Een ontploffing daarbinnen

Een tijdje niet geschreven, te druk met school en andere dingen. Ik heb het toch wel een klein stukje gemist, het gevoel om dingen los te laten, erover te kunnen schrijven. Ik ben weer in een periode aanbeland die me heel erg laat stressen.. veel lesuren, veel verwachtingen en nog veel meer toetsen. Binnen 2 weken heb ik er twaalf. Ik red het wel, dat weet ik maar af en toe een beetje steun hebben zal fijn zijn.

Van mijn ouders kan ik het niet verwachten, die zijn te druk bezig.
Van mijn vrienden die merken het nauwelijks op dat er iets is.
Van mijn leraren al HELEMAAL niet, ik kom er wel zeggen ze, het is waar, maar de pijn die ermee gepaard is die doet pijn. Als ik heel erg stress krijg ik een soort aanval van hoofdpijn. Het begint in me voorhoofd, gaat langs me zijkanten naar achteren en kom na drie dagen onderaan me hoofd in mijn nek terecht. En het gaat pas weg na alle stress, er blijven altijd restjes in mijn schouders die meestal losgemaseerd worden door mijn vriendje.. maar waar is die nu?

Ja, duidelijk er niet anders zal ik op dit moment niet eens denken om hier te komen schrijven, dan had ik mijn uitlaatklep.. maar ja school is belangrijk ik geef dat toe. Maar om alles vol te plannen dat je maar net één uur vrije tijd hebt voor jezelf en voor mij, gaat een beetje ver en dat zegt zelfs de nerdje die ik ben die vaak tot middernacht leert.


Het kan niet anders, het moet. En als ik er tegen wil gaan vechten dan krijg ik gewoon een dram van jouw denkwijze, jouw stress boeit nu even niet dit is belangrijk. Dacht het eerlijk gezegd niet het moet binnen tien weken af zijn en niet NU op dit moment. Fijn dat je vooruit werkt, maar ik begin te krassen en dat zal dus niet goed aflopen.

IK HEB EEN GOED GESPREK NODIG, of beter gezegd iemand die me even kan knuffelen, zeggen dat het goed komt en dat die me zou helpen. En ook al smeek ik God al een week, het enige wat er komt is TYF OP, IK HEB GEEN TIJD, LUL TEGEN IEMAND ANDERS en blablabla.

Welkom in mijn leven zal ik zeggen, maar wat zeur ik het zal altijd erger kunnen zoals al die dingen die er op dit moment gebeuren. En bij dat vergeleken stel ik niks voor, alleen een ambitieuze meisje die elk moment zoals al die anderen haar ambitie kan verliezen door het mee te gaan met de rest..

Wat zal ik zeggen Slaap Lekker Angel? Of doorzetten Sgat?