ka176c de oefening leidt tot apofasis: baart kunst
DE ONTTAKELING VAN DE SPRAAK, DIE BARST EN VERKRUIMELT IN HET AANGEZICHT VAN DE ABSOLUTE ONKENBAARHEID VAN WAT WIJ GOD PLACHTEN TE NOEMEN!
Als woorden falen, dan ervaren we intellectuele EKSTASIS: onze bijdrage aan Gods onuitsprekelijkheid wordt dan méér dan enkel wat lippendienst: 't feit dat 'er niet iets [is] wat Gòd is' is dàn een ìnzìcht geworden dat we ons eigen hebben gemaakt, 'n KENOSIS die ons 'buiten onszelf laat treden'?
Net zoals de MYSTAI van Eleusus zijn onze oude wijzen van denken & spreken ons vreemd geworden: dit nieuwe begrip is geen emotionele erváring.
Als we god níet KÙNNEN kènnen, dan kunnen we zeker geen gevoel of sensatie van eenheid met G d ervaren: Dionysius' dialectische methode leidt tot intellectuele vervoering die ons vóórbíj alledaagse percepties brengt èn ons KÈNNIS lat maken met 'n andere manier van zíen.
Zoals Mosjeh op de bergtop, omhelzen we de duisternis en ervaren geen helderheid, maar we weten wèl dat, zodra we onze geest vrij-gemaakt hebben van àlle ontoereikend ideeën die ons begrip blokkeren, we op de één of andere manier zìjn wáár g d ìs.
Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende