Mag 't 'n onsje meer zijn? Lust je wel 'n plakje?

Glucose/suikerprikje: 6.2; gewicht 86 kilo; lengte (alsvanouds) 167 centimeter & doorgaan met metformine 3x daags 850 mg, omeprazol 1x pd
10 mg, acetylsal cardio 1x pd 80 mg, metoprololtartraat 1x pd 200 mg, micardis 1x pd 40 mg & simvastatine pd 80 mg + omega-3 visolie/vet ...

Voorwaarts dus maar weer met het ontdekken v/d waarheid v/d bijbelboeken (77+), de trouwe verdieping van religie, filosofie & gezondheid e.d.

Herinneringen aan ervaringen met 'Een liefde van Swann' uit 't eerste deel van "Op zoek naar de verloren tijd" van Marcel Proust. 't Boek gaat over de even hopeloze als redeloze verliefdheid die hoofdpersoon Swann voelt voor zijn vriendin Odette. 't Verhaal is zo indringend geschreven dat je 't gevoel hebt Swann te kennen, zoals je ook een 'echt mens' kunt kennen. Hoe kan dat? Hoe kan nu een persoon die alleen maar fictief bestaat net zo reëel worden als iemand die in 't echt ook werkelijk bestaat? Hoe kunnen fantasie & werkelijkheid zo perfect in elkaar overvloeien?

JG: Ger Groot zegt, dat de literatuur v/d laatste eeuwen de taak op zich heeft genomen om de allerdiepste menselijke waarheden slechts op het spoor te komen door zich van de werkelijkheid los te maken. Dat klinkt misschien ietwat ingewikkeld, maar door 'Een liefde van Swann' begrijp ik nu voortaan ook wat beter wat hij bedoelt. De diepte van liefde en verliefdheid peil je niet via enquêtes of ander wetenschappelijk onderzoek van feitelijk waarneembare werkelijkheid. Liefde peil je door 'n mens te scheppen die liefheeft & te laten zien wat dat betekent. Zo schiep MP

Door Swann vertelt Proust waarheid, maar geen wetenschappelijke waarheid. Dat kan. De keus is niet: OF waar & wetenschappelijk, OF fantasie & onwaar. Er is ook nog 'n derde mogelijkheid, al zullen de rationalisten van nu & vroeger in sommige kerkgenootschappen e.d. dat nog ontkennen.

Als lezer kun je zo opgaan in 'n boek dat 't haast wel lijkt of 't eigen IK eventjes niet meer bestaat?! Je voelt 't & zegt: "Ik zit 'r helemaal IN!" ...

't Is alsof in onze geest als 't ware bij wijze van lezen & schrijven 'n piepklein (of ietwat groter) luikje is opengegaan waardoor de tekst die we zo lezen nu veel vrijer naar binnen kan blijven stromen. Zoiets blijft niet zonder consequenties. Zeker niet als we lezen over de diepste menselijke waarheden. We 'leren bij', krijgen 'n andere visie op de mensen & ook op onszelf. 't "IK" verandert. De filosoof zegt: 't ego constitueert zich op 'n
nieuwe wijze?! Kunnen we ZO ook 'n religieuze tekst lezen? En als dat zo is, betekent dat dan, dat we de waarheid & de existentiële diepte v/d bijbelboeken e.d. pas kunnen ontdekken als we ZO opgaan i/d tekst dat we onszelf vergeten? Die vraag stellen is haar beantwoorden. Dat weet iedereen die wel eens 'n psalm of gedicht heeft gelezen als 't water ons a/d lippen stond & voelden hoe we samenvloeiden met de psalmschrijvers
...