan de meeste. Ik wist wat leren was en hoe het moest, maar ik was nooit de nerd van de klas. In de eerste jaren waren er plagerijen en mijn lichaam veranderde heftig. Mijn moeder was te druk bezig met de kleinere kinderen om tijd voor mij te maken, dus de enige informatie kwam ik op internet tegen. Mijn vader probeerde wel, maar ik schaamde me teveel voor een gesprek.

In die jaren groeide ook de druk van je moet presteren, wat alsmaar niet lukte. Totdat ik eind tweede klas zat.. ik herpakte mezelf en begon intensief te leren. Ik begon de beste van de klas te worden en dat werd ook nadrukkelijk gezegd tegen mijn ouders op de besprekingen van rapporten. Maar mijn pa had altijd tegen de leraren gezegd dat hij het gemiddeld vond. In de derde moest ik een profiel kiezen, wat zal ik doen. Ik voelde mij altijd al aangetrokken tot getallen en economie, dat wou ik ook gewoon doen tot het moment dat een dag voor de beslissing mijn pa dronken naar mijn kamer kwam en zei dat ik mijn toekomst aan het verklote was.

Ik veranderde de ochtend erna mijn keuze, mijn moeder vond economie wel geschikt en kreeg ik zo een aantal vakken bij. In het begin van de vierde lukte het allemaal. In tussentijd leerde ik het leven wel beetje bij beetje kennen. Ik kreeg vrienden, maar mijn ouders vonden het niet kunnen. Ik kreeg een vriendje die mijn ouders niet accepteerde. Ik kreeg allemaal rare trekjes, waarbij ik nu weet dat ze bij de puberteit hoorde.

Ik ontwikkelde een barriere tussen alles en iedereen, ik belandde bij de psychiator en werd voor gek verklaard... de begeleider van mijn vriendje dacht/denkt dat ik bordeline had/heb.. maar dat werd krachtig omgegooid door mijn ouders.. HUN DOCHTER MOCHT NIET ZIEK ZIJN... WANT ZIJ GAAT HET MAKEN!!!!! Maar eerlijk ik denk er steeds vaker aan en ik ben radeloos. De vorige twee posten begon ik om het heden kwijt te raken. Maar eerlijk de toekomst verander je met het heden MAAR de fouten en gevoelens uit het verleden moet je kunnen respecteren om door te gaan.


En dat kan ik niet, ik kan het niet begrijpen en vooral niet loslaten. Controlfreak ik weet het, maar er zit meer. Meer in de zin van de gevoelens zitten zo erg verborgen dat als ik er met iemand over praat het normaal klinkt totdat ik ga typen dan komen tranen los die mijn lichaam verscheuren. Die me pijn doen, maar toch op een of ander manier me stimuleren om door te gaan.

De reden dat ik het toch in me koester is omdat al die ambities daaruit zijn onstaan en ik bang ben dat ze wegvaren als ik ze laat gaan.