mydiluimen & ~wanen v/d ~week ten tijde van Tahrir

Us Antoine Bodar vaart verder voort:
"Wij, katholieken, willen het ideaal hoog blijven houden in weerwil van onszelf!"

Wij zijn niet achterlijk maar willen in grootste pastorale zorg en in diepste empathische mildheid niet meedoen aan de luim van de dag
en de waan van de week. Wij willen op ferme wijze in Christus fier zijn op Zijn Kerk wereldwijd. DAT immers is steeds een troost:
De Kerk
is weliswaar lokaal maar daaraanvoorafgaand de (hele) wereld omvattend.

Gaat het met de Kerk in het ene land of in het ene deel van een continent slecht ~ zoals nu in West-Europa, de Kerk bloeit elders op.

Zij is wereldgemeenschap. In onderlinge nabijheid
en in wederzijdse hulp wordt de wereldwijde saamhorigheid omhelsd.
En dat dus niet slechts sociaal! Ook religieus past ons solidariteit:
de ene lokale Kerk bekommert zich om de andere, zoekend naar eenheid in verscheidenheid met alle christenen, in omgang met andere Gods-
diensten & in respect voor andere culturen. Vandaar dat godsdienstvrijheid overal vereist wordt en vrijheid van meningsuiting, wil die zinvol zijn, gebonden blijft aan onderlinge wellevendheid.

Wij worden uit grootheid en schoonheid van schepselen door vergelijking Onze Schepper gewaar, zoals het boek Wijsheid zo treffend vermeldt. Uit zichtbare goederen kunnen wij "Hem" leren kennen. Welke dwaling is tegenwoordig weer ons deel, zoals toen, wanneer wij vuur of wind, sterrenhemel of onstuimig water aanzien voor goden en niet bereid zijn, door die schoonheid bekoord, juist daarin de Heer te erkennen als enige
oorsprong van schoonheid.

DOOR VERGELIJKING GEWAAR WORDEN!

Wat wil dat zeggen?

We zien de natuur en vermoeden G d:
het landschap dat ruim blik geeft doet ons aangenaam klein worden ~ nietig in die gunnende weidsheid maar tevens nietig in de tijd.

Want hetzelfde landschap zag het voorgeslacht en ziet het nageslacht.

Wie zou dat niet zijn nakomelingen gunnen? We zouden daarom het landschap (veel) meer moeten sparen en verzorgen:
ZO
zou het landschap dan alleen i/d wisseling van seizoenen veranderen &
ZO
wordt het zicht op eeuwigheid, want natuur is als het boek dat G d opent bij 't opstaan &
weer sluit bij 't slapen gaan. "Hij wekt ons op om zijn schepping te bekijken, te genieten, te beschouwen &
ZO
Zijn Aanwezigheid te vermoeden in & rondom ons. En neigt de dag ten einde dan valt de duisternis:
hij gebiedt ons rust & vrede terwijl hij
in alle stilte waakt
...