mydi[on]waarheid of ~verbeelding vast & zeker vrij

JEZUS
redt niet,
als je van
"Jezus redt" een leerstellig
gegeven
maakt.

Leerstellige
waarheid redt niet
[of dat nu gaat in de naam van Mozes, Jezus,
Mohammed en/of wie of wat dan ook]:
leerstellige waarheid doet niets. Jezus redt,
als je aan de voorstelling denkt,
aan bijvoorbeeld - zie vorige mydiverhaaltjes -
Jezus als Goede
Herder.

Ik
bedoel dat
zo letterlijk mogelijk:
aan het leerstuk denken,
aan het dogma van de kerk over Jezus,
dat heeft nog nooit
iemand
gered.

Alleen daar
waar het dogma een voorstelling wordt,
DAAR doet het zijn werk als voorstelling, en kan een mens
uit de [zijn/haar] nood
worden
gered.

De
kerken
van de Reformatie
hadden daar begrip voor,
zeker de jonge Martin
Luther.

Ze
wisten
wat waarheden waren,
wilden en durfden er geen afscheid van te nemen,
maar zagen het tekort van het
voor waar
houden.

Waarheden
staan voor altijd vast,
dus wat heb jij persoonlijk aan het
vasthouden
eraan?

De
Catechismus
die ik ooit als klein kind leerde
had er een antwoord op:
je mag geloven dat God niet alleen anderen
maar ook JOU
op het oog
heeft.

OOK MIJ?

Dat zit er
dus niet in, in de waarheid,
ze is onpersoonlijk: het moet erin worden gebracht.
En hoe doe je dat?
Door je voor te stellen dat God in zijn barmhartigheid
'ook mij' op het oog heeft.
Voila: door de voorstelling die jij je maakt
gaat de leer eerst werken,
want alleen DAN
spreekt ze
pas aan!

* Daarmee
komen we nogmaals terug
op de leerstellige orthodoxie der 'machobonobomonomanen'.
Mensen die graag de overgeleverde voorstellingen,
ook al zouden ze van huis uit eigenlijk
alleen maar van verbeelding zijn,
voor waar houden:
moet hun de les worden
gelezen?

Allerminst,
en zeker niet door mij.
Weliswaar zie ik die manier van geloven niet als vruchtbaar,
maar dat is nog geen reden om er mensen van trachten af te helpen,
zolang zij er zelf vreugde, troost,
en zekerheid aan ontlenen en beleven.
Het probleem ligt meer aan de andere kant.
Mensen die aan het voor waarhouden hun hart hebben verpand,
willen niet dat jij van verbeelding spreekt,
dan worden ze pas echt opdringerig, bestoken je zonder ophouden
met HUN opvattingen, en doen dat
- als klap op de vuurpijl - uit medelijden met
jouw dolende ziel!

ZO komt God je de neus uit,
een raadsel dat de EO blijkbaar niet begrijpt.
Het is de weg waarlangs ooit die druk in de kerken is ontstaan,
en overdruk maakt - dat weet ieder -
dat een ketel ontploft en het spul dat in de pot zat naar buiten sijpelt.
Kortom: wild flowers, we zien het voor de zoveelste keer,
ze zouden er niet zijn,
als er geen kerken waren geweest met een rechte leer,
die ook nog eens
koste wat 't kost gehandhaaft
moest worden?

* Daar komt
nog iets bij, iets dat dieper insnijdt.
Je kunt verbeelding en 'voor waar houden'
een eindweegs met elkaar laten oplopen.
Verbeelding is een vorm van voor waar houden,
zeker, zo kun je 'het'
ook nog eens voorstellen.
Maar dan niet als intellectuele, verstandelijke acte,
maar als zich aangesproken voelen door het beeld als verbeelding.
Omdat en voorzover een geloofsvoorstelling tot jouw verbeelding spreekt,
is ze op dat moment VOOR JOU WAAR
want jij beleeft ze als waar.

Daarom maakt het niet zoveel uit
wat gelovigen er zelf voor naam aan geven: als het helpt,
dan weet je dat ze worden aangesproken door wat ze meekregen
aan geloofsverbeelding.

* Door het geloof = door verbeelding hetzelfde anders zien?
Inderdaad, ik zou niet weten wat daarmee miszegd is.
In mijn ogen is een gelovige iemand die geloofsvoorstellingen niet voor waar houdt,
niet doet alsof,
ook niet [meer] in de zin van 'oprecht veinzen ' [Kellendonk], maar iemand
die zich aangesproken
voelt.

Wat doen gelovigen
uit het beroemde bijbelhoofdstuk Hebreeen II anders!?
Al die geloofshelden die daar worden opgesomd,
de EEN met een al groter kunststuk dan de Ander,
ze hebben allemaal van
hun geloofsverbeelding
geleefd.

Of
die hemel,
die andere stad,
het Nieuwe Yeroesjalayiem,
ECHT op hen lag te wachten of niet,
ze zagen die stad als van verre, en dat was genoeg om het [nog even] vol te houden.
Hetzelfde anders zien, hun oude vervallen wereld anders zien: DAT is nog eens ZIEN!
ZIJN mensen zieners?
Alweer: we zullen
zien.