mydipeuterpubertijd

'alleen
zalig makende
onschuld'

Hoe
verhouden mensen zich
tot elk ander [en
zichzelf]?

Veel mensen denken
dat als een gezonde baby eten
en een schone luier heeft gehad,
er nog maar heel weinig meer is
wat hen huilerig maakt!

Maar er is zoveel meer
dan alleen maar eten en een schone broek.
Een baby zegt niet alleen wattie wil,
maar ook wat zij voelen
en zien
...

Al ons menselijke{r} gedrag
is een kwestie van adaptatie & differentiatie:
daarmee kun je immers alle kanten op.

Aanpassen
en onderscheid leren maken
is waar het opneerkomt in ons leven,
de rest is 'bijzaak'?

Stel
dat een kind van bijna een half jaar ofzo
'iets ziet vliegen':
dat willen dan graag met onze ouders delen!
Maar doordat we nog niet kunnen praten,
kunnen we alleen maar kijken
en wijzen
...

Maar
wijst het
nu naar een
boom, een vogel of
een OVO?

Om precies
duidelijk te maken wat we bedoelen,
moet een kind wachten tot het zelf 'dat woord' uit kan spreken!
En dat is meestal heel
frustrerend
...

Spreken
is voor die kleintjes
nog meestal net een brug te ver.
Maar met gebaren kunnen ouders eerder
met hun kinderen communiceren.
Een vogel krijgt een eigen gebaar, net als het
Onbekende Vliegende Object!
Een kind kan die was doen en het onderwerp kiezen:
als hij wil eten dan kan hij dat aangeven,
en als zij buikpijn heeft ook!

Je geeft
baby's immers
hulpmiddelen om een gesprek te voeren?
Babygebaren is een van de 'allerjongste' trends in de Lage Landen
a/d Noordzee naar het schijnt!
Ouders hopen zo een beter contact te kunnen maken
met hun nog woordeloze
koters
...

ELKE
nieuwe 'ontdekking'
speciaal op opvoedingsgebied
wordt doorgaans met enthousiame onthaald?
Stel dat er nu werkelijk een 'nieuwe{re}' mogelijkheid is
om ook echt te
WETEN
wat jouw kind wil zeggen?
DAN
zou dat heel wat gehuil, gedrein,
geschreeuw en ellende kunnen schelen!
Of stel dat jij de ontwikkeling
van jouw kind een
EXTRA
zetje kunt geven:
geen enkel aspect van de vroegkinderlijke opvoeding
is vanzelfsprekend.
HUILEN,
eten, slapen,
PRATEN, SPELEN,
fysieke groei en gehoorzaamheid zijn nog maar een paar
velden en terreinen waarop 'de moderne ouder'
zich graag geinformeerd ziet
over de juiste pedagogische
benadering
...

Om
echt contact
te kunnen maken met je baby
doe je dan ook aan 'babymassage',
ga je onder water zwemmen met jouw boreling tijdens het babyzwemmen
en wieg je samen
met jouw kindje op de 'babyyoga'
bijvoorbeeld
...

Maar
'babygebaren'
is niet 'zomaar' een hype!
Kinderen van twee dove ouders
maken zich, naar blijkt, al snel de gebarentaal eigen?!
In de dovengemeenschap is het al jarenlang bekend
dat kinderen vanaf zes maanden al in staat zijn
om zich met gebaren
te uiten
...

In de jaren tachtig
zag een doventolk dat dove ouders eerder communiceerden
met hun horende kinderen
dan horende ouders.

Hij ontdekte
dat kinderen vanaf zes maanden
bewust willen communiceren en meestal
heel goed in staat zijn om een aantal gebaren te leren:
ons geheugen is in die periode al zo ver ontwikkeld
dat het gebaren kan onthouden
en een kind ook kan associeren, aanpassen
en onderscheiden.

Ook zijn ze motorisch in staat
om objecten aan te wijzen of te pakken!
Vanaf acht maanden
kunnen baby's deze signalen ook duidelijk zelf gebruiken.
Hij schreef dan ook een boek om gebarentaal voor kinderen
onder een breder [horend] publiek te promoten:
behalve in de Verenigde Staten zijn nu ook al ouders
in Engeland en Scandinavia enthousiast?
Een kind van twee jaar oud kent vijftig woorden meer
dan een kind dat
GEEN
gebaren had geleerd.
Een driejarige heeft de woordenschat van een vierjarige.
Maar je ontwikkelt geen
'superbaby'.

Het niveau
wordt weer ongeveer gelijk
tussen het vijfde en het zesde levensjaar.
Toch is het een groot voordeel als een kind
zichzelf kan uiten [kijk ook maar naar myDi!],
want daardoor ontwikkelt het meer zelfvertrouwen:
ze kunnen zich vaker en beter verstaanbaar maken.
Ouders zien dat hun kinderen zelfverzekerd naar de creche gaan,
omdat ze weten hoe ze duidelijk{er}
kunnen maken wat
ze willen.

Critici werpen tegen
dat gebarentaal wel eens de spraak kan belemmeren?
Maar dat klopt niet: 'gebarentaal~baby's' beseffen al op jonge leeftijd
dat woorden of gebaren gekoppeld zijn aan acties en voorwerpen:
elke keer als jij een gebaar maakt,
zeg je ook het woord
erbij!

Ook leren zij al
dat hetzelfde teken in verschillende situaties kan worden gebruikt.
Je kunt "MEER" aangeven als je meer wilt eten, maar ook als je meer wilt SPELEN?!
Dit leerstadium hebben ze dus al gehad als ze fysiek in staat zijn om te praten:
uit onderzoek blijkt dan ook dat juist het taalverwerkingsproces
eerder wordt ingezet
door gebarentaal!

Het
grootste voordeel is
dat kinderen nu ook wat beter in staat zijn
om zelf een gesprek met anderen aan te gaan?
Maar er is ook nog een ander voordeel:
kinderen die zich verstaanbaar kunnen maken,
hebben minder driftbuien, en DAT scheelt tijdens de peuterpubertijd!
Al zal een kind over het algemeen altijd driftig zijn omdat hij iets alleen wil doen.
Daar kun je meestal [nog] niet
zoveel aan
doen?

EEN
informatieavond,
oftewel workshop babygebaren,
is nodig om de ouders de basisprincipes van gebarentaal te leren.
Na acht tot tien weken
is het kind vaak al in staat om zich te uiten
met een paar bewegingsgebaren.
Je kunt beginnen met oefenen als een kind naar objecten gaat wijzen
of als het bijvoorbeeld rollend speelgoed
in de gaten houdt?

EERST
wordt begonnen met vijf woorden, daarna volgen er meer!
Er is geen maximum:
dove kinderen moeten immers ook de hele woordenschat machtig worden?
Ouders en kinderen samen bepalen dus helemaal
ZELF
hoeveel woorden ze
willen leren
...

We willen dus niet
alleen maar gebarentaal leren
zodat ouders errder hun kinderen kunnen begrijpen,
maar we hopen zo ook de kloof tussen doven
en horenden kleiner te maken?
Ik zou het fantastisch vinden als we straks
met een groepje horende en dove kinderen
naar de zierentuin
kunnen gaan!

Horende ouders
leren een paar gebaren
zodat er toch een kort gesprekje met dove ouders mogelijkt wordt.
In Amerika is het gat tussen horenden en doven al voor een deel gedicht
door zulke initiatieven.

Er is
een grapje
waarin twee dove mensen
in een coffeehop onder een tafeltje gebaren naar elkaar zitten te maken
omdat ze niet willen opvallen:
twintig jaar later gaan ze weer naar die coffeeshop
en maken nog steeds gebaren in het geheim,
maar dat doen ze
NU
omdat iedereen
mee kan
lezen
...
06 aug 2007 - bewerkt op 20 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende