Ingebeelde gekte

Ben ik geestesziek als ik mezelf dagelijks geestelijk afransel?

Die vraag stel ik mezelf vaker dan me lief is.
Want ik geef mezelf overal de schuld van. Ik praat negatief over mezelf. Ik vind mezelf lelijk. Onaantrekkelijk. En als ik eerlijk ben: ik hou niet van de persoon die ik ben geworden.
Maar dan komt de pijnlijkere vraag: heb ik dat ooit gedaan, van mezelf gehouden?
Het antwoord is nee. Echt nee.

Ik ben voortdurend bezig mezelf te verbeteren. Mijn mindset. Mijn gedrag. Mijn uiterlijk. Alles moet anders. Beter. Strakker. Socialer. Gedisciplineerder. Mooier. Tegelijkertijd weet ik van mezelf dat ik slecht tegen veranderingen in mijn omgeving kan. Dat wringt. Want hoe kan iemand die moeite heeft met verandering zichzelf continu willen verbouwen? Is dat groei, of pure aanpassing? Ben ik mezelf aan het ontwikkelen, of probeer ik wanhopig te voldoen aan wat de wereld van mij verwacht?
Vanavond sprak ik mijn moeder via Teams. Ik hoorde mezelf zeggen hoe ontevreden ik ben. Over mijn leven. Over mijn tijdverspilling. Over mijn hond Fleur.

Fleur luistert niet. Ze negeert me. Soms gromt ze als ik haar corrigeer. Het is duidelijk: ik heb geen overwicht. En dus trek ik maar één conclusie: het ligt aan mij. Ik bak er niks van. Ik ben gemakzuchtig. Dat is het woord dat ik mezelf geef. Gemakzuchtig.

En daar begint de straf.

Want ik heb een systeem gebouwd waarin ik aanklager, rechter én beul ben. Ik observeer mijn gedrag alsof ik erbuiten sta. Ik dien een klacht in tegen mezelf. En vervolgens leg ik mezelf een straf op. Hard. Zonder genade. Ik hoef geen vijanden; ik ben mijn eigen strengste tuchtmeester.

Er is altijd wel een reden om mezelf te kleineren. Altijd wel bewijs dat ik tekortschiet. Alsof ik uit twee personen besta:
de ik die leeft en de ik die veroordeelt.
En die tweede stem wint bijna altijd.

Voor mij voelt dit normaal. Het is hoe ik al jaren functioneer. Maar als ik ernaar kijk alsof het iemand anders betreft, dan denk ik: dit is niet mild. Dit is niet gezond. Dit is iemand die zichzelf geestelijk uitput.

En dan komt de angstige vraag: ben ik gek?
Of ben ik gewoon iemand die nooit heeft geleerd zichzelf met zachtheid te behandelen?
Misschien is de echte vraag niet of ik geestelijk gestoord ben.

Misschien is de vraag: wie heeft mij ooit geleerd dat liefde voor mezelf geen optie was?
En ja? kan ik hier nog bovenop komen?
Ik denk het wel.

Niet door mezelf opnieuw te veranderen.
Maar misschien voor het eerst door te stoppen met mezelf te straffen.