mydireflecties op ons al of niet [on]zinnige leven

*

HET
blijft dus
gewoon een tijdreis:
datgene wat is ontstaan
en nog steeds wordende is
wil zichzelf beter leren kennen 'door middel van'
ons eigen inzicht in wat wij aan
'het worden zijn' ...

De mensen voor ons
die hebben geprobeerd om het bewijs te leveren 'dat g d bestaat',
waren dan meestal ook niet echt bepaald
naief?

Integendeel,
het waren de intellectuelen
van de premoderniteit!

HUN pogingen
worden nu als mislukt beschouwd,
maar als we bedenken dat de godsbewijzen bedoeld waren
om te laten zien dat godsgeloof en redelijkheid heel goed kunnen samengaan,
dan is het ook zeer de moeite waard om er nu en hier elke dag weer
[alweer] onze aandacht
aan te besteden ...

DAT geloof OOK redelijk kan zijn
is iets dat onder gewijzigde omstandigheden
NOG STEEDS op het spel
staat ...

Uit wat geleerden daarover
vroeger te zeggen hadden kunnen ook wij
op deze wijze lering trekken?
Alleen al hun denkkracht
is ons ten voorbeeld!

De stelling
dat niemand ooit kan weten
dat g d bestaat is juist, maar wel onvolledig.
Want er zijn altijd wel mensen, miljoenen mensen zelfs,
die in het bestaan van g d blijven geloven,
ondanks alles wat daar
ook tegen pleit.

Ze ervaren hem
als een levende werkelijkheid,
ook in die momenten dat hij er
helemaal niet lijkt te zijn.
JUIST DAN!

Je kunt alleen
iemand missen die leeft of geleefd heeft.
Wie er nooit geweest is kan ook nooit gemist worden.
Iemand missen is geen WETEN,
maar ERVAREN?

Het hart
spreekt MEER dan het hoofd!
Waarom zijn mensen zo 'ongeneeslijk religieus'
dat ze in g d blijven geloven ook al is er geen greintje bewijs voor zijn bestaan?
Is dat geloof een illusie?
Of betrokken op een werkelijkheid
die alleen maar in het geloof
gekend kan worden?

Als
geloof een
illusie is, dan
ben ik uitgepraat en
is de lezer uitgelezen!
Als echter het geloof betrokken is
op een werkelijkheid die alleen maar in het geloof gekend kan worden,
DAN ben ik [nog] niet uitgepraat en is de lezer NIET uitgelezen
[mits eniszins geinteresseerd]?

Ik zou dan ook
al die verschillende mydiverhaaltjes
niet geschreven hebben als ik werkelijk dacht
dat ik al was uitgepraat en als ik de meest sceptische lezer
~ NOG sceptische dan ikzelf al ben ~
helemaal niets meer te bieden
zou hebben.

Ik
lees en
schrijf in de
eerste plaats voor mijzelf:
het is dus helemaal niet zo vreselijk vreemd,
buitenissig of irrationeel
om te geloven.

Dat
was ook
de inzet van
die zogenaamde 'godsbewijzen':
het moet mogelijk zijn om verstandige mensen ervan te overtuigen d
at het christelijk geloof eigenlijk zo gek nog niet is?
De beoefening van de wetenschap wordt er niet door belemmerd [integendeel!] ...
DAT bracht theologen ertoe om een poging te wagen om het aannemelijk te maken
dat de g d in wie je gelooft en die jij liefhebt,
ook echt 'bestaat'!


Terecht
wijst de godsdienstfilosoof de Vos
in zijn boek De bewijzen voor Gods bestaan erop
dat de godsbewijzen geplaatst moeten worden in het kader van 'geloof dat op zoek is naar begrjpen'
[fides quaerens intellectum]: in feite bewijs je niet 'dat g d bestaat',
maar geef je alleen maar op rationele wijze rekenschap
van je geloof
...

@