ka 202 sommige Atheners begonnen zich ook toen al
Ongemakkelijk te voelen over hun schending van het verdrag v/d Delische Bond, die oorspronkelijk bedoeld was om de Griekse stadstaten bijeen te brengen tegen de Perzische dreiging en om onderlinge vriendschap en broederschap te kweken. Maar na de Slag bij Salamis was Athene andere stadstaten binnengevallen en had de oorlogsbuit gebruikt om dure bouwprojecten te financieren. Aeschylus maakte zijn pu-bliek duidelijk dat zijn stad niet in de positie verkeerde om zich vol eigendunk te verlustigen in de zonden van de vijand.
Die mentaliteit hebben we nu (ook weer) nodig: eeuwen vóór Aeschylus had Homerus laten zien wat er mogelijk was als je in tijd van oorlog je hart openstelde voor de vijand. De ILLIAS, zijn epos uit de 8ste eeuw v.Chr. vertelt 't verhaal van 'n klein incident i/d 10-jarige oorlog tussen de Grieken & de Trojanen. Achilles, de belangrijkste strijder aan de Griekse kant, krijgt ruzie met koning Agamemnon & trekt in een aanval van egoïstische wrok z'n mannen terug uit 't leger & blijft mokkend in z'n tent zitten.
Dit had rampzalige gevolgen voor de Grieken & in de daaropvolgende hectiek wordt Achilles' dierbare vrind Patroclus gedood door de Tro-jaanse prins Hector. Achilles wordt bijna gek van schuldgevoel, verdriet & woede: hij daagt Hector uit tot 'n duel, doodt hem & verminkt op gruwelijke wijze zijn lichaam door 't achter z'n strijdwagen 'n aantal keren rond Patroclus' graf te slepen, terwijl de koninklijke familie van Troje vanaf de stadsmuren machteloos toekijkt! Daarna weigert hij het lichaam voor een begrafenis aan de familie af te staan, wat betekent dat Hectors geest geen rust zal vinden.
Maar op 'n avond komt koning Priamus van Troje incognito naar 't Griekse kamp: hij gaat naar Achilles' tent & smeekt hem om 't lichaam van zijn zoon. Tot verbazing van Achilles' metgezellen werpt de oude man z'n vermomming af & valt huilend aan de voeten van de man die zijn zoon doodde, & 'kuste zijn geduchte, mannenmoordende handen, die zovelen van zijn zoons hadden gedood'! Doordat hij zich zó diep vernedert, maakte hij bij Achilles 'n groot verdriet los om zijn eigen overleden vader, & Achillus begint (ook) te huilen 'om zijn eigen vader, ook om Patroclus'!
De twee mannen zitten bij elkaar & treuren om hun doden. Dan staat Achilles op, neemt de hand van Priamus & laat hem vriendelijk opstaan 'vol deernis met z'n grijze hoofd & grijze baard'. Voorzichtig, teder, geeft hij hem Hectors lichaam, zeer bezorgd dat het gewicht teveel zal zijn voor de tengere oude man. En dan kijken de twee vijanden elkaar in stil ontzag aan:
PRIAMUS, DARDANUS' zoon, [zag] ACHILLES AAN MET BEWONDERENDE BLIK, HOE GROOT HIJ WAS EN HOE SCHOON, EEN EVENBEELD VAN DE GODEN. EN ACHILLES BEWONDERDE PRIAMUS, DARDANUS' zoon, ZIENDE ZIJN EDEL GELAAT, HOREND ZIJN WOORD.
Midden in een felle oorlog waren ze beiden door het gedeelde leed en medelijden in staat om hun haat te overwinnen en oog te hebben voor het heilige mysterie in de vijand.
Voorwaar,
voorwaar, ik zeg u,
amen, amen
etceterara

Asih, man, 80 jaar
Log in om een reactie te plaatsen.
vorige
volgende