mallevaleouwelaatjezelfom- &/of verbouwen asjekan!

Je
kunt je
indenken dat voor
mensen die vroeger [en
soms nu ook nog wel her en der]
alles wat er gebeurt 'de wil van g d' vonden
['insjallah'/'allahoeakbar'/'deo volente'/'als g d het wil' e.d.], ook
al ons dromen
'van g d
komt'?

Hij
'stuurt' je
dromen, visoenen, gedachten,
gevoelens, daden {whatever}
en/of wat 'niet go{e}d is' komt van "Satan
de Duivel"?! Het klinkt misschien wat vreemd
in onze moderne oren en ziet er merkwaardig
uit in moderne{r} ogen, maar
het schijnt wel
te 'bestaan'?!

Voor
de 'niet-gelovigen'
is dat al dus veel meer 'toeval',
gewoon een kwestie van lichaam en geest
die min of meer reageren
op de 'input'.

Het
grote go{e}d
dat de psychoanalyse
ons dus heeft nagelaten,
is de introductie geweest van het on~
bewuste [of 'onderbewuste']!
Maatschappelijk gezien heeft ze dan ook zeker
een rol gespeeld bij de verdere
emancipatie van bijvoorbeeld
seksualiteit en allerlei
onderlinge menselijke{r}
verhoudingen &
'onszelf'?!

Maar
of ze
ook echt mensen
'genezen' heeft, is nog maar zeer de vraag:
je kunt er alle kanten mee op.
De schade die de psychoanalyse berokkend heeft aan 'het vak'
is soms heel wat groter dan de voordelen
die ze gebracht heeft?

Ze heeft als het ware
de psychiatrie 'weggehaald' uit de geneeskunde.
En ik geloof eigenlijk niks van de bewering
dat de huidige therapieeen niet zouden hebben bestaan
zonder die psychoanalyse: de cognitieve therapie is juist ontstaan
als een respons op de teleurstelling die ervaren werd
bij al die verschillende psychoanalytische
'behandelingen'?

Je zou dus hooguit
kunnen zeggen: er was geen
cognitieve therapie geweest als die psychoanalyse
ECHT
had gewerkt!

Iets dergelijks
gaat ook op voor al die religies,
filosofietjes, pseudowetenschappen & 'kwakzalverijen'
& sektarische opsplitsingen: als al die oorspronkelijke godsdiensten
en praktijken echt hadden gewerkt zoals ze verondersteld werden te doen,
dan hadden we ook niet verder hoeven gaan
met al die daaropvolgende 'ketterijen'
& nieuwe stromingen?

Je hoeft het dus niet meer
[zoals in sommige landen en streken]
nu overal nog langer onder stoelen of banken te steken
{orthodoxe dogma's, ideologische dictators, sektarische ouwehoerende goeroes e.d.}:
psychiatrie is gewoon een medisch specialisme en houdt zich dan dus ook voornamelijk bezig
met zieke mensen die hulp behoeven!

En zoals iedereen eigenlijk best wel weet:
dat is een heel grote groep ~ EEN op de vijf mensen {minstens!}?
En als 'n psychiater zich toch nog daarnaast zou willen bezighouden met
wat wollig Woody Allen~achtig "dagelijks ongeluk" & geitenwollensokken of volkomen plastic gedoe,
dan is dat prima, maar het is wel de vraag of 'de maatschappij'
daarvoor zou moeten
[mee]betalen!?

Als
'de maatschappij'
zou ik zeggen:
allemaal heel leuk en aardig
al die kerken en partijen,
kunstgrepen en zoveel luchtfietserij,
bijgelovigheid, ritualismes en jubelende pinkstergroepen,
new agehuppeldansgedoe en superkommersjialismes,
maar ik heb wel minstens tien jaar voor jullie opleiding [mee]betaald,
dus ga je nu eerst maar eens even
flink bezighouden met die echt zieke mensen
die volkomen ten onder dreigen te gaan
door hun ziekten!

Het is dan ook soms best wel goed
als de grote 'verzekeraars' meekijken over de schouders van psyciaters
en al die andere medisch specialisten: er heerst nu eenmaal schaarste in de psychiatrie
en dan moet je wel keuzes gaan maken om de meest ernstige ziekten
eerst te kunnen behandelen zonder al die andere
[half]zachte sektoren, alternatievelingen, gebeds~
genezers, kwakzalvers & yuppiedisco-
oshofuckers!

Wat zou er dan wel moeten gebeuren
met al die mensen die 'lijden aan het leven' met iets teveel of wat te weinig 'van dittum of van dattum'? Die moeten dan maar een aanvullende verzekering afsluiten, en 't is dus nog maar zeer de vraag
of een psychiater daarvoor wel het best is toegerust met al die theologen & psychologen
met al hun dogma's & theorietjes over 'goden' & 'geschriften', 'neurolinguistische
grapjes' & juichende groepsdieren, volgelingen op zoek naar de ene of andere
'meester of meesteres'!?

Kortom:
neem voor al dat 'lichtere lijden'
rustig maar een priester, dominee, psycholoog of psychotherapeut o.i.d.!
Voor de serieuze zaken in dit leven heb je specialisten nodig die echt weten waar ze het over hebben ...
Dat is dan ook het echt mooie van de geneeskunde al sinds oude tijden:
je bent als een detective in de weer met allerlei diagnostische processen
van 'whodunit'/'whodidit' als een rechter Ti
of Sherlock Holmes!

Dat
geldt trouwens
dus lang niet
alleen maar voor psychiaters,
detectives & 'secret services', maar ook voor alle
internisten, neurologen, huisartsen en 'gewone serieuze mensen'?!
We proberen iets op te lossen en daar moet je dan wel eerst de juiste vragen bij stellen
om iets echt te kunnen oplossen!
DAT
is vooral een zeer
fascinerend proces:
je ontwikkelt daarbij echt een soort van ervaringsgevoel ~
hier is nu iets echt niet helemaal [of helemaal niet!] pluis
en het kan soms [vele] jaren duren eer je dat proces dan ook echt in je vingers hebt
en er nu eindelijk iets aan kunt doen dat
vaststaat en niet alsmaar
verder blijft zweven
in oneindige
ruimtes
...

Ik ben er dan
ook absoluut niet voor
dat ook psychologen zomaar allerlei medicijnen gaan voorschrijven!
Ik zal me er niet met hand en tand tegen gaan verzetten, maar ben veel eerder geneigd om te zeggen:
probeer het dan maar als je dat echt wilt, dat gaat toch niet lukken!
Je moet echt weten waar je het over hebt voordat je zomaar in het wilde weg
van alles en nog wat blijft uitproberen
zonder gedegen studiefeiten.

Wat
heb je
dan wel eigenlijk
allemaal nodig om nu
nog als psychiater je vak echt goed te kunnen uitoefenen?
Iedereen is dan geneigd om te zeggen: vooral empathie, maar ik denk dat je i/d allereerste plaats
gewoon een goede dokter moet zijn. En een goede dokter
moet op de eerste plaats
over kennis
beschikken.

Verder
is het belangrijk
dat je helder kunt denken,
dat je als het ff kan
een zeker charisma hebt en een bepaalde overtuigingskracht
om ook duidelijk te verwoorden
wat je aan het doen bent
en waarom
...

Natuurlijk
moet je ook
kunnen luisteren, maar ik kies graag
voor wat omschreven is door deskundigen als
'een maximale toenadering met behoud van distantie'!
Wat men zou kunnen missen in al deze mydiver-
haaltjes is misschiel wel twijfel, aarzeling, on~
zekerheid en ook 'zekerheid', 'dogmatisme'
& 'onfeilbaarheid' oftewel de twee extreme
uitersten van menselijk [on]vermogen:
totale chaos
EN
'goddelijke
zekerheid'?!

En dat is ook mischien wel zo:
er zijn nu eenmaal heel verschillende niveaus van twijfel en zekerheid ...
Ik denk dat een goede dokter altijd twijfel moet hebben over zijn diagnose,
en die twijfel moet je dan ook vooral blijven koesteren.
Maar als je in je mydiwoorden zoals deze alsmaarweer al teveel twijfel laat zien,
dan wordt datgene wat je probeert te zeggen steeds onduidelijker, vager & algemener?
We willen nu eenmaal wel zo helder mogelijk neerzetten
wat we nu eigenlijk bedoelen
en van onszelf
en elkaar
vinden
...

Zowel
psychiatrie als
dagboekanierschap, mydipiraterij &
zeeschuimeritus, strandjutten & hemelfietsen
is altijd al een beetje een nogal vaag 'beroep' geweest?
Daarom zijn we dan dus ook telkens weer in staat om een en ander misschien wel wat 'overdreven' duidelijk neer te willen zetten! En daarnaast moet ik ook eerlijk toegeven:
te grote twijfel & te vaste zekerheid past eigenlijk helemaal niet zo erg
bij mijn persoonlijkheid, net zomin als overdreven schuldgevoelens &
'het zal me verder een zorg zijn
mentaliteit'.

Wat nu wel past
in dit 'mydiverhaaltje' over al die ups en downs,
overgevoeligheid en 'afstand nemen van', is
dat ik voortdurend bewust ben van de betrekkelijkheid van alle dingen
waar we mee te maken krijgen gedurende
ons korte bestaan!

De nietigheid
van ons als 'menselijk ras'
op deze wereld en dit 'aardbolletje' ...
Als ik hier op aarde rondloop en ik heb min of meer 'toevallig'
het geluk dat ik sommige dingen kan doen
en laten, dan moet ik dat talent ook
ten volle [kunnen
& willen]
inzetten?

De wereld
ietwat beter achterlaten:
dat is wel iets wat me blijft drijven elke dag weer
dwars door al die wisselvallige omstandigheden en wederwaardigheden heen!
Dat is dan ook de reden dat ik een 'zwerver
op de wegen der aarde' ben geworden
in die afgelopen
zestig jaar.

Ik
ben dan
misschien wel niet
altijd even doelgericht, maar ik denk altijd
wel 'in grote lijnen', terwijl ik toch niet
alle 'details' uit het oog verlies:
maar wel eens
de 'menselijke'
kant.

Soms
draaf ik
als een dol
paard door & storm
als een wilde kudde voort
of als een op
hol geslagen
stoomtrein.

Straal
dan niet
altijd ook bepaald
meteen hele golven van
empathie uit, medeleven
met jan &
alleman
...

De
kleine dingen
in het leven
geef ik soms wel
wat te weinig ruimte en
ik ben lang niet altijd een even hot
en warm persoon, daar kan ik het
misschien wel 't best
mee samenvatten?

Soms
ben ik
'n kouwe afstandelijke
kikker en op andere momenten weer
veel te overgevoelig ook al zal ik niet meteen
met iedereen een gezellige babbel maken of
mensen helemaal botweg afwijzen,
negeren, laat staan
echt agressief
bejegenen
...

Dat
gold ook
voor m'n werk:
twaalf ambachten en dertien
'ongelukken', flierefluiterig
'van alles &
nog wat'!

Of
mensen mij
nu eigenlijk wel
of niet 'aardig' vinden
weet ik niet eens! En eerlijk gezegd,
daar houd ik me dus ook niet echt mee bezig.
Ik ben als het ware bij wijze van spreken & schrijven
een soort van menselijke kameleon in
'n hetelucht~
ballon:
ik
heb me
een leven lang
laten voortdrijven door de
winden die waaiden over de zand~
verstuivingen, heidevelden, groene weiden, bossen en
struiken van de naoorlogse
Vale Ouwe tot
Nippon aan
toe
...