Mevrouwen

Na een rustgevende yin Qi flow yogales voel ik vaak de rust om te schrijven. Dat doe ik dan onder geniet van een kop koffie van Blanche Dael en als het er is, een klein gebakje.

Het zaakje zit vandaag goed vol. Ik neem plaats aan het ene tafeltje midden in de achterste rij. Om me heen zitten alleen maar mevrouwen. Ze kletsen over alles en eigenlijk helemaal niets. De meeste drinken thee en dragen beige. Een stel overlegt over wie eerst naar het toilet gaat, want er moet iemand op de handtassen passen.

Naast me vraagt een mevrouw: ken ik jou niet ergens van? Dat zou kunnen, antwoord ik. Na een praatje over taartjes en vlaai wens ik haar een smakelijke maaltijd en fijne middag. Ik wil schrijven, laat me met rust.

Het is heerlijk om in een dorp te wonen en ik zou nooit meer terug willen naar de stad. De rust en ruimte, de stilte en het groen doen me goed. Daar lever je helaas wel ook wat anonimiteit voor in. Ach ja, ze bedoelt het vast goed.

Schrijven dus. Over wat me is overkomen de afgelopen maanden. Ik schrijf het liefst op papier met vulpen en zwarte inkt. Zo denk ik over elk woord na en voel ik elke letter. De geur van mijn leren dagboek ruikt vertrouwd en veilig.

Het is een goed moment. De woorden komen vanzelf en ik hoef er niet meer ontroostbaar om te huilen. De paniek is weg en een vorm van berusting neemt de plek in van het grote gapende gat in mijn hart.

Toch voelt het eenzaam. Het leven gaat door, mijn cyclus is weer normaal, de mevrouwen kletsen verder over alles en eigenlijk niets. Ik zit hier alleen, eenzaam samen met mijn eigen verdriet.