Plons .

Plons. Daar in dat kleine hokje bij het strand van Yport, Normanië, raakte ik je kwijt.

Pas kort wist ik dat ik je bij me had na zo lang op je te hebben gewacht. De plons was oorverdovend en verwoestend. Ook voor hem, aan de andere kant van de deur.

Buiten ging alles gewoon verder terwijl voor mij hier een leven eindigde.

Door jou vond ik een nieuwe laag van mezelf. Ik maakte kennis met mezelf zoals ik me nog nooit had gevoeld. Ik was zo ongelooflijk klaar voor je, en voor dat wat je me maakte.

Plons, en je was weg.
Je verdween met een stuk van mij.
Daarmee verloor ik niet alleen jou maar ook mij.
En hij, mij met jou mee.

Nu zit ik hier met mijn armen leeg, een gat in mijn hart en een stuk van mezelf dat ergens oneindig drijft in de zee.

Je kwam, je ging.
Ik werd en blijf,
een moeder zonder kind.