kantje wal/overboord/tussen de wal & 't schip ofzo

*

Toen ik
in januari '04
elja's mydi ontdekte
bij toeval,
begon ik weer te schrijven
zoals ik vroeger al deed vlak na de lagere school,
vol overgave en niet wetend waarom,
waartoe, wat, waarover en over wie 'het' allemaal
zou gaan.



En dat proces
van volkomen vrijblijvend
schrijvend herinneren en vastleggen
wat er allemaal gebeurd was
en wat ik wist over
wat dan ook,
heeft zich nu alweer
bijna twee jaar lang doorgezet
in bijna elke dag
iets schrijven over wat me op dat moment
bezighield.

En dat
bleek nog niet
voldoende?

Ik heb in al die
afgelopen maanden
zonder teveel discriminatie
zoveel opzij gelegd
na opruimen en [soms bijna helemaal]
verscheuren en weggooien,
dat ik nu alweer minstens twee boekenkasten
vol heb staan met aantekenigen
uit vroeger tijden.

Van vlak
na de oorlog.
Begin jaren vijftig. Watersnood in Zeeland.
De oorlog in Korea.
De opstanden in Hongarije en Indonesia.
Lagere schooljaren. Mulo & Aki. De Hoogstraat
in Leersum ...

Veldwijk in Ermelo.
Dienstweigeringsjaren
tijdens de Vietnamoorlogen en de
zogenaamde nozem, hippie, provo, beatnik,
beatles & rolling trips- & stonetimes
en de eerste keren op bezoek
in omringende landen
& Italia.

Hoe meer
oude stoffige dozen
en mappen ik tegenkwam bij het 'opruimen'
des te meer wou ik het
allemaal vastleggen voordat het helemaal
kapot & onleesbaar,
weggegooid of natgeworden was,
opgevreten door
ongedierte?

Ik heb wel
al die tientallen jaren lang
van alles en nog wat verzameld,
maar ZONDER te weten waarom of
waartoe.

"IETS"
leek interessant,
dus leg maar opzij en bewaar maar!
Zonder me te realiseren
dat het eigenlijk veel teveel werd,
chaotisch en best wel
'lastig'?

Ergens
achterin my mind
wou ik ooit misschien
'ooit eens'
'dat alles'
bundelen tot een eenvoudig
en makkelijk te begrijpen geheel
dat hopelijk van nut zou zijn
om mijn leven en relaties
aan het licht te
brengen?

Waarom
verzamelen en verre reizen maken
zonder ook maar enige verantwoording
af te leggen of 'de rode lijn' proberen te be-
schrijven die wel degelijk aanwezig was
[en is?]!

Ik moest mijzelf
daarbij aan de kant zetten
voor mijn gevoel en vooral die zaken
aan het licht brengen die
'van algemeen belang'
waren.

Mijn
persoonlijke
gevoelens en gedachten zijn zo vluchtig,
complex en veelomvattend
dat DAAR helemaal geen grip
op te krijgen is!

Mijn
identiteit
deed helemaal niet zoveel
terzake.

Mijn
overtuigingen en woordenspel
zijn als zand, water of lucht:
voordat je het weet
is het verwaaid,
weggespoeld,
vervluchtigd en verdwenen
in een flits of een langdurig slijten
van zintuigen en
ervaringen.

Alleen
datgene wat eventueel
van belang is voor 'anderen'
is de moeite van het bewaren waard,
niet mijn eigen kleine wissewasjes
door al die jaren heen:
het gaat me niet zozeer
om het bouwmateriaal
van zand, steen, rots [of wat dan ook]
als wel om wat we ermee
kunnen bouwen.

En m'n partner
van de afgelopen vijfendertig jaar
wil zelf niet aangeduid of 'beschreven' worden,
dus blijven mijn aantekeningen meestal 'beperkt'
tot 'algemene wetenswaardigheden'
en persoonlijke ervaringen en meningen
die ik tegenkwam in die afgelopen
'voortvluchtige'
zestig jaar.

En
van het EEN
komt het Ander:
hoe kun je EEN dag in je leven zien
zonder verder te gaan in tijd en omstandigheden
naar de wortels van NU
en HIER?

Elke minuut,
elk uur, dagen & nachten,
IS & ZIJN het resultaat van al die kleine
en grote voorvallen
die in de jaren,
eeuwen en millennia daarvoor
plaatsvonden!

Onverbrekelijk
met elkaar verbonden?
Wat we NU en HIER ervaren
is het flinterdunne oppervlaktelaagje
van een paar miljoen jaar
[en meer!]
evolutie op aarde
via planten, dieren en
'mensen' ...

Zo'n visie
vraagt om vertrouwen en kritiek,
relaties en weergave van wat we lazen
en zagen ...

Het 'geheim'
van mijn bestaan,
met alles wat daar aan vastzit,
interesseert me veel meer dan het plannen
van wat ik het volgende uur
of de volgende dag
'GA DOEN'.

Ik zie wel
WAT ik 'ga doen',
dat weet ik NU [meestal]
nog niet!

Maar ik
'weet wel' wat eraan voorafging:
althans DAT probeer ik uit te pluizen
en na te gaan ~
'de rest' komt dan wel
vanzelf?

Verschillende
menselijke overtuigingen
'produceren' een wereld [werelden],
die oneindig rijk is/zijn aan connecties
en mogelijkheden.

Overtuigingen
& al die tijdelijke meningen
kunnen afscheidend werken
en liefdevolle 'vredige' gedachten
kunnen 'iedereen' in ons
'verenigen'?

Wanneer we
die 'leer' willen volgen,
dan moeten/KUNNEN
we proberen
om ernaar te leven,
van de ene situatie
in de 'andere'
en van de ene gedachte
na[ar] de andere,
van gevoel naar gevoel:
zonder afsluiting,
maar met overgave aan
het "GEHEEL"!

Zijn we
het niet met elkaar eens?
Prima! Maar we gaan WEL verder
met elk ander ...

DIE
overtuiging:
doe anderen niet aan
wat jij niet wilt dat ze jou aandoen,
maar 'overwin' het
'kwade' door het 'goede'
te doen ~
probeer die 'anderen'
te behandelen zoals jij wilt
dat ze jou
'behandelen' ...

En dat is
toch best wel 'iets' anders
dan het gemiddelde machochimpgedrag
of bonobogesus!

Mensen
mogen dan wel 'technisch'
veel vooruitgang hebben geboekt:
dat is nog geen reden om op een steeds 'hoger' niveau
alkaar de hersens in te slaan of tot bedaren te brengen
met drugs of neo~
afgoderij?

Kortom:
ik schrijf maar een eind weg
over wat ik tegenkom van moment
tot moment en stap voor stap
zonder te weten 'waarheen',
maar WEL min of meer
'waarvandaan'.

Meer 'geest'
die waait in de 'wind'
en diep ademhalen om verder te kunnen gaan,
dan solide verleidelijke geldelijke vastliggende
'zekerheden' ...

Ik hoop
dat mijn chaotische
'schrijfstijl' en dit
verwarrende gekrabbel
ondanks alles toch nog enigszins leesbaar is
zo nu en dan voor de
'anderen'.

Het is
verdraaid fijn om 'verslaafd' te zijn
elke dag en nacht telkens weer opnieuw
aan 'betekenis',
'woordenspel' en experimenteerdrang
over alles wat maar 'menselijk' is,
ik zou niet zo goed weten
wat ik 'zonder' zou moeten doen
met mijn leven,
behalve dan het gewone
huis/tuin & keukenbestaan
van eet- & slaapplaats,
zaaien, verzorgen en oogsten,
verzamelen en weer
'uitdelen' ...

Ik stop
voordat dit mydiverhaaltje
[alweer] veel en veel te lang
wordt.

Zo meteen
naar de bibliotheek,
katteneten & kippevoer halen
en maar hopen dat de weg nog wat
begaanbaar is op de fiets
of lopend!

Tot straks,
later of 'wanneer dan
ook'?


~~