Maniakken manifesten: zegen, vloek & pest ........

Als de voorgeschreven voorstellingen niet door jouw kritiek heenkomen, dan blijft er over dat je voor eigen rekening begint, 'g d' niet weg, maar g d naar maat, ervan maken wat je het beste voorkomt. Daar zijn we vandaag de mydidag dan ook meestal heel druk mee bezig zo nu & dan ...

Op z'n best "G d" als chiffre (geheimwoord) voor de diepste ervaring(en)! Iets op tegen? Niets. Als je 't er maar bij zegt. Zonder huichelen.

De oeroude 'god der vaderen' ben je dan meestal wel helemaal kwijt, het is maar dat je het weet. Voor de EEN 'n opluchting voor 'n ander juist verdriet. God is nu voortaan niet meer zoals vroeger Schepper en onderhouder, niet meer verzoener, wreker, niet meer de Vader van onze heer Yehosjoea, de Christos, heel die leerstellige uitrusting van God ben je dan kwijt. Op z'n best blijft er 'n naakte bonenstaak van een God over, en vaak dat niet eens meer? God duidt dan nu voortaan niet meer een sprekend en handelend subject aan. DIT is DE breuk, de grote en onheroep-pelijke onherstelbare breuk met het traditionele spreken van de afgelopen duizenden jaren en gekleurde generaties berg- & dalbewoners overal ...

Alleen het drieletterwoordje God herinnert ons er nog aan waar het ooit in de aanvang(en) over ging, over een wezen dat als uitvergroot mens werd gedacht te zetelen 'in de hemel', en dat op aarde de dingen naar believen naar zijn eigen handen kon zetten als grootgrutter in kleipoppen.

Bestaat God? Ja en nee hebben allebei hun (diverse uiteenlopende vormen van) gelijk. De mensen die zeggen dat de God van de Bijbel een mythologische figuur uit antieker culturen is, hebben gelijk, hij is een constructie van heel diverse bijbelboekenschrijvers en herschrijvers: hij is van verbeelding! De God van art. 1 v/d NGB is ook zo'n constructie, maar nu dan van het ietwat nieuwer denken, van het dieper nadenken, dat zijn eigen diepte (of zijn 'top' bereikt door uit te komen bij een soort van superwezen dat het denken van mensen nu verre te boven zou kunnen gaan: maar wat het denken te boven gaat denken we niet. Constructie van denken, of constructie van verbeeldingen, het maakt geen verschil ...

Beide zijn constructies, beide zijn wat sommigen zo fraai "denksels" noemen. G d zetelt in onze gedachten, g d is een menselijke gedachte; en zo moesten er eerst mensen zijn voordat God bedacht kon worden. Is dat een name uitkomst van ons aangepaste mydiverhaaltje van/via opa HK???

Allerminst, het tegendeel is zelfs het geval. Als alles wat er over God gezegd wordt niet slaat op een bestand wezen, maar menselijke meningen weerspiegelt, de manier waarop wij met het of een leven in het reine menen te kunnen komen (o.i.d.) [daar is God voor nodig?!] - als dat alles nu voortaan niet meer absolute leerstellige waarheid is, dan kun je daar voortaan ook niet meer over blijven vechten zoals duizenden jaren 't o zo wrede en barre geval was. Je hoeft nu ook de verbeten strijd met de zogenaamde atheïsten niet meer te voeren. Je bespaart je als kerk een vol-komen afgang, bedoel ik eigenlijk te zeggen, want dat geloofsvoorstellingen waarheden zijn, die strijd zul je zeker verliezen als je zo doorgaat ...

De kerken gaan erop vooruit als ze dat eindelijk eens een beetje beter zullen gaan inzien. God wordt weer echt belangrijk als we inzien dat wij hem in het veld hebben gevoerd. WELKE GOD? Dat is en blijft een uiterst belangrijke vraag! WAAR staat God voor, dat is: waar staan WIJ voor!

Maar dan hebben we het over onszelf, zal iemand zeggen. Inderdaad, alle godsdiensten weerspiegelen wat mensen over zichzelf en elk ander in hun wereld(DEN) denken, ze gaan niet over God maar over God die we in onze gedachten menen nodig te hebben om voorlopig nog te kunnen blijven overleven. Des te belangrijker is alweer (we hebben het al eerder en vaker gezegd en herhaald uitentreuren en in alle variaties ...): welke godsdienst. Vanuit deze hoek is theologie ook heel veel leuker & menselijker. Misschien niet zo'n interessante maar helaas volkomen nutteloze exercitie als 't gangbare leerstellige uitpluizen, maar hermeneutiek, de vaardigheid om godsdienstige teksten (textiel!) uit te leggen als 'n manier
waarop mensen zichzelf en hun wereld(en) zagen en kijken wat wij daaraan wel of niet nog hebben in deze moderne technocratische tijden ...

God bestaat in 't verhaal, in de overgeleverden, doorvertelde, herschreven & eindeloos variabele verbale verzinsels, uitspruitsels & vruchtknoppen.

Ook dit is een gelukkige uitkomst van zeer veel lange zoektochten, tijdreizen, innerlijke en uiterlijke verkenningen
in het land van ooit (dat was, is en zal zijn)
& nooit
...