mydiart: het onnoembare benoemen [onbetaalbaar]

~!@!~

'beloften'
& "vervulling"

~!@!~

relaties
zijn als een
tweesnijdend
zwaard

ze
beloven je
iets verrukkelijks
maar roepen de primitiefste
en minst geintegreerde
emoties
in je
op

ze
beloven je
kameraadschap
maar stellen je voor de uitdaging
om schijnbaar onverzoenlijke tegenstellingen
te overwinnen

ze
beloven je
dat er een einde aan je
eenzaamheid komt
maar zetten de deur open
voor een nog intenser
alleenzijn

~!@!~

'GEEST'
"onherleidbare tegenwoordigheid"

~!@!~

Spiritus
der Gemeine
ist das Ding
das nicht
definiert werden kann:
Das 'je ne sais quoi ...'

voorbij de 'almachtige'
uitvergrote "MENS"
"Voor een tijd een plaats van g d",
die regel uit Deisme van Gerrit Achterberg,
is zo geformuleerd,
dat ik alles wat ik wil zeggen over het menselijk bestaan,
eraan kan ophangen tussen
het 'hoopgevende {!} begin'
& "het [bittere?]
einde"?
Op
EEN punt na:
ik moet blijkbaar toch
telkens weer uitleggen WAT het woordje
'god' hier
doet:
althans in welke zin ik 'het'
gebruik!
DAT
is alleen al daarom nodig
omdat ik in Over Religie
afscheid heb genomen
van de klassieke
voorstellingen van god als een
'persoonachtig wezen'?
"G D" 'is' - hebben we proberen te verduidelijken -
een soortnaam,
die tot eigennaam is geworden,
toen er nog maar EENTJE van die goden
was overgebleven!
Maar de voorstelling
draagt nog wel steeds alle kenmerken
van 'de soort' met zich mee:
'god' is als het ware
bij wijze van spreken en schrijven
een 'uitvergroot mens'
[een HIJ,
nota bene!],
uitgedost met bijna alle
menselijke eigenschappen
[homo/hetero/bi/it],
maar DAN op
bovenmenselijke maat gebracht;
is 'volksgod':
wat wil zeggen:
'beschermheer' van 'zijn volk',
en op zijn volk rust de verplichting
hem te 'vereren',
op straffe van ...
HET verschil is alleen maar
dat het volk in oerbijbelse tijden
het volk van Israel was,
en dat 'de kerk' zichzelf
schielijk als
het nieuwe volk van deze 'g d'
heeft
voorgesteld?
~!@!~
DE
karikaturen
die deze voorstelling[en]
zich door de eeuwen heen
heeft/hebben moeten
laten welgevallen is/zijn bijna
eindeloos:
'god als superman',
die achter ALLES zit wat je overkomt,
en die je voor alles
en nog wat
'erbij kunt roepen',
is wel het treffendste bewijs
dat ze sleets is geworden, afgebladderd & weer opgetut
over al die lagen verf & make-up heen:
uitgewoond als voorstelling
van een kosmische poppenkast,
en dus op die wijze
'onbruikbaar'
is
geworden ...
~!@!~
BLIJFT
de vraag:
WAT NU?
~!@!~
Want
geen enkel ander
levensgebied
bood je zoveel kansen
om inzicht te krijgen
in je kwetsuren
en ze
te genezen?
-
JE
'partner'
('elohim'/"yhwh"
{et cetera}
["Verborgen
Bondgenoot"])
was de 'vroedvrouw'
die je hielp
om je volledige
menselijke potentieel
ter wereld
te brengen
& te
'onderhouden'?
~!@!~
DANKZIJ
hem/haar/het
kon je de ontwrichtende patronen laten varen
die jouw geluk [en dat van 'de gemeenschap']
aantastten ...
-
DOOR
de spiegel
die je partner je voorhoudt
ontdek je jouw heelheid
en leer je om jouw gave aan de wereld
te geven ...
~!@!~
'een enig
en eenvoudig wezen'
"Hetwelk Wij G D
Noemen"?
~!@!~
EN:
'wat is ware liefde'?

-

Wanneer je
geleerd hebt
om evenzeer rekening
te houden met het welzijn van een Ander
als met het jouwe, dan kun je dat
met Iedereen.

-

DAN
wordt
Niemand meer
van jouw liefde
uitgesloten:
want wat je aan
de EEN geeft,
dat geef je aan
Iedereen;
wat je
van de EEN krijgt,
dat krijg je NU
van
Iedereen ..

-

Ware
liefde & geduldig inzicht
betekent het einde van afzonderlijke gedachten,
afzonderlijk plannen,
afzonderlijk
willen ...

-

Ze
heeft
slechts
EEN
gedachte,
EEN Plan,
EEN Wil,
EEN liefde
voor al wat
leeft:
DIT
alles
krijgt echter pas
ECHT betekenis
zodra je
EEN mens
leert
lief te hebben
als
jezelf?

-

Voor
de meesten van ons
was DIT de doorgang naar
'goddelijke
gelukzaligheid'
...

-

'Filosofische
Aftreksels' &
"Theologisch
Luchtfietsen"?

~!@!~

Al
die
religieuze
belijdenissen
gingen en gaan
al gauw weer over
op
menselijke eigenschappen
die "Dat Wezen" zouden toekomen,
en dus zijn we weer
even ver
als
'voorheen'?

~!@!~

Onmogelijk
om
op dat spoor
nu nog terug te gaan,
'g d' bezwijkt onder onze eigen opgeblazen voorstellingen
van onmacht/almacht ...
en laat de
geest ...

~!@!~

GEEN nood
& geen ramp
hebben we gezien:
religieuze voorstellingen zijn nu eenmaal mythisch van aard,
expressies van verbeelding en dus is er niet echt
een persoonlijk almachtig
opperwezen
om als
IDOL
'afgodsbeeld'
te vereren en te
aanbidden ...

~!@!~

OOK niet
in de vorm van
'neoreligie' of van
'godloze'
bijgelovigheid
in seks, geld, macht
& geweld ...

~!@!~

We zijn
terug bij "AF"
&
beginnen
[alweer!]
'opnieuw'
om 'te geven
wat we
[misschien
nog niet?] te
geven
hebben'
&
'krijgen
wat we [zeker
niet!]
verdienen'
als het ware
bij wijze van spreken
en schrijven:
'zegge & schrijve':
jouw leven als
kunstwerk