liefdesverdriet & ~genot is levensaanvaarding ...
'levensaanvaarding'
~*~
Je
vraagt er
niet om geboren
te worden en toch
ben je er:
bij toeval en berekening,
en hoe dan ook moet je maar zien
er iets van te maken.
Je vraagt niet om narigheid en verdriet,
en toch krijg je het.
En op dezelfde manier krijg je liefde:
op een moment van totale overgave.
Je kunt wel proberen om haar vast te houden,
maar daar werkt ze nooit aan mee.
Liefde is,
net als verdriet,
onverwacht en ongrijpbaar.
Ze komt en gaat en reageert niet op de manipulaties van het denken.
Denk er maar eens over na en realiseer je dan het volgende:
als je niet bij machte bent om liefde naar jou toe te halen of pijn te laten verdwijnen,
wat kun je dan anders doen dan je er aan over geven?
En je overgeven houdt simpelweg in dat je aanvaardt wat het leven je ook brengt!
Je accepteert het,
want je kunt er helemaal niets aan doen.
Als jij iets aan jouw verveling of jouw verdriet probeert te doen, dan maak je het alleen nog maar erger?
Omdat dat 'gedoe' voortkomt uit jouw ego, uit jouw ontevredenheid over het leven,
uit jouw houding van 'ik probeer het wel even op te knappen'.
Na vele pogingen om iets aan jouw emoties te 'doen',
ga je dan uiteindelijk de opperste nutteloosheid van dat hele streven inzien?
Er is niets meer
te doen.
Of,
anders gezegd:
er is al genoeg gedaan!
Het is al een hele uitdaging om te moeten leven met het gedoe dat al gedaan is!
Aanvankelijk denken we dat 'meer' de oplossing is voor een vermeend tekort.
Meer geld, meer bezigheden, meer vrijerij.
Maar na verloop van tijd leren we dat 'minder' beter werkt.
Minder prikkels, minder relaties, minder uiterlijke veranderingen:
dat leidt allemaal tot verdieping.
En in die verdieping heeft de acceptatie van het hier en nu de overhand.
Wanneer we onszelf en elk ander hebben leren aanvaarden voor wat we zijn
veranderen we ons liefdesverdriet
in liefdesgenot.
~@~
Asih, man, 81 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende