Let op: tieten, ballen & billen zijn verplicht ...

BK doelt op Proust's Monsieur de Charlus & Ludwig Wittgenstein. De baron de Charlus was de fictieve versie van Robert de Montesquiou (1855-1921) & als zodanig één van Proust's meest onvergetelijke scheppingen, waar 't origineel overigens geen plezier aan beleefde.

Ook Monsieur de Charlus was overtuigd Grieks in zijn geslachtelijkheid & ook hij compenseerde dit door 'n overdreven lichamelijke weerbarstigheid te etaleren. U zult vielleicht zeggen: 'verzonnen karakters tellen niet', waar ik dan tegenover stel: 't hing i/d lucht.

Tenslotte Wittgenstein. In 1914 was hij filosofisch wat Reve zou noemen 'goed op stoot'. Het leek er zowaar op dat hij de vele problemen die Russell in zekere zin aan hem had overgedaan op grandioze wijze zou kunnen oplossen. Zijn persoonlijke leven bleef echter 'n marte-ling. Wittgenstein bleef zichzelf bijna z'n gehele leven lang achtervolgen met afkeuring, 'n niet af te schudden gevoel van waardeloosheid, hij maar meteen meenam naar zijn werk, dat hij al betrekkelijk nietswaardig afdeed. Hij dacht ook wel eens dat hij goed was, maar vond die goedkeuring dan weer 'n reden om zichzelf af te keuren. In 1914 meldde hij zich al gauw aan als soldaat om voor de Dubbelmonar-chie te gaan vechten in 'n oorlog die Russell als walgelijk ervoer & die door z'n andere voorbeeld, Karl Kraus eveneens scherp gehekeld werd. Voorzover ik zijn beweegredenen begrijp vind ik ze, zeker in 't licht van z'n zeer hooggestemde ethiek, ronduit ondeugdelijk ..........

't Was zìjn idee om zich op de ene of andere manier te zuiveren door de confrontatie met de dood aan te gaan: dat hij deze zuivering ging zoeken in 'n plek waar 't ging om 't grootschalig doodmaken van medemensen wordt door Wittgenstein nergens beschreven als on-gepast. Ook z'n biografen doen 'r erg respectvol over, maar niemand maakt duidelijk welke innerlijke narigheid bezworen moest worden door vrijwillige deelname aan 'n zinloze moordpartij. 't Wordt nòg gekker als hij temidden van al deze mede door hem aangerichte ellende in zwijm valt voor Tolstoi's euangelische boodschap. Alweer, 't doet mij denken aan myDi: toevallige samenraapsels van totaal van elkaar verschillende individuutjes met & zonder parapluutjes, parasolletjes & parachuutjes ... Ons myDi is net zo merkwaardig als 'gewoon leven' ...