lucid selective dreams & other psychedelic visions

OOK
bij niet-gelovigen
hangt om de bijbel
nog steeds dat aura
van autoriteit in religieuze
aangelegenheden?

Er moet
'iets' wezen,
de idee dat er niets is,
nietsisme, brengt onrust,
en daarom ruilen mensen dat weer graag in
voor ietsisme!

WAAR
halen ze dat vandaan?
Uit de christelijke leer, de geloofstraditie,
die zegt dat er een onzegbaar "IETS" is,
hetwelk wij over het algemeen 'g d' noemden.
Een omvorming [we hebben dat elders al een duidelijk gemaakt]
van de religieus mythische taal over "G D" zoals je die in de bijbel kunt vinden,
want die heeft helemaal GEEN 'ietsistische' praat over G D nodig om "Zijn doopceel" te lichten?
Kom DAAR nu maar eens om bij 'de modernen van vandaag',
hele en halve christenen
beide!

WAAROM
vinden we die ongewassen bijbeltaal
niet terug in de christenheid?
Omdat men zich ervoor geneert, net als de kerkvaders van de Oude Kerk.
En WAAROM geneerden die zich?
Omdat ze hun EIGEN IDEE hadden over wat een 'g d' tot "G D" maakt,
en DAAR voldeed de bijbel
niet aan ...

DUS
kon de bijbeltaal geen waarheid over God zijn,
en dus moest de mythische taal worden VERBETERD!
Desnoods beeldspraak, plaatjes, goed, maar dan plaatjes die naar een
onzegbaar Wezen verwezen.
We komen er vast nog
wel op terug.

De
'{s}prekende' "G D":
kan g d spreken, en zo ja, HOE dan wel?
Nog een derde aantekening terwijl de lucht bewolkt is en regen op komst ...
De preoccupatie met de bijbel is typerend geweest [en is dat soms nog wel] voor de kerken van de
Reformatie in hun controverse met Rome. In zijn overdreven vorm kennen we haar nog het beste,
denk maar even terug aan 'zij hebben de paus, wij de bijbel'!
Maar met die bijna karikaturale tegenstelling
is de typisch protestantse aandacht voor de bijbel niet van start gegaan.
Er zat [en zit] ook iets van een nieuw begin in tegenover
de vastgevroren rooms-katholieke leer
van toen en
nu.

DIE
nieuwe inzet
vind je vooral bij Martin Luther,
ze betreft niet alleen maar een andre leerinhoud
[Luthers vondst van de rechtvaardiging door het geloof
tegenover wat hij dan als roomse ketterij beschouwde: rechtvaardiging door werken],
maar vooral - zeker bij de jonge Martin - een Ander Idee over het Woord Gods.
STERKER dan de andere reformatoren verstond L. er de sprekende God ZELF onder,
dei loquentis persona. Gods Woord is "G D" die spreekt, waarbij L. dan vooral dacht
- als kind van zijn tijd geplaagd door het laat-middeleeuwse schuldbesef -
aan God die de zondaar
VRIJSPREEKT.

Maar wil je
God die spreekt bij je houden,
en niet op zo'n griezelig vrije manier het Woord zelf het woord laten nemen,
dan moet Woord Gods natuurlijk meer en meer identiek zijn aan de bijbel, om niet te zeggen:
worden opgesloten
in de bijbel!

ZO
loopt het zo mooi begonnen
'mydiverhaal van de sprekende God' dan ook uit
op de reformatorische leer van de bijbel als Gods geinspireerde Woord,
en is er al gauw van de sprekende God weinig
of niets meer
over.

Een reus
van een theoloog,
Karl Barth [niet Karl Marx of Karl May], uit de vorige eeuw,
zag die bijbelopvatting [de bijbel van kaft tot kaft "Gods Woord"] als een vorm van heidendom
en heeft het tij nog
willen keren?

SAMEN met
een aantal bondgenoten
[onder anderen Rudolf Bultmann] ontwierp hij een eigen, nieuwe theologie van het Woord
[en zo werd het ook genoemd in die tijd], met als oogmerk om van de bijbel als "Gods Woord"
weer terug te keren tot 'de sprekende
G d' ZELF!

Het project is niet geslaagd,
want ja, wat ZEGT de 'sprekende' G D dan?
Om DAT niet te laten ontsporen moest Barth wel weer terugsturen naar de bijbel,
waarin je wat G d zegt toch in essentie
'terug kon vinden' ...

HIJ kwam eruit
door te onderscheiden
tussen verschillende gestalten van EEN en Hetzelfde Woord:
de sprekende G d zelf,
de bijbel EN
de verkondiging
[alle barthianen uit die vorige eeuw herken je aan hun voorkeur
voor de term verkondiging].

In feite
kwam het erop neer
dat de sprekende G d
ALLEEN kon zeggen wat de bijbel zei [volgens Barth dan];
het heeft een even prachtige als onhanteerbare Kirchliche Dogmatik opgeleverd [Barts meesterwerk], maar van de sprekende G d bleef alleen nog bij zijn kompaan Bultmann iets over.
Maar Bultmann wist weer niet een goed antwoord op de vraag: wat ZEGT "G D" dan?
ZO strandde alsnog de poging om de bijbel van de oude pijnbank af te halen
waar de protestantse traditie "HEM"
op had gelegd!