in the year 35 35 {if I'm still alive} I boggle my

OOIT
zegt men
was alles INEEN:
voor 't gemak noemen
we hem/haar/het 'g d' alsof
we allen afkomstig zijn van die ENE
"Vader/Moeder" van Yehosjoea als 't ware
als 'broertjes & zusjes, vriendjes & vriendinnetjes'.

"From paradise through hell and back to the garden"!

Ook die integriteit werd omschreven als: 'n complete ofwel
'onverdeelde hoedanigheid' of 'staat van zijn' die ons wezen uitmaakt!

Zodat we allemaal ten diepste die integriteit duidelijk nastreven ondanks/dankzij onze verscheidenheid?

Toch lijken er maar heel weinig mensen te zijn die zich echt permanent compleet & onverdeeld voelen!

Als we zo nu en dan bij onszelf naar binnen kijken dan is dat nogal eens behoorlijk ontmoedigend:
ons streven naar geluk & liefde ~ samen met anderen ~ raakt dan ook meteen aan onze diepste
wonden, littekens, pijnplekken, ziekteverschijnselen van lichaam & geest. Er bestaan nu eenmaal
geen makkelijke magische oplossingen voor dat gegeven. Tovenaars zijn allang uitgestorven?

Dit is nu eenmaal de grondstof voor het leven op aarde, het ruwe materiaal dat ook wij
ter transformatie hebben meegekregen: we moeten het willens & wetens, onbewust &
bewustwordend blijven doorkneden, masseren & vormgeven om er 'n kunstwerk
van te maken. Ons leven is niets anders dan dat: 'n kans om onszelf alsnog
te scheppen & zo te blijven 'vervolmaken' als 't ware met alles erop & eran!

'n Pottenbakker kan makkelijk die rode rivierklei van de hand wijzen
omdat de kwaliteit hem/haar niet aanstaat & veel te min is, maar
als we dat zouden doen, dan zou ons leven geen zin hebben?

We worden niet zozeer bepaald door die klei, maar door
wat we besluiten om ermee te doen: our "planned"
parenthood & groeiende kennis van wat ons
diepste 'ik' is ondanks alle heugen &
meugen, zeugen, kleugen
& babbelen
teugen
...

Wat
besluiten wij
te doen met die kaarten
die we in handen hebben gekregen?

Hoe kunnen we die uitdagingen van ons leven gebruiken
om ware vrede te vinden in ons hart en met onze steeds groter aantallen relaties?

't Antwoord is simpel, hoewel misschien niet het antwoord dat we ooit verwachtten in het verleden!

't Antwoord is dat we niets hoeven te doen. Hoe in 's hemelsnaam krijgt deze klei dan vorm als ik niks hoef te doen? De klei krijgt vorm doordat we bereid zijn om mee te gaan in het proces, de klei krijgt vorm
door onze strijd & overgave. Het kunstwerk ontstaat, wordt uit elkaar gehaald & ontstaat nogmaals opnieuw & er komt 'n moment dat we weten dat het 'klaar' is & dat we er niets meer aan hoeven
te doen: dan laten we het achter & gaan over tot de orde van de dag 'al overwegende'.

En voordat je het in de gaten hebt, krijgen we nieuwe klei in onze nijvere handen.

Het is klei met 'n andere samenstelling, kleur, consistentie, kneedbaarheid.

Andere mogelijkheden: andere problemen en uitdagingen openbarend.

We hoeven die klei niet vorm te geven omdat het vormgeven alreeds
plaats kan vinden doordat we leven: zelfs als we ons ogenschijnlijk
tegen het leven verzetten of ontkennen wat er allemaal gaande is,
wordt de klei bewerkt. Met andere woorden: je kunt niet in leven
zijn zonder bezig te zijn met 't scheppen van dit kunstwerk.

En hoe zit het dan met al die misdadigers & 'misbaksels'?

Hebben die ook van hun leven een kunstwerk gemaakt?

Jazeker, ook hun leven is 'n neerslag van wat zij
met hun angsten en beven hebben gedaan, net
zoals dat blijft gelden voor ons eigen leven:
jullie hebben elk je eigen verhaal verteld &
als je in hun hart kijkt dan zul je zien dat
hun verhaal niet echt zo heel erg veel
van het jouwe blijkt te verschillen.

Mislukkingen bestaan niet op
deze planeet: zelfs de daklozen,
hoeren, drugsdealers & eikels geven
vorm aan de klei die hen gegeven werd.

't Feit dat wij een bepaald kunstwerk 'niet mooi' vinden,
wil nog niet zeggen dat het dan ineens geen kunstwerk meer is.

Er bestaan geen saaie levensverhalen: elk relaas is een edelsteen &
elk beeldhouwwerk heeft karakter op de een of andere manier.

Integriteit is een ko{s}misch geschenk:
iedereen kan erover beschikken omdat het hoort bij die klei zelf & alles wat we in ons leven ook maken
staat er open en bloot voor iedereen [inclusief jezelf] om te zien. We kunnen er zelf over nadenken
en ook de anderen kunnen het zien.

Je kunt besluiten om 't te laten staan zoals 't is of het afbreken.

Dat is onze eigen keuze: het kan best zijn dat anderen het aangapen & er onaardige dingen over zeggen
en dat is dan weer hun keuze & verantwoording. Dat betekent allemaal eigenlijk niets!

Er bestaat bij dit proces geen goed en fout, want als dat zo zou zijn, dan zouden degenen die het 'goed'
hadden voortdurend met een halo rondlopen & de slechterikken met 'n stuk touw als teken van berouw?

Je kunt niet zeggen dat wat de ene van zijn/haar leven maakt minder waardevol is dat wat 'n ander ervan lijkt te maken: je kunt eigenlijk alleen nog maar zeggen dat jij wat die ene gemaakt heeft prefereert
boven wat die ander gemaakt heeft.

Gelukkig
deelt g d
die voorkeuren niet:
hij/zij laat 't regenen
over 'goeden' & 'kwaden'
net zoals de zon schijnt voor
allen die leven op ons blauwe
planeetje tussen al die andere
bolle hemel~
lichamen.

G d
hoort ieders
verhaal geduldig aan
en legt z'n oor bij
ieders hart te
luisteren.

Niemand
heeft haar
nog kunnen afschrikken
door een fout te maken:
zij wil alleen maar een enkel ding weten:
"HEB JIJ OOK IETS
VAN JOUW FOUT
GELEERD?"