mydipapenopscheplepelspapbordjesendiversekommetjes

Hoe
je het
ook wilt bekijken,
heel dit mydigedoe blijft een heel persoonlijke zaak:
vrijheid blijheid?!

Ik interesseer
me over het algemeen
geen enkele lor in de zieleroerselen van zestienjarige meisjes
[of jongens] en al helemaal geen ene mallemoer in al die 'liefdesgeschiedenissen
en verliefdheden', totaal gebroken harten, nieuwe kledingstukken, modeschoenen, truttige tatoeages, populaire piercings, meestgehoorde/verkochte popmuziek,
gekke bendeleden hoedjes
en malle punk
petjes!

En ik kan me
ook heel goed voorstellen
dat de meesten van hen geen
belangstelling hebben voor mijn eigen 'hot spots'
zoals religie{s}, 'filosofietjes', literatuur & archeologie, {r}evolutionaire gebeurtenissen
en al die uiteenlopende verschillende wisselwerkingen tussen 't ene & 't andere:
meestal lopen onze 'wegen' net iets te ver uiteen om nog iets echt
gemeenschappelijks te hebben,
naar het schijnt?

Maar
dat geeft niks:
ik heb ondertussen m'n hele leven
van de afgelopen '96' jaar al beschreven in mydi,
ga verder door met de '69' meest recente afwisselingen van jaargetijden met alle ups & downs,
en blijf ook nog steeds proberen om te noteren wat ik onderweg aan bijzonderheden, interessante stukjes en beetjes tegenkom aangaande 'liefde, gedachten, gevoelens',
ruines & hun politieke wisselvallige
verwikkelingen!?

Elke dag
is telkens weer
een boeiende aangelegenheid
barstensvol met nieuwe ontdekkingen en onvermoede dwarswegen
op reeds lang geleden ingeslagen paden, steile berghellingen, oneindige valleien!
Zoals ik vroeger niet kon nalaten om steeds verder te gaan lopen, fietsen en liften
door tientallen landen en 'tijden', zo kost het me nu moeite om me weg te rukken
van boeken en tijdschriften, dozen oude aantekeningen,
plaatjes/praatjes & wat daar verder allemaal
bij komt kijken aan onderlinge verbanden &
kruisbestuivingen?!

Ik blijf me
dus bezighouden
met die 'inhaalslagen' op m'n eigen verleden:
de hoeveelheden wetenswaardige kennis zijn praktisch eindeloos,
dus ik moet me wel beperken tot hoofdzaken en wat illustrerende bijverschijnselen
van wat zich voordoet aan 'wat er tussen de feiten
lag & ligt' van evolutie en 'politiek',
opstaan & weer slapen gaan?
Zelfs de droomtijd is
ermee gevuld!

Hoe
lees je
auteurs uit
de klassieke oudheid?
Alsof het tijdgenoten waren
of als auteurs die in hun historische context gelezen moeten worden?
Of, voorzover dat mogelijk is, als een mix van deze twee?
En welke houding moet je dan als lezer aannemen?
Die van de filoloog of taalgebruiker & enthousiaste meebelever,
die toch een objectief verslag wil geven van wat hij heeft gelezen,
of meer die van de poezieliefhebber
die zijn leeservaring
wil overbrengen?

Al
dit soort
van vragen zijn niet
gemakkelijk te beantwoorden:
aan het lezen van een klassieke tekst
zitten meestal nogal wat haken en ogen!
Zo is het voor ons lang niet altijd meer te begrijpen
wat het mydipubliek in de Klassieke Oudheid of in andere eeuwen
in sommige 'kunstvormen' heeft gezien!
Het 18de eeuwse treurspel is ons
bijvoorbeeld totaal vreemd, het
wordt daarom ook nauwelijks
meer uitgegeven of
opgevoerd?

Evenmin
zien we in wat de lol was
van al die ellenlange redevoeringen
uit bijvoorbeeld de tweede sofistiek van de tweede en derde eeuw 'na Christos'
en de Late Oudheid, uitgesproken door, volgens sommigen, zeer ijdele en praktisch leeghoofdige redenaars, 'druipend van de pommade'. En zijn Joost van den Vondel en PC Hooft nu klassiek of alleen nog maar verplichte kost voor studenten en tegenstribbelende middelbareschoolleerlingen?
Ooit was dit alles ook literatuur waarvoor toch nog
een tamelijk groot publiek te vinden was.
NU is dat niet
langer
ZO!

Is
de literatuur
uit het verleden
dan een boek dat
zich voor ons heeft gesloten?
Stoppen we het in musea net als
veel andere kunst & tijdsgebonden uittingen
of gooien we 't gewoon weg? Deels wel, al zal lang
niet iedereen zich daarbij ook daadwerkelijk willen neerleggen zonder enig protest!
De vreemheid van het verleden wordt gewoonlijk niet of met tegenzin geaccepteerd,
omdat we de mensen van vroeger nu eenmaal nogal eens dolgraag
als tijdgenoten zouden willen beschouwen;
het geeft een geruststellend gevoel
van veiligheid en continuiteit:
zie je wel, het is altijd
al zo geweest
als nu
...

Dat
gaat wel
eens op, maar
vaker ook
niet?

Veel
oude teksten
zijn helaas
HET
exclusieve terrein van alleen
maar specialisten & vakidioten geworden!
Niemand kan ontkennen dat 'n filoloog na jaren studie
dieper in een oude tekst zal kunnen doordringen dan een gemiddelde huis-, tuin- & keukenlezer
die er zonder al teveel voorbereiding aan begint,
maar wil die filoloog eigenlijk wel altijd echt
doordringen tot een tekst of heeft hij
ook zo zijn eigen merkwaardige
bijkomende inhibities?
Ik vrees dat het
tweede 't geval
blijkt te
zijn
...

engel
blozen
cool!
boos
gemeen
nahnah
knipoog
10 aug 2007 - bewerkt op 22 aug 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende