mydihumanisering {komt er nog wat van} of bierkaai


Hoe dan ook,
ik blijf een myDiTijdReiziger
'till the day I die'!

Ik kan net zover terug en vooruit gaan als ik wil,
of stil blijven staan waar ik nu aanwezig ben, en alledrie tegelijk?
Het is allemaal maar net hoe je het bekijkt
en wat je er al of niet
mee doet
...

Wat ik weet beperkt mijn beleving van de dingen:
het kan me ervan weerhouden om open te staan voor wat ik nog niet weet. Wanneer mijn zelfsrepect is opgehangen aan wat ik weet, voel ik me persoonlijk bedreigd wanneer mijn opvattingen en mijn wereldbeeld
in twijfel worden getrokken.

Aangezien er niets is
waar ik alles over kan weten dat erover te weten valt, zelfs niet over mijzelf,
stelt het leven mij voortdurend voor zaken die mijn kennis kunnen verdiepen en uitbreiden!
Wanneer ik ruimdenkend en open van geest ben,
ben ik ook bereid
om te leren?

Ik snap dat wat ik niet weet veel meer is
dan wat ik wanneer dan ook weet: ik erken eveneens dat veel van wat ik vandaag voor waar aanneem, op een later tijdstip door nieuwe feiten en ervaringen achterhaald kan
worden
...

Een open opstelling is een nederige opstelling:
hoe vast ik ook van mijn opvattingen overtuigd ben,
ik ben bereid om toe te geven dat ik de dingen ook op een andere manier kan bekijken.
Door in te zien dat een gebeurtenis op allerlei manieren geinterpreteerd kan worden, kan ik met souplesse en humor met mijn eigen
interpretatie omgaan.

Ik besef dat mijn eigen opvatting
niet de enige manier is om een situatie te bezien of uit te leggen.
Anders gezegd en nog sterker: mijn eigen opvatting en beleving ~ die weliswaar voor mij de juiste is ~ hoeft voor anderen niet
de juiste te zijn!

Open van geest zijn
wil zeggen dat ik grootmoedig en meedogend ben tegenover anderen?
Ik respecteer hun opvattingen en beleving, ook wanneer die zeer van de mijne verschilt ...
Ik besef dat ik van anderen kan houden en hen kan respecteren en het desondanks oneens kan zijn met hun kijk op de wereld.
Nederig zijn betekent inzien dat er grenzen zijn aan wat ik weet, inzien dat er een punt is waarop ik het niet meer weet.
Een nederig mens ziet wat hij weet als een hand met zand, en wat hij niet weet als de rest van het zand op een strand dat zich kilometers ver, ja bijna als het ware bij wijze van spreken, vertellen, be- en her-schrijven, oneindig uitstrekt?!
Wat ik niet weet is altijd meer dat wat ik wel weet: daaronder valt wat ik over mijzelf weet, wat ik over anderen weet en wat ik
over de wereld weet.

Het besef dat ik maar heel erg weinig weet,
over wat dan ook, doet niets af aan wat ik WEL weet;
het draagt er alleen maar toe bij dat ik heel flexibel en meedogend met die kennis omga.
Het helpt mij om doe kennis niet als wapen te gebruiken waarmee ik anderen om de oren sla,
maar als uitnodiging tot een dialoog en
wederzijdse ontdekkingen.

Ik zal geen namen noemen,
dat heeft weinig zin meer, maar ik weet ook dat er sommige anderen zijn, die het daar niet mee eens waren: je staat per slot van rekening niet bij minstens zes mensen voor niets op hun nege{e}rlijst? Maar het is wel duidelijk onderhand dat laatdunkendheid en trots onze intellectuele bewustwording in de weg kunnen staan! Ze veroorzaken blijkbaar
een kortsluiting in ons
leerproces
...

Wanneer we teveel hechten
aan wat we denken te weten, dan vergeten we dat we helemaal niet zo veel weten?
We gaan onszelf VEEL te serieus nemen, en dat betekent dat we minder vrinden krijgen, maar wel
veel MEER strijd EN minder gemoedsrust! De behoefte om gelijk te krijgen is op zich al een bewijs van egocentriciteit en zelfgenoegzaamheid. Iemand die per se gelijk wil hebben, heeft dat meestal maar heel zelden, en wanneer zij het al hebben dan gaat dat zeer
ten koste van henzelf en
anderen
...

Wie vrediger wil leven,
zal vroeger of later moeten leren inzien dat zijn behoefte om gelijk te krijgen een teken van intellectuele onrijpheid en emotionele zwakte is. Het draagt niets bij aan onze groei, of aan onze behoefte aan warmte in onze relatie
met anderen.

Het is een teken van geestelijke volwassenheid
om 'ik weet het niet' te kunnen zeggen zonder je daardoor minderwaardig te voelen.
Wanneer we zeggen: "Ik weet het niet", laten we onze gehechtheid aan wat we weten los.
En wanneer we die gehechtheid loslaten, wordt wat we WEL weten ofwel rustig en kalm bevestigd, OF
voorzichtig gecorrigeerd.

Ik ben daarom ook van mening
dat de 'mydibijbelse' visies die ik koester en de posities die ik zo nu en dan inneem niet echt 'ketters' of 'marcionitisch' is, wat natuurlijk wel onverlet laat dat er allerlei diverse passages zijn in het OT, waar ik als 'navolger van Yehosjoea haNatsri haMasjiach', soms nogal wat moeite
mee kan hebben? We hebben er daarvan al een heel aantal genoemd in voorgaande mydiverhaaltjes van
de afgelopen jaren! Het vraagt een grote mate van bescheidenheid om dit te zeggen, omdat juist de z.g.
'christenen' op het punt van geweld tegenover het Joodse volk boter op hun hofod hebben en in het krijt staan ... Dit inzicht kan ons waarschuwen, maar het kan voor geen van de partijen gezond zijn om vanuit een zeker [misplaatst] schuldgevoel bepaalde
vragen te verbieden!

Ooit sprak men over
'het tegoed van het OT' en wees daarbij op thema's als erotiek en politiek waar het OT meer over te zeggen heeft dan het "Nieuwe". Er zijn vragen waarop het OT antwoorden geeft, terwijl het nieuwe testament zwijgt. Als we dat erkennen, dan lijtk de vraag me niet misplaatst of ook het Nieuwe Testament een tegoed, of beter, een 'plus' heeft ten opzichte van het Oude?
We hebben daar ook al eerder ne vaker
voorbeelden van gegeven.

De toekomstverwachting van het Nieuwe
'testament' wijst ons vereer dan die van het "Oude" {TeNaCH}:
inzake de polygamie is het NT kritischer dan het Oude, en zo is er meer te noemen!
Waarover straks of later vast nog wel meer
te zeggen valt?

Voorlopig blijf ik het er nog even op houden
dat wij als tijd- & ruimtereizigers deelnemen aan een groter geheel van 'gelijkgezinden' door alle eeuwen, plaatsen en tijdperken heen: het doel van leven op aarde is, wat ons aangaat, het ons geestelijk kunnen verplaatsen in anderen,
met alle gevolgen
vandien!

Daar kan een 'gewone' mensaap
en/of aapmens niet aan tippen, hoezeer wij ons ook kunnen verplaatsen
in hun posities, zij kunnen dat niet
in de onze.
engel
25 mei 2007 - bewerkt op 28 jul 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende