jonge jaren gaan nooit weg maar wel snel voorbij!

Een andere, even invloedrijke myditheorie, doet denken aan de parabolische opvatting. Ook mydimensen over- [& onder-]drijven 'bij het leven' tegen de klippen op & met onwaarschijnlijk veel jeugdig elan, kindse drift, puberaal hormonisme, adolescente overlevingsdrang en 'volwassen' dwang~
neurosen: vooral in onze tienerjaren zou dan ons geheugen veel beter werken dan tijdens de middelbare leeftijd & later? Wat ieder speciaal in die jaren beleeft zou dan ook 'n veel groter kans maken om deug-delijk te worden opgeslagen. Onze herinneringen juist uit die tijd worden daardoor later ook veel vaker opgehaald, wat hun voorsprong nog vergroot.

't Onderzoek dat geheugenpsycholoog Jaap Murre & z'n medewerkers a/d Uni van A'dam hebben gedaan verloopt dan ook langs deze lijnen: in december zal Steve Janssen bij hem promoveren op 'n serie expe-rimenten, ook ten dele via internet uitgevoerd met grote aantallen proefpersonen, die nu lijken uit te wij-zen dat die oververtegenwoordiging van 'vroege' herinneringen niet [meer alleen maar] te verklaren valt door hun emotionele pregnantie of hun 'eerste keer'~karakter.

Anyway, dit alles kan nog niet 't allerlaatste woord zijn over de verklaring v/h reminiscentie~effect.
Er is ook onderzoek gedaan onder oudere mensen die als midden-twintigers waren geemigreerd: bij deze landverhuizers bleek nu dan ook de reminiscentiehobbel voor 'n deel verschoven naar juist DIE tijd dat ze erg veel nieuwe ervaringen kregen te verwerken. Bovendien lijken lang niet alle herinneringen uit die re-miniscentiehobbel vaak herhaald & ingesleten, ze zijn eerder, zoals we al eerder & vaker beweerden in myDiary, van 't 'vijftig-jaar-niet-aan-gedacht'~type.


't Allerwonderlijkste is misschien nog wel 't besef dat je pas tegen de tijd dat 't reminiscentie-effect in volle kracht toeslaat, te weten komt uit WELKE herinneringen JOUW reminiscentiehobbels bestaan ...
Ze zijn dus in werkelijkheid al lang en breed vastgelegd, maar 'onder embargo'. Net zoiets als het feit dat
onze genetische opbouw & verdere constructie naar lichaam en geest onder invloed van opvoeding en om-standigheden hun nadere uitwerking & min of meer 'definitieve' vorm verkrijgen of de manier waarop onze
hersenen 'allang vantevoren' weten wat we gaan doen voordat we ons ervan bewust zijn geworden & ervan
'denken dat we kiezen'?! Die veertig- of vijftigjarige mag dan wel denken al op de 'allerhoogste' levens-trap te staan en op die positie ZEER belangrijke gebeurtenissen van overwegend gewicht en groot belang mee te maken, NOG EENS twintig jaar LATER blijkt dat wij toch nog vooral ook terugdenken aan wat wij als
tieners & jongvolwassenen beleefden. Dat de Middelbare myDimens daar nog vaak zo zelden bij stilstaat is eerder 'n verkapte zegen: je zou waarschijnlijk ook niet zo erg graag geopereerd worden door 'n chirurg
van veertig die bij zichzelf denkt:
"Ach, wat maakt 't ook allemaal uit, dit ben ik over dertig jaar toch ook wel helemaal vergeten!"?

Als we tot slot nog even terugkeren naar die curve met herinneringen van de honderdjarigen waar we 't in 't begin van deze mydistukjes 'geheugenkoek met krenten' al over hadden, dan kunnen we helemaal aan 't einde van hun levenloop een ietwat weemoedig stemmend detail ontdekken!
Wat die honderd-jarigen er vergeleken met die tachtig-jarigen BIJ kregen is twintig jaar MEER met nog weer minder en/of weinig herinneringen: Steffie van den Oord trof hetzelfde aan bij HAAR Eeuwelingen.
Velen van hen zijn natuurlijk zelf ook wel 'n beetje verbaasd over hoeveel ze vergeten zijn van de tweede helft van hun leven, ZELFS als dat ingrijpende gebeurtenissen betrof zoals de watersnoodramp en oorlog!

Bij Annigje, de kaasmaakster, lijken de herinneringen die de moeite van het vertellen waard zijn zo ongeveer op te houden in de jaren dertig?
"En verder is er niet zoveel meer gebeurd.
In de Tweede Wereldoorlog zat ik buiten Rotterdam, veilig bij mijn familie.
Ik kan me er verder nog maar heel weinig van herinneren: ook van na de oorlog herinner ik me lang niet alles. De eerste mens op de maan? Ik zou het niet meer weten. Ik heb niet alles meer bijgehouden.
Waarom zou ik?!"
Bedenk: dit is de samenvatting van zestig jaar.

Met al dat vergeten hebben veel eeuwelingen de indruk dat ook dat extreem lange leven van hun is voorbijgevlogen.
"Het klinkt misschien gek",
zegt een van hen,
"maar ik kan me niet indenken dat een leven ZO kort is, ook al is 't mijne dan honderd jaar!

Dagen & nachten schijnen steeds weer sneller voorbij te suizen op deze myditijdruimtereizen.
En zo hoor je het ook nog eens van een ander.
09 okt 2007 - bewerkt op 13 sep 2008 - meld ongepast verhaal
Weet je zeker dat je dit verhaal wilt rapporteren? Ja | Nee
Profielfoto van Asih
Asih, man, 81 jaar
   
Log in om een reactie te plaatsen.   vorige volgende