* 'taal als kader met beperkingen {!} en/of individuele [en/of] sociale verstikking?'
~!@!~ elke taal heeft zijn beperkingen die zijn niet gegeven met de taal als spraakkunst maar met de taal als spraak met waar mensen woorden voor hebben en waar niet voor zo loopt bijvoorbeeld het woordenboek niet van taal tot taal parallel daar zit eensdeels achter dat elke erfenis [taal als spraak] tot stand komt in een historisch proces dat steeds maar doorgaat maar dat is niet alles: in & naast die lange geschiedenis spelen ook de omstandigheden van woonplaats van klimaat van ontwikkeling in technisch kennen & kunnen hun rol cultuurverschillen keren terug in taalverschillen {!}
~!@!~ vandaar dat er toch een grens is aan de taal aan elke taal als je haar vergelijkt met andere talen alleen die grens heeft niets te maken met taal gezien als taalkunstig systeem als we dan toch een greep moeten doen dan eerder met een grens aan de woordenschat neem het groot woordenboek der nederlandse taal alles staat erin en toch is ook nederlands een taal met grenzen engels schijnt de taal te zijn die de grootste taalschat bezit vergeleken met andere west-europese talen, maar je kunt veilig stellen dat ook engels ergens op een grens stoot {?!} ~!@!~ dat brengt ten eerste mee dat je met de taal als erfenis ook de grenzen van de taal meeerft er zijn nu eenmaal dingen die in onze taal niet voorkomen hetgeen dus wil zeggen dat er dingen zijn die bij ons buiten boord van 'van betekenis' vallen wij weten er niet van betekent dat ~!@!~ er zit ook aan vast dat wij sommige dingen niet onder woorden kunnen brengen eenvoudig omdat we de woorden er niet voor hebben
oude woorden kunnen worden omgetoverd [hoe zegt een griek 'geweer' met behulp van oud grieks?]
als nieuw worden opgepoetst [dichter kunnen het]
we kunnen zelfs nieuwe woorden maken [in ons eigen mydi]
maar het blijft staan: dat elke taal begrensd is er zijn dingen die we niet ter sprake brengen [taboe?] en anderen [andere talen] WEL
~!@!~
het verklaart meteen waarom we meestal niet zo gemakkelijk van de ene taal in de andere overbrengen
niet zozeer alleen de taalkunstige structuur die telkens verschilt maar omdat de cultuur - de onder woorden gebrachte wereld - er vaak zo anders uitziet
jagen op zeerobben kun je wel uitleggen aan iemand die in bijvoorbeeld swaziland woont maar dat kost veel moeite en de vraag is en blijft OF het helemaal ook echt lukt
zo valt het ook niet mee om aan bijvoorbeeld een zwarte afrikaan uit te leggen wat aids is zolang hij helemaal niets van de achtergronden van een soa weet
moeilijk is niet hetzelfde als onmogelijk maar een grens is er wel eenvoudig omdat zich in elke taal ook in onze verschillende vormen van 'myditaal' een 'eigen' cultuur weerspiegelt die schijnbaar [blijkbaar!] sommige dingen voor dezen en genen insluit en voor sommige anderen juist weer uitsluit
~!@!~
dat heeft allemaal toch ook weer z'n praktische gevolgen voor ieder van ons
hoe je het verder ook wendt en keert met de taal die je nu eenmaal als kind hebt aangeleerd komt een spprt van kader mee waaraan het onder woorden brengen schatplichtig is
laat ik het karakteriseren als een tamelijk onschuldig kader want het hoeft ons niet te verhinderen om onder woorden te brengen wat we willen laat staan dat het helemaal ons denken zou blokkeren [anders dan bij totale onwil, afkeer of misschien ook wel aangeboren en/of aangeleerde 'domheid'?]!
in alle talen kunnen mensen denken of onder woorden brengen wat ze bedenken via herijking van oude woorden of het scheppen van nieuwe
maar je kunt dus ook een heel ander beperkend kader tegenkomen niet zo onschuldig niet meegegeven met de grenzen die taal van nature eigen zijn maar meer een verstikkend kader: taal als [al of niet zelfgeschapen] tralie- 'venster' of 'verduistering' met een verstikkend kader [angstaanjagend!] van binnenuit en/of van buitenaf