mydi~Untjes op de Pi!

De
'man van
smarten met de
blijde boodschap' die
zijn ouderlijk huis in Natseret meed
en de 'vriend van tollenaars en zondaren' werd,
voelde zich 'gestuurd naar de verloren schapen van Israel'!

Het was niet gewoon zijn hele levenswijze die Yehoshua ertoe bracht
om de zondaren liefdevolle toewijding te tonen; deze neiging was nauw verbonden
met het doel van zijn boodschap.

Vanaf 't begin
tot aan zijn dood aan 't Romeinse kruis
stond de prediking van Yeshua op haar beurt weer in verband
met zijn manier van leven.

Het gebod om ook je vijanden lief te hebben
is zo kenmerkend voor hem dat we het gebod in het hele Nieuwe Testament alleen maar
uit zijn 'eigen' mond horen.

Verder horen we alleen over de liefde
voor elkaar en over het zegenen van je vervolgers.
In die tijd was het ook nog duidelijk heel erg moeilijk voor de mensen
om dit zeer hoge gebod van Yeshu na te leven.

"JC" noemde het bijbelse gebod
toen hij de essentie van de wet van Mosheh verklaarde.
"Je zult de
HEER jouw G d
liefhebben met heel
je hart, met heel je ziel &
met heel je verstand!
{DEUT 6:5}!
DIT
is het grootste en eerste gebod, & 't tweede
is daaraan gelijk: je zult jouw naaste liefhebben als jezelf.
Aan deze twee geboden hangt heel de Wet'
{MATAI 22:35-40}!

Het is zo goed als zeker
dat Yeshu hier een oude traditie onderwees omdat hij
die belangrijk vond voor zijn eigen boodschap. Dat gebeurde ook bij andere gelegenheden.
Hij leende zo heel gewoon een uitspraak van een schriftgeleerde.
'Hij zei hun:
"Daarom gaat het met iedere schriftgeleerde ... als met 'n huisvader, die uit zijn voorraad
nieuwe & oude dingen tevoorschijn haalt"'
{Matai 13:52}.

Yeshua's uitspraak
over het dubbele gebod van de liefde is duidelijk al [ver] voor
zijn tijd ontstaan: we hebben al eerder en vaker gezien dat de bijbelse uitspraak over het liefhebben
van de naast ook al elders beschreven werd als 'het grote gebod van de wet'
[de woorden 'en de Profeten' zijn er later aan toegevoegd,
maar we hebben geprobeerd om het begin
van de uitspraak van de Heer verder te
reconstrueren in overeenstemming met
de uitdrukkingswijze van die tijd:
de uitspraak is in zijn huidige
vorm alleen mogelijk als de
vraagsteller te weten wilde
komen of Yeshua het
antwoord wist. Lucky
Luke zag dit probleem {10:25-28}
& probeerde het op te lossen: zo hebben de meeste uitspraken christelijke
'bewerkingen' ondergaan na zijn dood
& 'opstanding']!

Dit gebod
lijkt op 't andere -
't gebod om g d lief te hebben -
want beide bijbelverzen {DEUT 6:5 & LEV 19:18}
beginnen met 't
zelfde woord.

Het was dan
ook typerend voor de rabbijnen
om een inhoudelijk verband te zien
tussen teksten met
overeenkomstige
formuleringen.

Het eerste
grote gebod van Yeshu -
de liefde voor g d - was dus
in harmonie met de geest
van het toenmalige
farizeisme.

In de al eerder
en vaker genoemde lijst
met de zeven soorten farizeeen
staan twee positieve typen: de farizeeer
v/d vrees, zoals Yov/Job,
& de farizeeer v/d liefde,
zoals Avram/Avraham.

De
vele rabbijnse
passages waarin de vrees voor God
vergeleken wordt met de liefde voor 'g d',
plaatsen dan ook de liefde veel hoger dan de vrees,
want dat was in harmonie met die nieuwer joodse gevoeligheid
om "G d te dienen" uit onvoorwaardelijk liefde
& niet uit angst voor straf
(zie ook DEUT 6:5/6}
...

WEAHAVTA
ET YHWH ELOHEICHA
BECHOL-LEVAVCHA UVECHAL-
NAFSHECHA UVECHAL-MEODECHA ~ HEB NU
VOORTAAN DE EEUWIGE LIEF MET HART & ZIEL
& MET INZET VAN AL JE KRACHTEN
[EN HOUD DE GEBODEN DIE IK JE
VANDAAG OPLEG STEEDS
IN GEDACHTEN]!