in volle bloei {wie neerlands bloed door d'ad'ren}

Evenveel
broeikasgas als
alle auto's in
Nederland samen bij elkaar!
Waar blijven al die windmolens,
zonnepanelen, getijden~ & aardwarmte~centrales?
Alle 'moderne' thema's van nu kon je
ook al in de jaren zestig in principe terugvinden:
wat toen is begonnen komt nu steeds meer tot wasdom!
Wat kan een mens nog meer doen dan zich vroeger of later daarbij aansluiten?
Dat is de enige manier om alle Gekke Geerten, Protserige Pimaanhangers & Trotse Rita's te bezweren:
na al die tientallen jaren onder 't juk van christendemocratische appeltjes, volkspartijen
voor arbeiders en aandeelhouders, loonsverhogingen, belastingstijgingen,
politionele acties, Papoea's & Srebrenica's
is 't tijd om onze jongens
& meisjes uit Irak &
Afghanistan te
halen:
~@~
er
is hier
in Nederland meer
dan genoeg te doen
tegen wateroverlast, toenemende milieuvervuilingen,
falende schoolgemeenschappen & stijgende werkloosheid.
Hoe zit het nu eigenlijk met dat onderwijs tussen kresj, peuterspeelzaal,
kleuter~ & basisschool, voortgezet onderwijs, beroeps~ & vakonderwijs, werkgelegenheid voor iedereen,
stijgende zeespiegels, zakkende inklinkende polders, alle infrastructuren
van zoet water, gas, electra, glas~
vezelkabels, water~, auto~,
Trein~ & Lucht~
wegen?

~@~

Die
sociale vernieuwing,
maatschappelijk fatsoen, ouwe zuilen
& nieuwe pestbuilen:
komt er nu
nog wat
van?

~@~

Kunnen
we allemaal
nog dromen?
Wanneer maken
we de beloften van
die zestiger jaren
eindelijk eens
waar?

~@~

Sinds
z'n vijfde
was zingen 'het
allerbelangrijkste' voor de
Ierse singer~songwriter Luka Bloom,
en hij werd er succesvol mee totdat in 2003
alles in elkaar stortte:
"In vier maanden tijd verloor ik mijn stem en de kracht in m'n rechterarm.
Door de aandoening tendinitis kon ik niet langer meer gitaarspelen.
EEN slaapliedje dat ging nog net.
En dus schreef ik
die maar."

~@~

Op
het album
"Before Sleep Comes" {2004} kwamen dankbare reacties.
"Vooral van mensen met kanker of ouders die hun kinderen niet rustig kregen.
Richt je op wat je WEL kan, dat leerde ik ervan."
Pas na twee jaar speelde hij weer als vanouds.
Uitputting was de oorzaak van zijn kwalen
geweest.

~@~

"Ik
stopte nooit
met spelen, optreden, reizen.
Dat is niet alleen maar lichamelijk maar ook geestelijk belastend.
Soms moet je echt alleen en stil zijn om je weer op te laden!"
Net als de georganiseerde dakloze die Bloom in Hollywoord zag en die zo weinig grond nodig heeft.
Op zijn nieuwe cd "TRIBE" roept Bloom de man uit tot 'stedelijk modelburger' {"HOMELESS"}!
"Zijn CO2~uitstoot is vrijwel nul. En misschien is hij wel beter af dan al die mensen die zich dagelijks door vreselijke files wurmen om in een kantiirgebouw dat ze haten vervelend werk te gaan doen." Zelf weet Bloom niet hoe dat is:
"Ik heb nooit een baan gehad."

~@~

Opeens
klinkt zijn
eigen muziek in
de hotellobby. Hij had
die cd gisteren aan 'een van de meisjes' gegeven.
Nooit luistert hij zijn eigen muziek terug, en ook nu sluit hij zich het liefst af voor de klanken.
Daarbij wordt hij geholpen door het werk van producer Simon O'Reilly, die van ambient & klankartiesten als Daniel Lanois & Brian Eno houdt. Op "Tribe" arrangeerde hij een kalm huwelijk tussen Blooms akoestische gitaar en elektronische klanken:
"Voor 't eerst gaf ik de muziek
uit handen. En het
werkte."

~@~

Bloom
werk al
dertig jaar aan
een eigen oeuvre:
eerst gewoon als Barry Moore,
en sinds eind jaren tachtig als Luka Bloom.
"LUKA" komt van het Suzanne Vega~nummer "LUKA", over kindermishandeling.
"BLOOM" verwijst naar de hoofdpersoon uit "Ulyssus" van James Joyce, de schrijver die nu ook even opduikt in het titelnummer, dat over het vieren van nationaliteit gaat, over geboortegrond, taptoeparades in de overvolle straten & volop vlagvertoon:
"Het zou goed zijn als mensen eens wat valer over hun eigen landsgrenzen heenkijken."
Zelf voelt Bloom zich thuis bij de zwaluwen en 'de reiger die zich nooit alleen voelt',
zijn tribe zit 'in de hartslag van alle dingen'.
Terugkerend thema in zijn werk is dan ook de menselijke natuur.
"Wie zijn we en waarom rennen we zo rusteloos heen en weer?"
Hij probeert niet te [ver]oordelen:
"Ik begrijp wel dat niet iedereen het leven van een dromer kan leven.
De meeste mensen proberen er maar 't beste van te maken?"
Dat geldt ook voor de inwoners van Beirut, die Bloom in "Lebanon" bezingt.
Een nummer over 'de pijn van de onschuldigen', geschreven tijdens de strijd tussen Hezbollah & Israel in 2006: er is altijd hoop {haTiqwah}, zingt Bloom, want onder de genadeloze luchten, door al die asdampen heen, drijven ook de woorden van dichter Khalil Gibran, 'uiteindelijk zal liefde haar hand laten zien'. Zo'n nummer zou zich overal kunnen afspelen.
"Het had ook Belfast {Guernica, Buenos Aires, Baghdad, Kabul e.d.} kunnen zijn."
Bloom komt vaak in Nederland & is hier dan ook nu op tournee.
Zijn favoriete plek?
"Concerto i/d Utrechtsestraat in A'dam, de enige platenzaak waar ik muziek koop: het is mijn muziekuniversiteit ~ ik sta er vaalk urenlang te luisteren."
De cd "Tribe" is verschenen bij V2 & Luka Bloom treedt nog op in Den Haag {24~10},
Haarlem {25}, Zwolle {26}, Utrecht {28} &
Leeuwarden {29}
~~~