MAD: mutually assured destruction/ritual religions

WAAROM
gebruiksgeloof
ons zo goed past
[en waarom het dus de valkuil
voor het christendom kon worden],
heeft te maken met onze menselijke behoeften.
En met religie als middel om die behoeften te bevredigen.
De behoeften ontken ik niet,
het zou trouwens het domste zijn
wat een mens
kan doen.


Ook
de behoefte aan g d
wil ik allerminst uitvlakken:
mensen die in een christelijke cultuur zijn opgevoed,
vroeger misschien misdienaar zijn geweest, of brave kerkganger,
allicht hebben die - op z'n tijd dan -
behoefte aan
g d.


~!@!~


Lees
Het Laatste Gedicht van Hans Andreus.
Hij is ziek, kanker, zijn zekerheden is hij kwijt, ook zijn zekerheid
over g d die er wel of niet is, maar besluit dan toch zich tot 'hem'
te richten. Ik haal er een paar regels
uit aan.


en, Heer [ik spreek je toch maar weer zo aan,

ofschoon ik me nauwelijks daar iets bij voorstel,

maar ik praat liever tegen iemand aan

dan in de ruimte en zo is dit wel

de makkelijkste manier om wat te zeggen],


OF
Hans Andreus
als een late boeteling alsnog het christelijk erf betreedt
[sommige predikanten leggen dat graag zo uit],
het is niet van belang,
en in elk geval niet de reden
waarom ik hem hier
aanhaal.

De regels
ontroeren mij, omdat ik ze herken:
in nood wil je graag iemand hebben om tegen te praten
[zou Hans Andreus geen mens
meer gehad
hebben?].

Het is
de gemakkelijkste manier om
- als je aan je eind bent - toch nog wat te zeggen,
zegt hij zogenaamd
wat laconiek.

Maar
ondertussen,
een mens wil een adres,
net als mensen dat vroeger in de tijd
van de religieuze mythe
hadden.

Het is
de behoefte
om het hogerop te zoeken,
als we hier beneden alle hoop moeten
laten varen.

Daarom
beleggen kerken
aparte gebedsdiensten,
als een gemeenschap tot op haar fundamenten geschokt wordt,
of dat nu door de dood van Diana is, of door de terreurdaden
die de bevolking van New York [ooit Nieuw Amsterdam]
in het TwinTower-hart
troffen.

Het
helpt
als je dan kunt meezingen met "Rock of Ages"
of met een psalm als "G d is een toevlucht
voor de zijnen".

DAT
is g d
als een soort van warm gevoel,
en omdat g d in de kerk huist [ooit de Tempel in Yerusjalayim]
is de kerk als een plaats om tot rust te komen
in een helse
wereld.

~!@!~

Is er
wat mis mee?
Helemaal niet!
Zelfs Freud was niet tegen religie in deze vorm,
integendeel, hij beval haar van harte aan,
onder het motto dat ook illusies mensen veel baat brengen,
en schaadt het niet, misschien
baat het
wel?

Hij
had gelijk:
waar mensen iets aan hebben in de strijd om het bestaan,
laat ze dat vooral
houden!

Ook
religie
die troost biedt,
rust geeft, veiligheid levert,
het is iets dat bij het leven hoort
zoals we dat hebben
opgebouwd?!

Maar
het is ijdelheid en najagen van wind,
als je er meer in ziet dan ons eigen gemaakt
baldakijn.

De christelijke gemeenschap
is er volgens mij veel teveel aan gewond geraakt
om DEZE vorm van religiositeit als de
ENIGE ECHTE
te zien.

Van
DIE idee wil ik af,
het beestje bij de naam noemen is beter:
gebruiksgeloof, religie met een hoge nuts-
& aaibaarheidsfactor.

~!@!~

"Wie
een groot verlies lijdt
heeft veel aan een medemens, een huisdier of God",
stond er in een nummer van
Elsevier.

Leuk rijtje,
hoe komt een journalist
erop?

Ik
denk
dat hij priesters en/of predikanten
menigmaal heeft horen zeggen:
"God houdt [ook] van jou!"
[ik hoor het zelf
op radio &
tv]!

Mooi toch?

"En jongeren
houden van God!"
kopte AT5; nog mooier, voor g d dan, deze keer:
zij houden weer van 'h m'?
Het lijkt mij teveel op het uitventen van g d,
in EO-verpakking
dan.

Bovendien
stelt het niets voor,
want hoe weet de spreker
dat nou?

Houdt
God van alle mensen,
dan heeft 'houden van' wel een heel erg
krasse devaluatie
opgelopen?!

~!@!~

Gebruiksgeloof dus,
in meer of minder krasse vormen
zo levend als ooit
tevoren?!

Religie
omgebouwd
tot gelegenheidreligie,
schuilen - ALS het nodig mocht zijn -
onder een hemels baldakijn
[een tijdje geleden heette dat ook nog wel
de 'atoomparaplu' MAD
{Mutually Assured
Destruction}!] ...

DAT
baldakijn
hebben we zelf opgericht
[we hadden & hebben 'het' blijkbaar/schijnaar weer eens nodig!],
het is een 'god geschapen en gemodelleerd
naar onze behoeften'.

Maar dat is het punt niet,
het mag allemaal en het 'kan' allemaal [zolang het niet ontploft of dood-steekt!], en het werpt nut af,
'religieus nut' ...

WAT deze vorm
van religie intussen niet meer doet,
niet meer KAN doen,
is een wereld 'van betekenis' scheppen door
onder woorden te brengen.

De oude woorden herhalen,
dat kan ze.

Dat is niet niks,
ik herhaal het nog maar een keer,
maar het is niet waar het van huis uit in religie eigenlijk
om is begonnen.

Ik moet zelfs
een sterkere uitdrukking gebruiken:
het is niet waar religie mee begon & begint:
transcendentie als
ervaring.

Religie
als hemels baldakijn
is een onderkomen [net als een atoombunker van de BB]
waar geen transcendentie-ervaring mee is
verbonden.

Kwade tongen
beweren zelfs dat je er de echte transcendentie-ervaring
mee ontvlucht.

Transcendentie
verplicht,
een hemels baldakijn
[of een MAD-paraplu]
NIET.

Het vertroost je,
helpt je misschien weer even uit het moeras van opborrelende emoties
en 'witte wieven', maar voor het overige is het
vrijblijvende religiositeit.

DAT is het
wat ik als het tekort,
ik mag wel zeggen: fundamenteel tekort,
ervan zie.

Het enige offer
dat ZO'N onderkomen vraagt,
de enige verplichting die je aangaat,
is de kerkelijke bijdrage [& defensie-belasting]:
het offer om het onderkomen [het huis van g d
of het huis van STAAT]
in stand te houden.