myditegenstellingen, -overeenkomsten & -guesses.

Barre boze slechte tijden, plaatsen, mensen, planten en beesten in overvloed! Het bijna zorgeloze beeld van 1 Tessalonicenzen, waar 'n Christos de zijnen meevoert de wolken in, is in 1 Korintiers al weer ietwat donkerder getint binnen een paar jaar. Er klinkt oorlogstaal (tagma is een mili-taire term: slagorde), en er volgt een eindstrijd tegen 'alle heerschappij en kracht en macht': "en de laatste vijand die uitgeschakeld wordt, is de dood" (15:27). Dit is, met andere woorden, een heel ander soort eindstrijd dan die welke sommige profeten beschrijven. Niet tegen menselijke macht, maar tegen bedreigingen van het kwaad, de dood voorop. Maar het belangrijkste voor onze vraagstelling ~ of SP Sjapochapeau Sja'oel Paulos' eschatologische gerichtheid ook levensfatalisme met zich meebrengt ~ is het uitzicht op redding voor degenen 'die Christos toebehoren' ...

Eindtijd en wederkomst hangen samen zoals begin en einde, man en vrouw, ouder en kind, hoog en laag, noord en zuid. Oost en west. De escha-tologie is, om zo te zeggen, gechristologiseerd. Maar er is ook de samenhang met de belofte van de opstanding der doden, althans voor hen die 'in Christos' zijn. Volgens sommige exegeten laat SP door zijn herhaalde nadruk op die belofte "G ds protest' tegen sociale misstanden doorklinken
zodat zijn eschatologie de Korintiers van die tijd & plaats (& andere lezers v/d brief a/d Korintiers) in ons hier & nu zoals 't zich telkens voordoet.

In ons sociaal- historisch onderzoek naar het begrip 'lichaam' (SOMA) via 1 Kor 15 kunnen we ook laten zien dat SP een scherp oog heeft voor de levensomstandigheden van verschillende mensen. Hij stemt zijn eschatologisch perspectief af op een gemeenschap die het 'koninkrijk g ds' als een echte levenswerkelijkheid ziet: geen toekomstig ideaal, maar een in het hier-en-nu gewrtelde realiteit. SP beschouwt het menselijk lichaam als tegelijk theologisch (als door g d geschapen met het oog op de eeuwigheid), en maatschappelijk (lijdend, sterfelij). Het individuele lichaam is een afspiegeling van de gemeenschap (die 'lichaam van Christos' is): de belofte van opstanding is een antwoord op individueel leed (ziekte/dood).

EN maatschappelijk leed (sociale misstanden). De opstanding geschiedt alleen maar in een 'geestelijk lichaam' (soma pneumatikon): dit vervangt 't
'natuurlijke lichaam' (soma psuchikon). Wat SP bedoelt zet hij uiteen in een reeks tegenstellingen om te kunnen verhelderen wat hij bedoelt ...