myditestikels in g-spotverwachting voor overmorgen
'het kleine verschil
tussen mydimens & ~chimp:
DNA "on the
run" ...?'
!@!
De mydimens
bakt ze bruin en de chimp
eet ze rauw.
Toch lijken we
voor 96% op elk ander
[genetisch gezien]!
Dat blijkt
nu 't DNA van de mydichimp
in kaart is gebracht.
De erfelijke blauwdruk
van de chimpansee staat op papier,
in klad weliswaar,
maar toch ...
De donor
van het DNA was de 24-jarige Clint,
die twee jaar geleden in het Yerkes onderzoekscentrum in Atlanta
door een hartkwaal de geest gaf:
van hem waren wat cellen
bewaard.
Clint
moet ons nu gaan vertellen
hoe wij mens zijn geworden:
zijn DNA en het onze zou duidelijk kunnen maken
welke genetische veranderingen daarvoor
nodig waren.
DAT
is een verwachting
voor overmorgen, want bij de enthousiaste presentatie van apengenoom vandaag in Nature blijkt dat het een heidense klus wordt
om de gescheiden wegen van mens en chimpansee
uit hun DNA te verklaren?
De reuzenstap
die de mens in eigen ogen heeft gezet,
moet op genetisch niveau met heel veel geschuifel
tot stand zijn gekomen!
Percentueel
zijn de verschillen uiterst
gering ...
Van de
drie miljard bouwstenen
waaruit ieder genoom bestaat,
wijken er bij de chimpansee en mens maar 35 miljoen van elkaar af,
slechts 1,2%.
En verder
lijken hier en daar
deze en gene fragmenten [weinig functioneel] DNA verdwenen
of juist extra gekopieerd?
Op sommige plekken
is er bij de EEN wat meer 'gehusseld' dan bij de ander,
maar uiteindelijk kunnen mens & chimp elkaar in zo'n 96%
van hun genetische outfit
de hand geven!
Ter vergelijking met andere zoogdieren:
chimpansee & mens lijken zestig keer meer op elkaar dan mens en muis,
en tien keer zoveel als muis & rat: van DIE twee kangers was het
totale DNA-plaatje een paar jaar geleden al bekend ...
Overigens lijken twee mydimensen weer tien keer zoveel op elk ander
als mens en chimpansee.
Toch blijft het wonderlijk
dat mens & chimp genetisch ZO dicht in elkaars buurt vertoeven:
wij zien in de mydispiegel geen aap?
Uiterlijke
kenmerken
zeggen blijkbaar
weinig!
Zo is maar 0,1% van alle genen
verantwoordelijk voor de bonte stoet van
allerhande hondenvarianten ...
Nu
varieren honden
qua grootte en snuit,
maar de mydimens onderscheidt zich zich in vitaler eigenschappen
van zijn naaste verwanten, onder meer door onze tweevoetigheid,
ons groter brein en al wat wij daarmee
kunnen [zie
mydi?!?]!
Waarom
sloegen de chim-pensees ook niet hetzelfde pad in,
waarom maakten zij zich de taal en het abstracte denken
niet meer
eigen?
~!@!~
De vraag is
of je onze cognitieve vaardigheden kunt doorgronden
door het chimpgenoom met het mensen-DNA
te vergelijken?
DIE
kanttekening
is mede afkomstig van een commentaar in het concurrerende blad Science:
denk nou niet dat je aan stukken DNA kunt zien
WAAROM de mens de taal machtig is
geworden!
Een
collega
denkt daar anders
over:
"Wie weet
verraden kleine verschillen in de code van het leven
waarom wij souffles zijn gaan bakken en syfonieen componeren
maar champansees niet?
Om DAT te begrijpen moet je allereerst weten
wat het betekent om chimp te zijn!
Probeer hun bijzondere talenten te begrijpen,
zoals het gebruik van gereedschap.
Of de gewoonte om zuiverende bladeren te eten
als ze een infectie hebben
opgelopen?!"
DIE
SLIMHEID
zit uiteindelijk toch verborgen in het genoom,
al wacht de genetici dus een 'monnikenwerk' om
het te ontrafelen!
Daarbij
is het de vraag
HOE de mens zo snel bij Johann Sebastian Bach kon uitkomen,
terwijl het niet echt lang geleden is dat mydimens & -chimp ieder
huns weegs
gingen?
HOE
trokken wij
die merkwaardige
mydisprint?
~!@!~
DE
mydizoektocht
zal zich vooral gaan richten op de genen
die de explosie van ons brein
veroorzaakten!
Andere primaten
mogen ook niet klagen als je HUN hersenschors afzet tegen die van knaagdieren, maar onze hersenen zijn ongeveer drie keer zo groot
als die van chim-
pensees ...
Het is
twijfelachtig
of die cerebrale groeispurt het gevolg is van totaal nieuwe genen:
DAAR zijn weinig aanwijzingen
voor!
Eerder
vermoeden genetici
dat snel veranderende eiwitten ons een flinke zet hebben gegeven:
meestal leiden die mutaties tot ziektes en prijzen ze zichzelf daardoor
uit de evolutionaire mydimarkt, maar een enkele keer
trek je er de hoofdprijs mee letterlijk en/of
figuurlijk?
Zowel
bij chimps als bij mensen
zijn van die flexibele eiwitten gevonden,
maar die lijken vooral van invloed te zijn geweest op het immuunsysteem
en op de mydivoortplanting.
TOCH
lijkt een enkele keer
een tamelijk bescheiden verschrijving
in deze en gene genen
OOK in ons brein te hebben geresulteerd
in een gunstige ommezwaai
van een
eiwit ...
EEN
kandidaat is bekend:
het "FOXP2-gen"
dat door een minuscuul 'schrijffoutje' ons mogelijk heeft geholpen
bij de ontwikkeling van
de spraak!
De vraag is nu
of het chimpgenoom daar meer over kan zeggen?
En andere genomen, van muis, rat,
en makaak!
Inmiddels
zijn een paar honderd genen
die speciaal in het brein hun werk doen vergeleken met genen
die overal in het mydilichaam
'gamma'-klussen ...
Het lijkt erop
dat sommige 'hersengenen'
door een kleine mutatie een voordeeltje kunnen opleveren,
terwijl een 'schrijffoutje' in de "all-round-genen"
eerder negatief
uitpakt?
Het is
nauwelijks voorstelbaar
dat we DAAR ons 'supermydibrein'
aan te danken
hebben!
Een andere theorie suggereert
dat de evolutie soms ook winst maakt
door verlies!
Het uitschakelen
van 'dezen' & "genen" biedt ruimte voor
andere zaken?
Zo zijn er heilzame genen
die je in de ztrijd tegen sommige siektes juist beter kunt missen:
de gebrekkige werking van het geheugen bij mydimensenkinderen
vormt zo'n batig verlies!
Ze zijn daardoor selectief,
en wellicht danken ze daar hun fabelachtige vermogen aan
om taal te leren?
Zet je het DNA
van mens & chimp naast elkaar,
DAN ontdek je minstens 53 genen die bij ons haperen of zijn verdwenen,
en incidenteel kan DAT lucratief voor ons
zijn geweest.
Bovengenoemde paden
leidden vermoedelijk niet van aap naar Bach.
Genetici vermoeden, zeker gezien de bescheiden genetische verschillen tussen chim-pensee & mydimens,
dat er een paar klappers gemaakt moeten zijn
in ons genoom.
EN DAN
gaat het vrijwel zeker om enkele genen die een heleboel andere 'aansturen', vooral tijdens de
embryonale ontwikkeling.
Voorlopig
lijkt de zoektocht daarnaar
erger dan die naar een speld in een
hooiberg.
In
haast &
beven.
~!@!~
tussen mydimens & ~chimp:
DNA "on the
run" ...?'
!@!
De mydimens
bakt ze bruin en de chimp
eet ze rauw.
Toch lijken we
voor 96% op elk ander
[genetisch gezien]!
Dat blijkt
nu 't DNA van de mydichimp
in kaart is gebracht.
De erfelijke blauwdruk
van de chimpansee staat op papier,
in klad weliswaar,
maar toch ...
De donor
van het DNA was de 24-jarige Clint,
die twee jaar geleden in het Yerkes onderzoekscentrum in Atlanta
door een hartkwaal de geest gaf:
van hem waren wat cellen
bewaard.
Clint
moet ons nu gaan vertellen
hoe wij mens zijn geworden:
zijn DNA en het onze zou duidelijk kunnen maken
welke genetische veranderingen daarvoor
nodig waren.
DAT
is een verwachting
voor overmorgen, want bij de enthousiaste presentatie van apengenoom vandaag in Nature blijkt dat het een heidense klus wordt
om de gescheiden wegen van mens en chimpansee
uit hun DNA te verklaren?
De reuzenstap
die de mens in eigen ogen heeft gezet,
moet op genetisch niveau met heel veel geschuifel
tot stand zijn gekomen!
Percentueel
zijn de verschillen uiterst
gering ...
Van de
drie miljard bouwstenen
waaruit ieder genoom bestaat,
wijken er bij de chimpansee en mens maar 35 miljoen van elkaar af,
slechts 1,2%.
En verder
lijken hier en daar
deze en gene fragmenten [weinig functioneel] DNA verdwenen
of juist extra gekopieerd?
Op sommige plekken
is er bij de EEN wat meer 'gehusseld' dan bij de ander,
maar uiteindelijk kunnen mens & chimp elkaar in zo'n 96%
van hun genetische outfit
de hand geven!
Ter vergelijking met andere zoogdieren:
chimpansee & mens lijken zestig keer meer op elkaar dan mens en muis,
en tien keer zoveel als muis & rat: van DIE twee kangers was het
totale DNA-plaatje een paar jaar geleden al bekend ...
Overigens lijken twee mydimensen weer tien keer zoveel op elk ander
als mens en chimpansee.
Toch blijft het wonderlijk
dat mens & chimp genetisch ZO dicht in elkaars buurt vertoeven:
wij zien in de mydispiegel geen aap?
Uiterlijke
kenmerken
zeggen blijkbaar
weinig!
Zo is maar 0,1% van alle genen
verantwoordelijk voor de bonte stoet van
allerhande hondenvarianten ...
Nu
varieren honden
qua grootte en snuit,
maar de mydimens onderscheidt zich zich in vitaler eigenschappen
van zijn naaste verwanten, onder meer door onze tweevoetigheid,
ons groter brein en al wat wij daarmee
kunnen [zie
mydi?!?]!
Waarom
sloegen de chim-pensees ook niet hetzelfde pad in,
waarom maakten zij zich de taal en het abstracte denken
niet meer
eigen?
~!@!~
De vraag is
of je onze cognitieve vaardigheden kunt doorgronden
door het chimpgenoom met het mensen-DNA
te vergelijken?
DIE
kanttekening
is mede afkomstig van een commentaar in het concurrerende blad Science:
denk nou niet dat je aan stukken DNA kunt zien
WAAROM de mens de taal machtig is
geworden!
Een
collega
denkt daar anders
over:
"Wie weet
verraden kleine verschillen in de code van het leven
waarom wij souffles zijn gaan bakken en syfonieen componeren
maar champansees niet?
Om DAT te begrijpen moet je allereerst weten
wat het betekent om chimp te zijn!
Probeer hun bijzondere talenten te begrijpen,
zoals het gebruik van gereedschap.
Of de gewoonte om zuiverende bladeren te eten
als ze een infectie hebben
opgelopen?!"
DIE
SLIMHEID
zit uiteindelijk toch verborgen in het genoom,
al wacht de genetici dus een 'monnikenwerk' om
het te ontrafelen!
Daarbij
is het de vraag
HOE de mens zo snel bij Johann Sebastian Bach kon uitkomen,
terwijl het niet echt lang geleden is dat mydimens & -chimp ieder
huns weegs
gingen?
HOE
trokken wij
die merkwaardige
mydisprint?
~!@!~
DE
mydizoektocht
zal zich vooral gaan richten op de genen
die de explosie van ons brein
veroorzaakten!
Andere primaten
mogen ook niet klagen als je HUN hersenschors afzet tegen die van knaagdieren, maar onze hersenen zijn ongeveer drie keer zo groot
als die van chim-
pensees ...
Het is
twijfelachtig
of die cerebrale groeispurt het gevolg is van totaal nieuwe genen:
DAAR zijn weinig aanwijzingen
voor!
Eerder
vermoeden genetici
dat snel veranderende eiwitten ons een flinke zet hebben gegeven:
meestal leiden die mutaties tot ziektes en prijzen ze zichzelf daardoor
uit de evolutionaire mydimarkt, maar een enkele keer
trek je er de hoofdprijs mee letterlijk en/of
figuurlijk?
Zowel
bij chimps als bij mensen
zijn van die flexibele eiwitten gevonden,
maar die lijken vooral van invloed te zijn geweest op het immuunsysteem
en op de mydivoortplanting.
TOCH
lijkt een enkele keer
een tamelijk bescheiden verschrijving
in deze en gene genen
OOK in ons brein te hebben geresulteerd
in een gunstige ommezwaai
van een
eiwit ...
EEN
kandidaat is bekend:
het "FOXP2-gen"
dat door een minuscuul 'schrijffoutje' ons mogelijk heeft geholpen
bij de ontwikkeling van
de spraak!
De vraag is nu
of het chimpgenoom daar meer over kan zeggen?
En andere genomen, van muis, rat,
en makaak!
Inmiddels
zijn een paar honderd genen
die speciaal in het brein hun werk doen vergeleken met genen
die overal in het mydilichaam
'gamma'-klussen ...
Het lijkt erop
dat sommige 'hersengenen'
door een kleine mutatie een voordeeltje kunnen opleveren,
terwijl een 'schrijffoutje' in de "all-round-genen"
eerder negatief
uitpakt?
Het is
nauwelijks voorstelbaar
dat we DAAR ons 'supermydibrein'
aan te danken
hebben!
Een andere theorie suggereert
dat de evolutie soms ook winst maakt
door verlies!
Het uitschakelen
van 'dezen' & "genen" biedt ruimte voor
andere zaken?
Zo zijn er heilzame genen
die je in de ztrijd tegen sommige siektes juist beter kunt missen:
de gebrekkige werking van het geheugen bij mydimensenkinderen
vormt zo'n batig verlies!
Ze zijn daardoor selectief,
en wellicht danken ze daar hun fabelachtige vermogen aan
om taal te leren?
Zet je het DNA
van mens & chimp naast elkaar,
DAN ontdek je minstens 53 genen die bij ons haperen of zijn verdwenen,
en incidenteel kan DAT lucratief voor ons
zijn geweest.
Bovengenoemde paden
leidden vermoedelijk niet van aap naar Bach.
Genetici vermoeden, zeker gezien de bescheiden genetische verschillen tussen chim-pensee & mydimens,
dat er een paar klappers gemaakt moeten zijn
in ons genoom.
EN DAN
gaat het vrijwel zeker om enkele genen die een heleboel andere 'aansturen', vooral tijdens de
embryonale ontwikkeling.
Voorlopig
lijkt de zoektocht daarnaar
erger dan die naar een speld in een
hooiberg.
In
haast &
beven.
~!@!~
01 sep 2005 - bewerkt op 22 mrt 2008
- meld ongepast verhaal
Log in om een reactie te plaatsen.
- O 09 jun 2026 De OKTOBERREVOLUTIE van 1917 & de Eerste W.O. met
- O 09 jun 2026 De klassieken werden in ‘t Jiddisch vertaald & er
- O 09 jun 2026 Op 3 juli 1904 stierf Theodor Herzl reeds 44-jarig
- O 08 jun 2026 In 1891 werd HERZL de Parijse correspondent van de
- O 08 jun 2026 58 Herzl & ‘t politieke zionisme: doordat de Joden
- O 07 jun 2026 In 1894 werd de Franse kapitein Alfred DREYFUS, de
- O 07 jun 2026 Rare Chinezen: wie kent ze niet? Zie ook de proto-
- O 07 jun 2026 Bij de vijanden van de joden kwamen die successen
- O 06 jun 2026 Hfdst.11; blz. 56 ‘antisjemitisme’ nieuwe woorden?
- O 05 jun 2026 In 1865 eindigde die bloedige burgeroorlog i/d USA
- O 05 jun 2026 57 Afkomstig uit de hechte gemeen-
- O 05 jun 2026 56 Toch was ‘t juist de vrijheid in Amerika die ‘t
- O 05 jun 2026 55 In sommige kolonies was de verdraagzaamheid nog
- O 04 jun 2026 54 De Fundering van de Amerikaanse natie was zo nu
- O 04 jun 2026 *53 Maar de aanhoudende pogroms deden hen die wer-