22/01/17

Lang nagedacht of ik door moet gaan met de reden dat ik anderen verhalen heb gelezen. Die zijn veel erger ik heb het niet zo slecht en waarom moet ik dan perse op internet mijn verhaal kwijt, mijn brein is slim genoeg ervoor.



Maar nee, het stapelt op... ik ben begonnen in de tussentijd met snijden na een break van zes maanden. Of ik er trots ben dat ik het heb gedaan, NEE. Heb ik er spijt van? Ook niet... Het was een moment van paniekaanvallen en gesmeek om hulp van vrienden, familie en zelfs de persoon die mij het meest wil steunen.. mijn vriendje.
Niemand was er, niemand was er die 36 uur dat ik gilde, huilde, en letterlijk niet meer kon. En na 36 uur viel de eerste snee en zo bijna dertig sneden later, kreeg ik te horen ''Waarom doe je dat?'' ''Ben je achterlijk?'' en ''Hoe kon je ik ben er altijd?''.
Het enige wat het heeft opgeleverd is dat ik weer in mijn verslaving dreig te vallen.

IK BEN STERK GENOEG, hoop ik om door te gaan zonder...