menemenetekelufarsin dan 5:25 te machtig split up!


Een nieuw
teken aan de wand:
christendom,
christenheid en soortgelijke termen
hoefden vroeger niet
gebruikt te worden.

Wat wij vandaag de dag
'christendom' noemen,
viel samen met zijn organisatievorm,
het instituut van de kerk.

DIE tijd is voorbij:
diepgelovige christenen.
ook volgens de rooms-katholieke kerk diep gelovig
[en dat zegt wat!],
bevinden zich buiten de muren
van de schaapskooi?

Ik kwam het verschijnsel
voorbeeldig tegen in twee brieven van Simone Weil.

Ze bekeerde zich - in de veertiger jaren van de vorige eeuw -
tot de rooms-katholieke versie van het christendom,
maar wilde ondanks het aandringen van haar peetvader
geen lid worden van de kerk, de rooms-katholieke dus.

Ze had daar twee redenen voor.

De eerste is al bijzonder genoeg.

Ik zou er de mensen mee verraden, zegt ze,
tussen wie ik tot nu toe heb geleefd,
de mensen zonder mystiek geloof,
zonder kerk, zonder sacrale behoeften,
de gewone, geseculariseerde mensen
van de twintigste eeuw.

Het geloof zal ze nooit meer opgeven,
wil ze ook helemaal niet kwijt,
maar toetreden tot de kerk
zou ze ervaren als een gebrek aan solidariteit
met zeg maar de buurt,
een soort van overstappen
dat ze niet anders dan als overlopen
kan uitleggen.

En overlopen
doe je niet!

~

Ik vind dat argument
om de kerk te weigeren indrukwekkend,
herken mijzelf er gemakkelijk in.

Maar het tweede slaat het eerste nog met stukken,
en heeft met de drukkende beperking te maken die een erfenis,
ook [of juist] een religieuze erfenis,
ook nog eens kan betekenen.

Wie een kerk binnenstapt,
stapt niet alleen het geloof binnen
maar ook een wereld die een macht is,
als wereld van woorden [van taal]
een macht, die een mens van zijn vrijheid berooft:
je MAG binnen
maar dan MOET je
je voegen ...

Niet alleen naar de rituelen,
die de kerk als beheerder van de heilsgeheimen in bezit heeft,
en alleen de kerk,
maar ook naar heel die wereld van leerstellige woorden,
waaruit de christelijke erfenis
is opgebouwd.

DAT wilde ze niet,
ze zag haar stap over de drempel
als het uit handen geven van haar identiteit,
als een soort van inleveren van zichzelf,
en bij gevolg is ze nooit gedoopt.

Ik vind dat niet alleen moedig,
niet alleen een voorbeeld van aanvoelen van wat er mis is met de kerk,
maar ook een illustratie van waarmee WIJ hier bezig zijn:
de wereld van de taal waarin wij worden geboren is een meevaller,
we kunnen ons dank zij haar,
uiten,
ook in religieuze zin.

Maar ze kan ook een blokkade worden.

We kunnen ons alleen uiten als we ons gewonnen geven
aan de voorgegeven woorden,
en dat willen we niet,
als het niet hoeft!

Nergens hoeft het,
behalve ineens in de kerk?

DAT wordt een drukkend bestaan,
'in Christus' is ook niet alles.

Zou het dan niet beter af zijn met
"Christus in mij"?

Maar
[de opmerking stamt van Northrop Frye]
daarmee ben ik al
TE ver.

Simone Weil weigerde de laatste stap.

Ik zal alle kerkverlaters niet met haar op EEN lijn stellen,
maar wil evenmin zeggen dat het fenomeen kerkverlating
er niets mee te maken heeft.

TEVEEL, zei Desanne van Brederode.

TEVEEL MACHT, zegt Simone Weil.

Dat zijn in elk geval twee getuigen van het vastlopen van een erfenis,
en zal in de mond van twee of drie getuigen
niet alle woord
bestaan?
engel
18 sep 2005 - bewerkt op 25 mrt 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende