myDiLetter&Geest {viavia}

Nog een mooi stukje uit de trouwe verdieping van letter&geest via Douwe Draaisma & Wim Brands van afgelopen zaterdag over wat we liever zouden willen vergeten. Er zit veel in ons hoofd dat we zouden willen vergeten, maar dat zit er waarschijnlijk niet voor niets. 'n Zeer troostrijke gedachte. Misschien zou het helemaal niet verstandig zijn om pijnlijke herinneringen weg te werken: ook die herinneringen hebben ons immers gemaakt tot wie we zijn! Vergeten, moet je dat eigenlijk wel willen? In 1976 heeft Marten Toonder zichzelf in het Bommelverhaal 'Het Vergeet-boekje' precies deze vraag gesteld. Het bevat een subtiele filosofie van het vergeten die aansluit bij die van talloos vele andere dames & heren.

Het mydiverhaal begint met de vergeetachtigheid van Heer Olivier. De aan Joost beloofde loonsverhoging is hem volledig ontschoten en reeds de volgende ochtend aan het ontbijt staart hij in verwarring naar de knoop in zijn zakdoekje: wat moest hij ook alweer niet vergeten? DIT gaat zo niet langer! Hij heeft door zijn vergeetachtigheid al verschillende mensen in zijn omgeving diep gekrenkt. Joost peinst onder het afstoffen:
"Heer Olivier heeft nu wel mijn salaris opgetrokken, maar het feit dat hij het vergeten had, is het ergste. Er is van binnen iets moois stukge-gaan, als ik zo vrij mag zijn om mij zo uit te drukken. Ik wilde dat ik het kon vergeten ...!"

Het geval wil dat Pocus Pas, magister in de zwarte kunsten, iets heeft uitgevonden waarmee mensen zich kunnen ontdoen van de herinneringen die hen bedrukken. In zijn praktijk ligt een (mydi)cahier, het Vergeetboekje, waarin E mogen opschrijven wat ze willen vergeten. Pocus strooit er uit een kokertje wat zand overheen en weg is de herinnering.

Joost meldt zich in de hoop te vergeten dat Heer Bommel hem was vergeten, maar heeft bij nader inzien nog wel meer dat hij wil vergeten, zo-als de beschamende herinnering aan die keer dat Heer Olivier hem betrapte toen hij een eenvoudig landwijntje stond over te gieten in een fles met een oud etiket.

De techniek lijkt simpel: opschrijven en zand erover. Maar de uitwerking is krachtig: Joost is nu niet alleen maar vergeten wat hij wilde vergeten, doch ook dat hij bij Pocus is geweest. Bommel voelt met zijn fijn besnaarde en hoog ontwikkelde intuïtie wel aan dat hier niet veel goeds van kan komen. Samen met Tom Poes vertrekt hij alras naar de praktijk van Pocus.

Terwijl Bommel de magister aan deraat houdt ontdekt Tom Poes op zolder dat Pocus al het zand dat over de herinneringen was uitgestrooid zorg-vuldig heeft bewaard. Hij had die zakjes willen uitschudden in de Walmzander Stuifduinen, waar al die leugens en krenkingem voortaan voor altijd en eeuwig zouden blijven rondspoken.

Gelukkig weten Bommel en Tom Poes alles tot een goed einde te brengen zoals gebruikelijk en bij de voorbereiding van het feestmaal staat Joost weer even vrolijk goedkope wijn over te schenken in bourgogneflessen, een knipoogje aan de goede verstaander die meestal maar enkele halve woorden nodig heeft om 't een en ander te associëren met aanverwante ins & outs?! Dit alles lijkt dus best wel verdraaid veel op 't mydigedoe:
via ons cyberspeciale virtuele mydigebeuren leggen we al onze voorbijzwevende gedachten, gevoelens en gebeurtenissen vast, die vervolgens als sneeuw voor de zon & spijkers in laag water verdwijnen naar de grijze mist van nevelflarden over de groene grasvelden van de verre horizon ...

Ik denk dat voor mij mydi vooral bestaat uit een dergelijk hocuspocussysteem van opschrijven wat boeit op een bepaald moment en dat later nog eventueel al of niet doorlezen, corrigeren, aanpassen, herhalen & 'vernieuwen' of inderdaad weg laten drijven in de nevelen des tijds van al die korter wordende dagen, weken, maanden, jaren en eeuwen vol met persoonlijke en collectieve herinneringen. Zo heb ik na jaren ook weer 't Ivriet opgepikt bij vlagen, oeroude mydibijbelverhaaltjes vanaf de jaren veertig/vijftig/zestig, bijna vergeten schooljaren uit langvervlogen tijden,
memories are made of this ~ indrukken van mensen die je ooit hebt ontmoet, vreemde situaties, rare samenlopen van omstandigheden en het gaat erom die ten dele te 'bewaren' en/of te 'verteren', van je af te schrijven, te hergebruiken en om te vormen tot bouwstenen voor toekomstige avonturen met en zonder ons & Ramses Shaffy, Jan Wolkers, Simon Vinkenoog, Jef Last, liedjesschrijvers & ~zangers, Jackson Browne, Lhasa de Sela, Buffy Sainte Marie, Joan Baez, Bob Dylon, Donovan, Warren Zevon, Cat Stevens, Beatles, Stones & wat er allemaal op volgde tot nu toe ...

Eerst dus maar weer even die medicijnen slikken, wat eten & drinken, overleggingen met de geliefde wederhelft van al meer dan veertig jaar in lief & lied: gedeelde smart is halve smart & samen iets goeds beleven blijft je de rest van je leven bij totdat we onze 'laatste' adem uitblazen in de armen van 'g d' omringd door al die triljarden Aartsengelen, Bengels & malle Babbes in de gloria van zonnestralen & andere sterrenstelsels ......