De grote paraplu van mama.

Samen stonden we onder een grote paraplu.
Zij keek naar de schapenherder die zijn schapen van hun dikke wollen jassen bevrijdde.
Ik gaf antwoord op de talloze vragen die het kleine prinsesje op mijn arm mij stelde.
Over waarom de schapenherder dit deed en of het de schapen pijn deed.
Over de herdershonden en hun taak en over wat er met het wol gebeurde als het eenmaal niet meer van de schaapjes was.

Daar stonden we in de stromende regen onder de grote paraplu van mijn moeder.
De lipjes van het kleine meisje in mijn armen werden blauw. Ik vroeg of ze het koud had.
Ze zei: "nee" maar knikte "ja" en vroeg of de schaapjes het nu wel koud hadden, zo zonder jasje.
Ik ritste haar ritsje dichter en zette haar capuchon op.

Een lammetje worstelde zich door de kudde heen en kwam naar ons toe.
Aan de andere kant van het hekje keek het naar ons en begon gebrekkig te blaten.
Ze stak haar kleine armpje uit en zei: "Dami! Aaien?"
Ik klemde haar middel tussen mijn armen en liet haar bungelen boven het kleine lammetje zodat ze er goed bij kon.
Ooooooh wat lief! Kusje geven? zei ze. Dus ik liet haar een beetje zakken zodat het lammetje een dikke smakkerd in ontvangst kon nemen.


Mijn moeder was al een tijdje stil, viel mij op.

De herder klikte met zijn tong en plotseling kwamen de herdershonden, die al die tijd lekker in gras lagen, in actie.
De schapen begonnen druk en met veel lawaai door elkaar te rennen.
Twee kleine oogjes keken me geschrokken aan.
Ik zette haar op de grond en ze begon te rennen, voor zover dat lukte, door het hoge gras.
Ze riep: "mama, kijk nou! Wat doen ze nu?".
Haar moeder zat al een tijdje op een bankje verderop en ik zag dat ze wakker schrok uit verre gedachten.

Mijn moeder, nog altijd stil met haar paraplu in vastgeklemd in beide handen, glimlachte.
Ik glimlachte terug.
Een tijdje stonden we, in stilte, te kijken naar de rennende schapen en de honden die eromheen cirkelden alsof ze wisten wat ze moesten doen.
De kou en de klamheid van de regen lieten me rillen.
Ze keek me aan en legde haar hand op mijn schouder.

Ze zei:
"meid, ooit zul jij de moeder zijn die ik altijd had willen zijn".