myDinieuwspoortjes, ~muurtjes, ~dakjes en kelders?

Pas als je inziet dat jijzèlf óók bent aangetast door 't kwaad, begrijp je hóe misbruik kan plaatsvinden. En dan heb ik (EB) 't niet zozeer over de motieven v/d daders, de psychologische kant v/h verhaal. Ik pleeg geen seksueel misbruik met minderjarigen, heb daar ook geen neiging toe & in zoverre begrijp ik die daders niet. Maar ik ken mezelf wèl als niet alleen geneigd tot 't goede, maar óók tot 't kwade .....

De 'erfzonde' bestáát! Als je 't kwaad BÚITEN jezelf plaatst, dan slaat 't je telkens weer opnieuw volledig uit evenwicht. Je kunt 't niet nuchter onder ogen zien om te kijken hóe je er adequaat mee kunt omgaan. We reageren momenteel volkomen onthutst op 't kwaad in ons midden. We kunnen bijvoorbeeld voor pedoseksuelen eigenlijk niet veel ànders verzinnen dan: op 'n eilandje zetten & de sleutel weg-gooien. Maar je kunt niet iedere mogelijke dader uit de samenleving bannen, alléén al pràktisch niet. We weten nu niet meer hóe we het kwaad in ons midden een plek kunnen of moeten geven, we willen alléén nog maar dat het 'niet bestaat'. Was dat vroeger dan niet zo?

Uitdrijving v/h vermeende kwaad is van àlle tijden: heksenverbranding, antisjemitisme, noem maar op. Maar vroeger was 'r méér ruimte voor 't besef dat 't kwaad altijd aanwezig is & blijft, & dat je daarmee moet (& kunt) 'leren omgaan'? Dàt veranderde toen ná de 2de WO 'n maakbaarheidsidee postvatte @ nl! We meenden de wereld & de mensen 'goed te kunnen maken', àls we maar genoeg inzicht hadden i/d mechanismen die 'de mens besturen'!? 't Geloof in social engineering beleefde z'n hoogtepunt i/d verzorgingsstaat v/d zeventiger & tachtiger jaren v/d vorige eeuw, maar 't is óók nú nog stééds díep in ons collectief bewustzijn verankerd: ìs 'r 'n probleem, dan nemen we maatregelen & móet 't (wel) zijn opgelost? Maar er zijn problemen die zich níet 'zomaar' laten oplossen! WvdP: 'Terug naar 't seksueel misbruik: de kerk & de samenleving houden elkaar in hun wederzijdse vijandsbeelden gevangen, zegt u. Wàt moeten zij doen om hieruit te kunnen breken?' EB: "Voor de kerk betekent dit dat ze haar eigen liturgie ècht serieus zou moeten nemen. Kerkelijke bijeenkomsten zijn bij mijn weten de énige bijeenkomsten die beginnen met de uitspraak dat wij niet kùnnen wat we zouden moeten doen?! We belijden dat we 'zondig & schuldig' zijn: dàt is eigenlijk uitermate vreemd. Maar 't is óók van onschatbare waarde. De kerk moet nu voortaan haar eigen kracht níet zoeken in wat zij de wereld te bieden hebben, zo van: de samenleving is zonder moraal, & die hebben WÍJ haar aan te bieden. Dàt is niet zo: álleen empirisch al niet.

De kerk moet ook zèlf telkens weer tot 't goede 'geroepen' worden. Als iemand van buitenaf met kritiek komt, moet ze dus niet zeggen: 'dat KÀN niet waar zijn ...', maar juist blíj zijn met die kritiek. In de verontwaardiging & de woede v/d buitenwereld over 't misbruik, moet de kerk 'Gods stem' leren verstaan. De samenleving moet óók naar zichzelf durven kijken.

Tot m'n blijde verrassing wat dat óók hèt punt dat Wim Deetman maakte tijdens de presentatie van z'n rapport. Want natúúrlijk is 't erg schandelijk dat 't i/d kerk gebeurd is, maar 't is nog véél bedreigender dat hetzelfde overàl plaatsvindt. Binnen de kerk niet meer dan er-buiten! Zien we dat wel onder ogen? Kùnnen we dat wel?"
15 jan 2012 - bewerkt op 15 jan 2012 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 80 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende