Internationale Oorzaken/mydigevolgen: groot/klein

Toch zijn er ook overwegingen die tegen een aangifteplicht pleiten?

Het gaat dan om de kwetsbare positie van minderjarigen: zo speelt de vraag of die nog wel naar de hulpverlening zullen gaan als ze weten dat hulpverleners van het misbruik aangifte moeten doen. Hulpverleners genieten echter een verschoningsrecht: dat wil zeggen, dat zij op grond van de vertrouwensrelatie met hun cliënten en de daarmee samenhangende geheimhoudingsplicht niet tot aangifte verplicht zijn!

Deze wettelijke voorziening beoogt de onbelemmerde toegang tot de hulpverlening te waarborgen. Dus niets aan de hand: een wettelijke aangifteplicht verhindert niet de weg naar de hulpverlening. Maar het verschoningsrecht is geen keihard principe: om een hoger belang te dienen kunnen hulpverleners menen dat ze aangifte moeten doen. Het is niet ondenkbaar dat het voorkomen van seksueel kindermisbruik 'n hulpverlener
ertoe brengt om aangifte serieus te overwegen. In het verleden was een extra complicatie het misbruik door hulpverleners & 'gezichtsverlies' voor
Machtige Organisaties, Hooggeplaatste Personen, Koninklijke Hoogheden & Aanverwante Kliekjes van 'Hardwerkende Aandeelhouders'?

Als de client met de aangifte instemt dan hoeft dat geen probleem op te leveren: maar in uitzonderlijke gevallen kan een hulpverlener ook zonder toestemming van de client aangifte doen. Omdat voor de hulpverlener het belang van de client vooropstaat, zal dat misschien niet snel gebeuren, maar een aangifte is daarmee niet uitgesloten. Derhalve speelt de vraag of een aangifteplicht de onbelemmerde toegang van slachtoffers tot de hulpverlening en daarmee de hulpverlening zelf aan de slachtoffers in de weg staat. Want dat is natuurlijk niet wenselijk.

Als iemand aangifte heeft gedaan, dan zal de politie het slachtoffer zelf willen verhoren en dient een slachtoffer een verklaring over het misbruik af te leggen. Is dit gepast of ongepast? Is het correct dat een slachtoffer dat over het misbruik (nog) niet kan en/of wil praten, daartoe wordt aangezet? Bestaat het gevaar, dat een verhoor het trauma van het slachtoffer vergroot? De vraag is derhalve, in hoeverre aangifteplicht in het belang van het welzijn van het slachtoffer is. Of weegt hier het algemeen belang om te pleger(s) te vervolgen & zo seksueel kindermisbruik te voorkomen zwaarder?

Het lijkt me dat het opmerken van (wat voor soort) misbruik dan ook van kinderen mede aan de wortel ligt van 'al dat andere kwaad'! Wat ooit misschien aanving met verwaarlozing, gebrek aan aandacht, zorg, voldoende gezond voedsel & schoon water, 'rust, reinheid, regelmaat' e.d. is zo dan ook vaak het begin van langere reeksen misdadige aantastingen van de menselijke integriteit via dwang, onrecht, geweld & rechtsperversie.

Om kort te gaan: een aangifteplicht voor (o.a. seksueel) kindermisbruik lijkt niet onzinnig, maar er is en blijft een spanning tussen het belang van het minderjarige slachtoffer en het algemeen belang! Welk belang prevaleert? Toch dienst een aangifteplicht voor (alle soorten) kindermisbruik te worden overwogen. In ieder geval veel serieuzer dan voorheen meestal het geval is geweest zoals nu duidelijk blijkt in alle landen v/d wereld.

Het laatste woord is hier duidelijk nog lang niet over gezegd en geschreven. Want wat al aanvangt met onrecht voor de geboorte, tijdens de bevruchting, de zwangerschap, de eerste jonge jaren, thuis, in pleeggezinnen, vervangende gezinssituaties, internaten, religieuze organisaties & de politie of het leger, op school & werk, via miskenning, discriminatie, plagen, pesten, alcoholisme, drugs, criminaliteit & neofascisme & nazisme,
dat zet zich meestal ook voort in volgende generaties via lichaam en geest, gevoelens, gedachten en gedragingen
al of niet bewust.